tag:blogger.com,1999:blog-26303528671352737012012-02-16T16:44:55.998-08:00Story by... MeOmeeMeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.comBlogger301100tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-89188644513549667692010-01-09T05:22:00.017-08:002010-08-06T03:02:09.787-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0rU6p6y-TI/AAAAAAAADmg/rrb6GsiJUik/s1600-h/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+1+%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%A7.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 276px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425382805271148850" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0rU6p6y-TI/AAAAAAAADmg/rrb6GsiJUik/s400/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88+1+%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%A7.jpg" /></a><br />เสียงร้องเรียกดังมาจากคอกวัวหน้าบ้าน พอจับใจ<br />ความได้ว่าให้เอางอบมาให้ยายด้วย เด็กหญิงตัวเล็กได้ยิน<br />ขณะเตรียมตัววิ่งไปหายายพอดี เธอหันหลังย้อนกลับเข้า<br />ไปในบ้านเพื่อหยิบงอบตามที่ยายสั่ง<br />ทุกวันหลังกลับมาจากโรงเรียนประถมฯใกล้บ้าน<br />เด็กหญิงต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเก่ง เสื้อลายจุดตัว<br />เล็ก กางเกงวอร์มขายาว รองเท้าแตะ งอบ และที่ขาดไม่<br />ได้คือไม้ไผ่...อาวุธประจำกายซึ่งเหลาหยาบๆไว้ใช้กำราบ<br />ฝูงวัว<br />เด็กหญิงวิ่งวนไปรอบบ้านเพื่อหางอบของยาย<br />เรื่องหาของ...เด็กหญิงถนัดนัก เพราะเป็นคนที่เก็บกวาดดู<br />แลบ้าน อาจเป็นด้วยเหตุนี้เวลาใครหาอะไรไม่เจอ จึงชอบ<br />ใช้ไหว้วานให้เด็กหญิงช่วยหาทุกทีไป หรืออาจเป็นเพราะ<br />เด็กหญิงใช้ง่าย ไม่อิดออด ทำอะไรรวดเร็วทันใจก็ได้<br />ก่อนเด็กหญิงจะวิ่งตามยายออกไปเลี้ยงวัว เธอนึก<br />ได้ว่ายังไม่มีขนมติดตัวไปกินตอนเลี้ยงวัวเลย จึงหันไปที่<br />โต๊ะวางขนมหน้าบ้านซึ่งจัดวางขนมกรุบกรอบหลายชนิด<br /><br />เด็กหญิงเลือกหยิบขนมห่อที่มีราคาแพงที่สุดคือห้าบาท<br />เป็นมันฝรั่งทอดกรอบ ขนมที่เด็กหญิงชื่นชอบเอามากๆ<br />เพราะเคี้ยวกรุบกรอบ รสชาติมัน เคี้ยวเพลิน เหมือนที่<br />โฆษณาว่าไว้จริงๆ ทุกครั้งเมื่อหยิบขนมได้แล้ว เธอจะวิ่ง<br />ไปบอกพ่อว่า หนูเอาขนมอันนี้นะ ถ้าพ่อพยักหน้าก็เป็นอัน<br />เสร็จพิธี </div><div align="center"><br />ครั้งใดก็ตามที่จะหยิบขนมในร้านไปกิน เด็กหญิง<br />ถูกสอนมาว่าต้องขออนุญาตก่อน ต้องบอกพ่อหรือแม่ก่อน<br />จะหยิบไป แต่โดยส่วนมากเด็กหญิงมักชอบขอกับพ่อมาก<br />กว่า ขอกับแม่มักเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ หากแม่อารมณ์<br />ดีก็ไม่ว่าอะไร ถามว่าจะเอาโน่นเอานี่เพิ่มไหม แต่ถ้าวัน<br />ไหนอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา แม่มักทำหน้าบึ้ง และเด็กหญิงอาจ<br />ถูกบ่นว่าเสียก่อน<br />แต่ไม่ว่าจะขอกับใคร เด็กหญิงก็ได้รับอนุญาตให้<br />หยิบขนมอร่อยไปกินทั้งนั้น<br />เด็กหญิงสามารถกินขนมได้ทุกวัน และทุกอย่างที่<br />ขายในร้าน แต่มีข้อแม้ว่าต้องเลือกหยิบเพียงแค่ถุงเดียว<br />เท่านั้น ถ้าวันไหนแจ๊กพ็อตเจอขนมไม่อร่อย ก็ซวยไป<br />และต้องจำไว้ว่าจะไม่หยิบขนมแบบนั้นมาอีก หยิบมานาน<br />จนรู้ว่าอันไหนอร่อยไม่อร่อย<br />แต่ขนมอร่อยหรือไม่อร่อยก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับ<br />น้องชายที่อายุห่างกันสองปี น้องชายตัวแสบของเด็กหญิง<br />มักเลือกขนมที่โฆษณาในโทรทัศน์มากกว่าความอร่อย<br /><br />ส่วนมากมีของแถมเป็นของเล่นรวมมาในถุงด้วย ทั้งที่<br />ขนมพวกนั้นส่วนมากเป็นแค่ข้าวโพดอบกรอบ ไม่ได้อร่อย<br />อะไรนักหนา เวลากินแล้วเหนียวติดฟันมากๆ แถมยังมี<br />น้อยอีกต่างหาก<br />ขนมแห้งขนมกรุบกรอบที่ร้านส่วนใหญ่ พ่อจะสั่ง<br />จากรถขนมซึ่งทุกวันศุกร์สิ้นเดือนจะมาส่งขนมให้ถึงที่<br />พ่อเป็นคนเลือกและสั่งขนม บางทีตอนที่รถมาส่งขนม<br />เด็กหญิงจะวิ่งไปยืนใกล้ๆพ่อ บอกพ่อว่าอันโน้นอันนี้น่า<br />อร่อย ถ้าหากพ่อสั่งขนมแบบนั้นมาขายในร้าน ก็หมาย<br />ความว่าเด็กหญิงจะได้ลิ้มชิมรสด้วยเช่นกัน<br />พ่อเคยบอกว่าขายขนมพวกนี้ไม่ได้กำไรเข้าร้าน<br />เท่าไหร่หรอก อย่างขนมหนึ่งถุงใหญ่ที่มีสิบสองอันข้างใน<br />สิบอันคือต้นทุน อีกสองอันคือกำไร แค่เด็กหญิงกับน้อง<br />ชายมาหยิบกินไปคนละอัน กำไรก็หมดแล้ว แต่ก็ยังดี ถือ<br />ว่าขายขนมได้เงินมาเป็นค่าขนมให้เด็กๆ<br />ก่อนที่เด็กหญิงจะวิ่งออกตามฝูงวัวไป แม่ยัดขนม<br />สดให้ห่อหนึ่ง เป็นขนมที่ยังเหลือจากที่ซื้อมาตอนเช้า ซึ่ง<br />ปกติแล้วแม่ก็ซื้อมาทุกเช้า ไม่ว่าจะเป็นแกงบวชฟักทอง<br />เต้าส่วน ต้มถั่วเขียว ข้าวเหนียวสังขยา กล้วยบวชชี บัว-<br />ลอยไข่หวาน ฟักทองเชื่อม ลอดช่อง หรือขนมชนิดอื่นๆ<br />ตีสี่ครึ่งของทุกวัน แม่ต้องนั่งรถโดยสารประจำหมู่<br />บ้านเข้าไปในตัวอำเภอ เพื่อซื้ออุปกรณ์สำหรับขายก๋วย-<br />เตี๋ยว ซื้อทั้งหนังสือพิมพ์ บุหรี่ เหล้า เบียร์ เครื่องดื่มชูกำลัง<br /><br />เพื่อเอามาใส่ตู้แช่เย็น และของใช้จำเป็นอื่นๆมาวางขาย<br />ในร้าน<br />วันนี้ขนมสดยังเหลือเยอะ เลยต้องให้เด็กๆเอาไป<br />กิน ผ่านเย็นนี้ไปขนมพวกนี้จะบูดหมด แต่แม่ก็มีวิธีการ<br />เก็บรักษาพวกมันถ้าหากว่าขายเหลือ คือเอาไปแช่ไว้ใน<br />ช่องฟรีซของตู้เย็น ซึ่งเมื่อเอาออกมากินอีกก็จะแข็งและ<br />เย็น เด็กหญิงไม่ค่อยชอบรสชาติมันสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่<br />เป็นปัญหานัก เนื่องจากพ่อและน้องชายของเธอชอบกิน<br />ขนมแข็งๆเย็นๆพวกนี้มาก มันจึงไม่ค่อยเหลือเต็มอยู่ใน<br />ช่องฟรีซ และอาจเป็นด้วยเหตุนี้ พ่อของเด็กหญิงจึงค่อน<br />ข้างเจ้าเนื้อ<br />เมื่อได้อุปกรณ์สัมภาระสำหรับการออกไปเลี้ยงวัว<br />ครบแล้ว เด็กหญิงวิ่งปรู๊ดไปหาฝูงวัวที่ยายต้อนไปไกล<br />ส่วนมากยายจะต้อนวันไปเลี้ยงในไร่ข้าวโพดที่หักแล้ว ที่<br />นั่นมีหญ้าอ่อนๆซึ่งพวกวัวชอบ ที่จริงในสวนที่บ้านก็มี<br />พื้นที่พอสมควร มีหญ้ามากพอสำหรับวัวจนไม่ต้องพาพวก<br />มันไปหากินที่ไหน หรือจะให้พ่อไปตัดหญ้ามาให้วัวกินก็ได้<br />แต่ยายชอบพาวัวออกไปกินหญ้าข้างนอก อาจเป็นเพราะ<br />การพาพวกวัวออกไปข้างนอกช่วยทำให้พวกมันได้ออก<br />กำลังกายและทำให้มันแข็งแรง สามารถให้นมได้เยอะๆ<br />ซึ่งหมายความว่าเราจะขายได้เงินเยอะตามไปด้วย<br />สำหรับเด็กหญิงแล้ว การต้อนฝูงวัวออกไปเลี้ยง<br />ข้างนอกเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัย เป็นโอกาสดีที่ได้<br /><br />เรียนรู้โลกใบกว้าง ได้ฟังเสียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่พากันขับ-<br />ขานเสียงแข่งกันเมื่อเวลาดวงอาทิตย์เกือบลับขอบฟ้า ได้<br />สังเกตธรรมชาติ ได้ก้มลงมองมดเดินกันเป็นขบวน ได้ดม<br />กลิ่นหญ้า กลิ่นดินโคลน กลิ่นขี้วัว ได้สัมผัสสายลมและ<br />แสงแดด ได้วิ่ง ได้ออกกำลังกาย ได้ตะโกน ได้ตัดสินใจ ได้<br />ปกครองดูแล ได้ฝึกความเป็นผู้นำ ได้จินตนาการ ซึ่งทั้ง<br />หมดหล่อหลอมความเป็นตัวตนของเด็กหญิง ให้ได้คิด ได้<br />ทำ ได้ดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-8918864451354966769?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-53821933059924885202010-01-09T05:22:00.015-08:002010-08-06T03:12:49.009-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00NcsxrSnI/AAAAAAAADmo/YXjhwnjX3z8/s1600-h/2+Cow+and+girl.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 299px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426007912758332018" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00NcsxrSnI/AAAAAAAADmo/YXjhwnjX3z8/s320/2+Cow+and+girl.bmp" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0ig8sSuC5I/AAAAAAAADko/gnA16MuEB1A/s1600-h/1257839671_9734.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 122px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424762715710032786" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0ig8sSuC5I/AAAAAAAADko/gnA16MuEB1A/s200/1257839671_9734.jpg" /></a><br /><br />ยามเย็นลมพัดเย็นสบาย เด็กหญิงเลี้ยงวัวทอด<br />สายตามองดูวัวกำลังและเล็มหญ้า พวกมันถูกปล่อยเลี้ยง<br />ไว้ในไร่ข้าวโพดซึ่งเก็บฝักแล้ว เธอมองดูวัวสลับกับเหม่อ<br />มองท้องฟ้าสีคราม นั่งคิดอะไรไปไกล ความคิดล่องลอย<br />จินตนาการไปต่างๆนานา<br /><br />เมื่อตอนก่อนออกมาเลี้ยงวัว เห็นเขาประกวดร้อง<br />เพลงในโทรทัศน์ นักร้องเด็กๆที่ประกวดเหล่านั้นช่างดูดี<br />หน้าตาน่ารัก แต่งตัวสวยงาม เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูระยิบระยับ<br />ตัดกับฉากหลังมืดๆ บางช่วงก็มีไฟหลากสีสาดส่องบนเวที<br />ทำให้พวกนั้นดูโดดเด่น ยิ่งประกอบกับเสียงร้องไพเราะซึ่ง<br />เด็กพวกนั้นเปล่งออกมา ยิ่งทำให้ดูราวกับเทพบุตรเทพ-<br />ธิดาน้อยๆกำลังกล่อมโลกอย่างไรอย่างนั้น<br />เด็กหญิงอยากไปประกวดร้องเพลงแบบนั้นบ้าง<br />แต่ก็ติดที่กติกาการประกวดระบุไว้ว่า ต้องส่งเทปบันทึก<br />เสียงตัวอย่างไปที่รายการก่อน เพื่อให้ทางรายการได้ฟัง<br />แล้วคัดเลือก เด็กหญิงคิดหนัก นี่แค่เริ่มต้นขั้นตอนแรก<br />เด็กน้อยก็ทำไม่ได้เสียแล้ว<br /><br />วางแผนคิดล่วงหน้าว่าจะใช้วิธีอัดเทปด้วยวิทยุ<br />ของพ่อก็ทำไม่เป็น จะบอกพ่อให้ช่วยทำให้ก็อายเหลือเกิน<br />กลัวถูกหัวเราะเยาะ ถูกวิพากษ์วิจารย์ หาว่าคิดอะไรไร้<br />สาระ เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ความคิดก็หยุดลง ไม่ได้คิดต่อ<br />ไม่ได้เริ่มลงมือทำเสียที คงเป็นเพราะเด็กหญิงคิดมากไป<br />ฟุ้งซ่าน เมื่อคิดแล้วพบอุปสรรคก็หยุดไว้ตรงนั้น ไม่ลอง<br />ทำอย่างจริงจังให้รู้แน่เสียก่อนว่า สิ่งที่ตนคิดมันจะเป็น<br />จริงขึ้นได้หรือไม่<br /><br />แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรอย่างอื่นทำ นอกจากจ้องมอง<br />ไปที่พวกวัวซึ่งกำลังกัดกินหญ้ากันเอื่อยๆเรื่อยๆ พลางคิด<br />ไปว่า ถ้าสมมุติว่าเราสามารถส่งเพลงไปได้ แล้วได้รับคัด<br />เลือก แต่ว่าเสียงเรายังไม่ดีพอ ไม่เข้าขั้น จะทำอย่างไร<br />ดี แต่ถ้าเราไม่เริ่มทำอะไรเสียที เมื่อไหร่จะได้เป็นนักร้อง<br />กับเขาบ้าง ทางที่ดีลองหัดร้องไปก่อนดีไหม เผื่อบางทีจับ<br />พลัดจับผลูได้ไปร้องเพลงอย่างนั้นจะได้ไม่อายใคร<br />เด็กหญิงจำได้ เธอเคยอ่านประวัติของนักร้องลูก-<br />ทุ่งขวัญใจคนทั้งประเทศอย่างพุ่มพวง ดวงจันทร์ ตอน<br />เป็นเด็กพุ่มพวงก็ร้องเพลงในไร่อ้อย จนสุดท้ายกลายเป็น<br />นักร้องลูกทุ่งมีชื่อเสียง เป็นราชินีลูกทุ่งตลอดกาล ลีลา<br />การร้องเพลงก็น่ารักสุดๆ บางทีก็แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด<br />เพลงลูกทุ่งที่เด็กหญิงชื่นชอบมีทั้งเพลงช้าและ<br />เพลงเร็ว เพลงเร็วทำให้เด็กหญิงสนุกสนานด้วยท่วง<br />ทำนองคึกคักเร้าใจ เมื่อร้องแล้วก็รู้สึกสดชื่น เพราะได้เต้น<br /><br />ไปด้วย เพลงช้าก็เนิบนาบ สามารถใส่อารมณ์ตามท่วง<br />ทำนองได้เต็มที่ เด็กหญิงรู้สึกว่า เพลงช้าร้องยากกว่าเพลง<br />เร็ว ต้องมีการเอื้อนอ้อยส้อย ทำเสียงโหยหวน แต่ฟังแล้วก็<br />ซึ้งตรึงใจเด็กหญิงทุกที เวลาอยู่ในอารมณ์เศร้าสร้อยเด็ก<br />หญิงชอบร้องเพลงปลอบใจตัวเอง จนบางทีน้ำตาไหล<br />อาจเป็นเพราะมันทำให้เด็กหญิงได้จินตนาการและเข้าถึง<br />ความเศร้าของตนเอง<br /><br />ทุกครั้งที่ร้องเพลง ไม่ว่าจะเพลงเศร้า เพลงสนุก<br />เพลงช้า เพลงเร็ว เด็กหญิงรู้สึกมีความสุขกับการได้จินต-<br />นาการไปว่า ตนเองอยู่บนเวทีประกวดร้องเพลง และคิด<br />ไว้ในใจว่าถ้าหากชนะการประกวดจะพูดกับพิธีกรว่าอย่าง-<br />ไร หรือว่าจะขอบคุณใครบ้างที่ทำให้เด็กหญิงสามารถชนะ<br />การประกวดได้<br /><br />ว่าแล้วเด็กหญิงก็ร้องเพลงดังๆกลางทุ่งหญ้าท่าม<br />กลางประชาชาววัว ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าพวกวัวก็<br />ชอบเสียงของเธอ โดยเฉพาะตอนที่เด็กหญิงร้องเพลงช้า<br />พวกวัวมันก้มหน้าก้มตาเคี้ยวหญ้าตุ้ยๆ แล้วก็ทำตาเยิ้มๆ<br />เคลิ้มๆ ดูท่าทางมีความสุขที่ได้ฟังเธอร้องเพลง เด็กหญิง<br />ร้องจนเสียงแหบแห้งจึงหยุดร้อง เก็บแรงไว้ค่อยมาฝึกต่อ<br />ในวันพรุ่งนี้<br /><br />เมื่อรู้สึกเหนื่อย เด็กหญิงเริ่มหางานอดิเรกที่น่าสน<br />ใจทำ นั่นคือนั่งมองที่ปากของวัว เวลามันงับหญ้าจะได้ยิน<br />เสียงฉับๆเหมือนตอนพ่อใช้เคียวเกี่ยวหญ้าอย่างไรอย่าง<br />นั้นเลย หญ้าที่พวกวันโปรดปรานมากที่สุดคือหญ้าตดหมา<br /><br />ตอนแรกๆที่ยายเรียกชื่อเจ้าหญ้าชนิดนี้เด็กหญิง<br />รู้สึกขำมาก อยากรู้ว่าทำไมหญ้าพวกนี้ถึงถูกเรียกว่าหญ้า<br />ตดหมา หรืออาจเป็นเพราะกลิ่นของมัน เด็กหญิงลองดม<br />ดู ก็ใช่ว่ามันจะเหม็นเท่าไหร่ กลิ่นเหมือนต้นหญ้าทั่วไป<br />กลิ่นออกฉุนๆนิดหน่อย แต่ก็พอทน หรือกลิ่นตดหมาเป็น<br />แบบนี้ มันจึงชื่อว่าตดหมา<br />แต่เดาไปก็คงไม่ถูก เด็กหญิงไม่เคยดมกลิ่นตด<br />หมาจริงๆนี่นา<br /><br />พวกวัวเคี้ยวหญ้าตดหมาดังกรอบๆ ดูสิ...มันเคี้ยว<br />อย่างเอร็ดอร่อย ทำให้หนูน้อยอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไป<br />เด็ดยอดอ่อนของหญ้าตดหมามาใส่ปาก แล้วค่อยๆบรรจง<br />เคี้ยว แต่ก็ต้องหยุดเคี้ยวทันควันเพราะรสชาติของหญ้า<br />ตดหมาไม่อร่อยอย่างที่เธอคิดเลยสักนิด ไม่รู้ว่าพวกมัน<br />กินเข้าไปได้อย่างไร ยางก็มีเยอะแยะ รสชาติออกขมๆจน<br />คายทิ้งแทบไม่ทัน<br /><br />ไม่เพียงแต่หญ้าตดหมาที่พวกวัวชอบ ยังมีหญ้า<br />นานาชนิดที่เด็กหญิงไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร นอกจากนั้นสิ่งที่<br />พวกวัวโปรดปรานก็มีอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นยอดอ่อน<br />ข้าวโพดที่เพิ่งแตกเป็นต้นเล็ก ซึ่งก็อร่อยเด็ด เด็กหญิง<br />เคยทดลองชิมมาหมดแล้ว แล้วก็อย่างมะละกอสุก ยอด<br />มะม่วง ลูกมะม่วงสุก รวมถึงมะม่วงที่ไม่สุก แต่ต้องมีรส-<br />ชาติมัน ถ้าเปรี้ยวพวกวัวจะไม่ชอบ พวกวัวชอบทุกอย่าง<br />ยิ่งเป็นของต้องห้ามมันจะชอบเป็นพิเศษ<br /><br />พวกวัวชอบพากันหนีไปกินพืชผลที่เพื่อนบ้านปลูก<br />ไว้ ทำให้หนูน้อยถูกพ่อดุเป็นประจำ วันไหนถูกดุมากๆเด็ก<br />หญิงจะไปยืนคุยกับพวกมันเวลาที่พามันเข้าคอกแล้ว ทั้ง<br />ขู่ ทั้งปลอบ ทั้งขอร้อง ทั้งหลอกล่อสารพัด บอกพวกมัน<br />ว่าอย่าทำอีก พวกมันเอาแต่ยืนเฉยๆเหมือนจะรับฟัง ทำ<br />ตาใสๆแป๋วๆแบ๊วๆอย่างสำนึกผิด<br /><br />แต่พอวันรุ่งขึ้นเมื่อเด็กหญิงพามันออกไปกิน<br />หญ้าข้างนอก พวกมันก็พากันวิ่งอย่างฮึกเหิมไปยังสถาน<br />ที่ต้องห้ามทันที จนเด็กหญิงวิ่งตามไปขวางหน้าพวกมัน<br />แทบไม่ทัน ตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงก็ไม่เชื่อแววตาใสๆซื่อๆ<br />อีกต่อไป สัตว์หน้าขนเชื่อไม่ได้จริง ๆ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-5382193305992488520?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-32233087910971062342010-01-09T05:22:00.013-08:002010-08-06T03:17:04.663-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00ORhsoMSI/AAAAAAAADmw/05YtPD05zVk/s1600-h/3+Cow+and+Girl.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 307px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426008820317434146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00ORhsoMSI/AAAAAAAADmw/05YtPD05zVk/s320/3+Cow+and+Girl.bmp" /></a><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0iiruJCmYI/AAAAAAAADkw/yDL1pZFYPAw/s1600-h/03154_25.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 117px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424764623171787138" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S0iiruJCmYI/AAAAAAAADkw/yDL1pZFYPAw/s200/03154_25.jpg" /></a><br /><br />พ่อของเด็กหญิงสร้างคอกวัวขึ้นเอง โดยสร้างไว้<br />ข้างแท็งก์น้ำใหญ่ซึ่งใช้สำหรับเก็บน้ำฝน มีห้องเล็กห้อง<br />หนึ่งอยู่ภายในคอกวัวอีกที หลังคาเป็นสังกะสี ผนังเป็นไม้<br />พื้นฉาบปูน พ่อเอาไว้เก็บพวกอุปกรณ์ที่ใช้ดูแลวัว เช่น<br />เครื่องตัดหญ้า อุปกรณ์สำหรับซ่อมแซมต่างๆ พ่อจะปิด<br />ล็อกห้องนี้ตลอดเวลาที่พ่อไม่อยู่ จะได้เวลาเปิดก็เมื่อพ่อ<br />มาทำความสะอาดหรือรีดนมวัว<br /><br />บางทีเด็กหญิงก็มาด้วยเผื่อพ่อเรียกให้ช่วยหยิบ<br />ของ เด็กหญิงชอบแอบเข้ามาที่ห้องเล็กนี้ รื้อโน่นดูนี่ด้วย<br />ความอยากรู้อยากเห็น ห้องของพ่อมีอะไรแปลกๆเยอะ<br />แต่เข้าไปไม่นานก็ต้องรีบออกมา เพราะในห้องร้อนมาก<br />อีกทั้งมีกลิ่นบุหรี่อบอวล ถึงแม้เด็กหญิงไม่ชอบกลิ่นบุหรี่<br />แต่ก็มาอดทนดมกลิ่นบุหรีเพื่อดูพ่อรีดนมวัว รู้สึกสนุกเวลา<br />เห็นพ่อรีดนมลงในถังนม เพราะจะมีเสียงนมถูกรีดฉีดดัง<br />กระทบกับถังนม เหมือนเวลาที่เราเปิดน้ำจากแท็งก์น้ำ แต่<br />ว่าเป็นจังหวะสั้นๆถี่ๆ ฟังแล้วเพลิดเพลินดีไปอีกแบบ<br /><br />ด้านหลังห้องแรกยังกั้นเป็นห้องเล็กๆอีกห้อง แต่<br />เปิดโล่งไม่มีผนังไม้เหมือนห้องแรก ห้องนี้เอาไว้ตากถัง<br />นมเมื่อล้างเสร็จ เอาไว้วางพวกของกินของวัว วางอุปกรณ์<br />การชำระล้างต่างๆ ด้านข้างห้องเล็กห้องที่สองเป็นพื้นที่<br />โล่งกว้าง พ่อสร้างซองกั้นไว้เป็นช่องทั้งหมดหกช่อง ซอง<br />กั้นทำจากอะลูมิเนียมแข็ง ใช้ผูกวัวเตรียมไว้สำหรับรีดนม<br />หรือฉีดยาให้วัว บางทีก็ผูกมันไว้เฉยๆเวลาฝนตก<br />ที่พื้นปูนมีร่องรางน้ำแคบๆเพื่อช่วยให้ทำความ<br />สะอาดคอกวัวได้ง่าย พ่อจะทำความสะอาดทุกเช้าเย็นด้วย<br />การฉีดน้ำแรงๆไปที่พื้นคอกวัว โดยสูบน้ำขึ้นมาจากสระน้ำ<br />ข้างๆ คอกที่เต็มไปดินโคลนและขี้วัวก็จะสะอาดเอี่ยมอ่อง<br />ขึ้นมาทันที<br /><br />ปลายรางน้ำข้างคอกวัวมีฉำฉาต้นใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง<br />ในตอนแรกเด็กหญิงไม่ได้สังเกตว่ามันโตขึ้นมาได้อย่างไร<br />เห็นอีกทีมันก็เติบโตเป็นฉำฉาต้นใหญ่แล้ว เด็กหญิงถาม<br />พ่อว่าต้นฉำฉามาขึ้นตรงนี้ได้อย่างไร พ่อเอามาปลูกหรือ<br />เปล่า พ่อบอกว่าไม่ได้เอามาปลูก คงเป็นเพราะพวกวัวไป<br />กินฝักฉำฉามาจากที่อื่น แล้วมันถ่ายออกมาในคอก เมื่อ<br />พ่อทำความสะอาดฉีดไล่ขี้วัว เมล็ดฉำฉาคงไหลรวมกับขี้<br />วัวไปตามรางน้ำ<br /><br />เมล็ดฉำฉาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการ<br />ผลิงอก มีอุณหภูมิพอเหมาะ มีดิน มีน้ำ มีปุ๋ย ต้นฉำฉาจึง<br />เจริญเติบโต<br /><br />ได้ฟังพ่อเล่าแล้วเด็กหญิงรู้สึกแปลกใจ มันไม่น่า<br />เป็นไปได้ ฝักฉำฉาที่ถูกวัวกินไปแล้ว มันก็ต้องเข้าไปอยู่<br />ในท้องของวัว เมื่อถูกวัวถ่ายออกมา เมล็ดฉำฉาที่อยู่ในฝัก<br />พวกนั้นกลับเจริญเติบโตได้อีก แต่เด็กหญิงก็เชื่อตามที่พ่อ<br />พูด เพราะพ่อเก่งและฉลาดที่สุด<br /><br />ต้นฉำฉามีดอกสีชมพูสวยงาม ตอนแรกฝักอ่อนมี<br />สีเขียว เมื่อแก่ฝักฉำฉาจะเปลี่ยนเป็นสีดำ และกลายเป็น<br />ฝักแข็ง แกะดูข้างในจะเห็นยางเหนียวหนืดสีน้ำตาลเข้ม<br />รสชาติหวาน พวกวัวชอบมาก ใต้ต้นฉำฉาเป็นสถานที่<br />ผ่อนคลายของบรรดาวัวทั้งหลาย นอกจากมีร่มเงากว้าง<br />ขวางแล้ว ฝักฉำฉาก็ยังเป็นอาหารว่างเลิศรส เมื่อฝักฉำฉา<br />เข้าไปอยู่ในปากแล้ว วัวจะยืนเคี้ยวนิ่งๆ แต่หางยังกวัด-<br />แกว่งไล่แมลงวัน พวกวัวชอบทำหน้ายาวๆ ยืดคอไปด้าน<br />หน้าขนานกับลำตัว ทำตาปรือ แล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆ น้ำลาย<br />ของมันแตกเป็นฟองไหลย้อยลงมา จนดูเหมือนว่ามันมี<br />ความสุขมากกว่าสัตว์ชนิดไหนในโลก<br /><br />แต่มันก็มีความสุขได้ไม่นาน ความสุขของวัวเริ่ม<br />สะดุดเมื่อลมพัดฝักฉำฉาร่วงหล่น เจ้าวัวสาวเท้ายาวๆก้าว<br />เข้าหาฝักฉำฉาที่ตกลงมา กินได้แค่ตัวละฝักสองฝัก ฝัก<br />อื่นๆที่หล่นลงมาพร้อมกันก็หายไปเสียแล้ว เป็นเพราะถูก<br />แย่งไปโดยเด็กสองพี่น้องจอมซน ทั้งที่ฝักฉำฉาเกือบจะ<br />เข้าปากพวกมันอยู่แล้ว<br /><br />พวกวัวคงนึกในใจว่า ทำไมเด็กสองพี่น้องต้องมา<br />วิ่งไล่แย่งเก็บฝักฉำฉาของมันด้วย พวกมันมองดูเด็กๆ ทำ<br />ท่าเหมือนจะค้อน เก็บฝักฉำฉาได้เต็มถุงพลาสติกถุงใหญ่<br />ก็เป็นที่สะใจของเด็กทั้งสอง พากันเต้นท่าประหลาดล้อ<br />เลียนพวกวัว ล้อว่ามันเดินมาเก็บกินไม่ทันพวกตน<br />ที่ทำอย่างนี้ไม่ใช่เพราะความสะใจที่ได้แกล้งพวก<br />วัวอย่างเดียว และไม่ใช่เพราะจะเอามากินเอง ถึงแม้ว่าฝัก<br />ฉำฉาจะมีกลิ่นและรสหอมหวานก็เถอะ แต่เป็นเพราะยาย<br />สอนให้เก็บฝักฉำฉาไว้ เผื่อในฤดูที่ไม่มีฝักฉำฉาออก หรือ<br />ตอนที่พวกวัวออกไปไหนไม่ได้ จะได้นำฝักฉำฉาที่กักตุน<br />ไว้ออกมาให้วัวกินเป็นอาหาร<br /><br />พวกวัวจะเข้าใจไหมนะ ที่เด็กหญิงกับน้องชายทำ<br />ลงไปก็เพื่อผลประโยชน์ของพวกมันเองนั่นแหละ<br />พวกวัวเก็บสะสมของกินเหมือนกับคนไม่ได้ มัน<br />ไม่มีมือจะใช้เก็บรวบรวม ถ้ามันจะเก็บสะสมฉำฉารวบ-<br />รวมเอาไว้ในปาก รสชาติของฝักฉำฉาที่มันรับรู้ก็อาจเย้า-<br />ยวนเกินห้ามใจ จนทำให้ต้องเคี้ยวกลืน รู้ตัวอีกทีฝักฉำฉา<br />คงไปอยู่ในท้องของมันแล้ว และพวกวัวเองคงไม่รู้ว่าจะ<br />ต้องเอาฝักฉำฉาเก็บไว้ในที่แห้งๆ ป้องกันพวกแมลงเข้าไป<br />เจาะ หรือถูกย่อยสลายปนไปกับดิน<br /><br />หรือถ้าหากพวกวัวรู้ว่าต้องเก็บสะสมอาหาร คนเรา<br />ก็อาจไม่สามารถแสวงหาประโยชน์จากพวกวัวได้อีกต่อไป<br />เพราะจะกลายเป็นว่ามันฉลาดเท่าๆกับคน แต่เป็นเพราะ<br />มนุษย์ฉลาดกว่า จึงต้องช่วยคิดและดูแลสัตว์อื่น เพื่อให้<br />พวกมันมีอาหารการกินสมบูรณ์<br />ก็เหมือนที่เด็กหญิงกับน้องทำอย่างไรล่ะ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-3223308791097106234?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-2386576947318302102010-01-09T05:22:00.011-08:002010-08-06T03:21:28.688-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00PIySP26I/AAAAAAAADm4/zZKa8cIsilc/s1600-h/4+Cow+and+Girl.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 308px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426009769662995362" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00PIySP26I/AAAAAAAADm4/zZKa8cIsilc/s320/4+Cow+and+Girl.bmp" /></a><br /><div align="center"><br /><br />วัวที่พ่อของเด็กหญิงตัวน้อยเลี้ยงไว้เป็นวัวนม มี<br />ทั้งหมดห้าตัวด้วยกัน คือเจ้าฮัลเลย์ - วัวสีดำปนขาวตัว<br />ใหญ่ที่สุดในฝูง พ่อซื้อมาตอนที่มันสามารถให้นมได้แล้ว<br />เจ้าปุย - วัวขนสีดำสนิท มีขนปุยหยิกบนหัวของมัน มีนิสัย<br />ดุร้าย ขี้หงุดหงิด เจ้าใหญ่ - วัวที่มีลักษณะคล้ายเจ้าฮัลเลย์<br />คือมีสีดำปนขาว กลางหัวมีขนสีขาวด่างๆ ท้องของมันใหญ่<br />เพราะมันชอบกินเป็นที่สุด เจ้าแหลม - วัวสีน้ำตาลปนขาว<br />เป็นวัววัยรุ่น คึกคะนอง มันชอบวิ่ง ชอบกระโดดเตะอากาศ<br />เด็กหญิงไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ มันมักดื้อ เล่นอะไรแรงๆ<br />ส่วนตัวสุดท้ายคือเจ้าทึ่ม - วัวอายุใกล้เคียงกับเจ้าแหลม<br />พ่อซื้อมาพร้อมเจ้าแหลม มันจึงเป็นคู่หูกัน เจ้าทึ่มเป็นวัวสี<br />ดำปนขาว มีรูปหัวใจอยู่บนหัว พวกมันทั้งหมดเป็นวัวตัว<br />เมียที่พ่อเลี้ยงไว้รีดนมส่งสหกรณ์โคนมใกล้บ้าน<br /><br />ทุกเช้าพ่อต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีสี่ ตอนเย็นพ่อมาที่<br />คอกวัวตั้งแต่บ่ายสามโมง เพื่อมารีดนมวัว รวมถึงล้างคอก<br />วัวและอาบน้ำให้วัว โดยเฉพาะถ้าตัวไหนเพิ่งคลอดลูก พ่อ<br />จะดูแลมันเป็นพิเศษ เพราะนมมันจะเป่งมาก ถ้าไม่รีดนม<br /><br />ออก วัวจะเจ็บ เรื่องนี้เป็นกลไกธรรมชาติอยู่แล้ว แม่วัว<br />ต้องผลิตน้ำนมมาเลี้ยงลูก แต่จะว่าไปพวกวัวนมก็น่าสง<br />สารอยู่เหมือนกัน นมของพวกมันไม่ได้ใช้สำหรับเลี้ยงลูก<br />ที่คลอดออกมา แต่มีไว้ให้คนที่เลี้ยงมันรีดไปขาย และนำ<br />เงินที่ได้ไปเพื่อซื้ออุปกรณ์สำหรับดูแลพวกวัว และเลี้ยงดู<br />คนในครอบครัวอีกต่อหนึ่ง<br /><br />พวกวัวมีหัวหน้าแก๊งทำหน้าที่ควบคุมทั้งฝูง มัน<br />คือเจ้าฮัลเลย์ เจ้าตัวนี้เป็นวัวที่สุขุม นิ่งๆ มันชอบทำตัว<br />เป็นจ่าฝูง เป็นวัวตัวแรกที่ออกจากคอกและเข้าคอก วิธี<br />การควบคุมฝูงวัวของเด็กๆอย่างเด็กหญิงกับน้องชายคือ<br />ต้องประกบเจ้าตัวจ่าฝูง ถ้าต้องการให้พวกวัวเดินไปทาง<br />ไหน ก็จะไปตีก้นเจ้าฮัลเลย์ให้มันเดินก่อน ตัวอื่นๆจะเดิน<br />ตาม ถ้าไปตีให้วัวตัวอื่นเดินก่อนมักจะไม่ได้ผล เพราะ<br />เจ้าตัวที่ถูกตีไม่ค่อยเดินไปตามทิศทางที่ต้องการ มันจะ<br />เดินวนไปวนมารอบๆฝูง ตีไปก็เจ็บมือเปล่าๆ เจ้าตัวที่ถูก<br />ตีก็เจ็บก้นฟรีด้วย พวกมันยึดมั่นในลำดับชั้นมาก เหตุที่<br />เจ้าฮัลเลย์ได้เป็นหัวหน้าแก๊งอาจเป็นเพราะว่ามันเป็นวัว<br />ตัวแรกที่พ่อซื้อมา มันตัวใหญ่ที่สุดในฝูง และแก่ที่สุดใน<br />กลุ่ม ก็คงไม่แปลกที่วัวทุกตัวจะเกรงใจ<br /><br />ครั้งหนึ่งเด็กหญิงเคยเห็นเจ้าฮัลเลย์แสดงถึงความ<br />ยิ่งใหญ่ในฝูงด้วยการวิ่งไล่เจ้าปุย ไม่รู้ว่าเจ้าปุยไปทำอะไร<br />ให้เจ้าฮัลเลย์ขัดเคืองใจ ก่อนที่เจ้าฮัลเลย์จะวิ่งไล่ มันยืน<br />จ้องเจ้าปุยเขม็ง ส่วนเจ้าปุยทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ เจ้าฮัลเลย์<br /><br />เลยวิ่งไล่ เมื่อถูกชนเข้าไปหนึ่งทีเท่านั้น เห็นเจ้าปุยตา<br />เหลือกวิ่งหนีไม่คิดชีวิตเลยทีเดียว ตั้งแต่นั้นเจ้าปุยก็สงบ<br />เสงี่ยมเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าฮัลเลย์ และดูเหมือนว่าจะเป็น<br />องครักษ์พิทักษ์บัลลังก์เจ้าฮัลเลย์ หากมีวัวในฝูงตัวใดดื้อ<br />เจ้าปุยจะจัดการวัวดื้อให้อยู่ในอาณัติ โดยไม่ต้องให้ถึงมือ<br />เจ้าฮัลเลย์เลย<br /><br />ที่โรงเรียน...เด็กหญิงไม่ได้เป็นหัวหน้าแก๊ง เพราะ<br />มีอุปสรรคตรงที่มีคู่อริอ้วนผอมซึ่งมักทำให้เด็กหญิงเสีย<br />อารมณ์เสมอ คนหนึ่งชื่อว่าหย่อม ที่มาของชื่ออาจเป็น<br />เพราะผมของเด็กคนนี้ขึ้นเป็นหย่อมๆก็เป็นได้ แต่เด็ก<br />หญิงชอบแกล้งเรียกมันว่าไอ้ปลาจ่อมมากกว่า เด็กชาย<br />หย่อมเข้าคู่กับเด็กชายตัวสูงยาวอีกคนชื่อว่าแขก เพราะ<br />มันตัวสูงและผิวดำ เด็กหญิงชอบแกล้งเรียกมันว่าไอ้แขก<br />ตี้ ที่เด็กหญิงแค้นใจนักก็เพราะว่ามันชอบมาแกล้ง ชอบ<br />ล้อเลียนในความดำและความเตี้ยของเธอ<br /><br />ที่น่าโมโหไปกว่านั้น พวกมันแต่งเพลงขึ้นเพื่อล้อ<br />เด็กหญิงโดยเฉพาะ มีเนื้อร้องว่า “เตี้ยหมาตื่น กลางคืน<br />หมาหอน เตี้ยไม่นอน หมาหอนทั้งคืน” และบางทีพวกมัน<br />ก็ชอบพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “อีดำตับเป็ด” โดยเฉพาะเวลาที่<br />เด็กหญิงเดินผ่านพวกมัน แต่ด้วยพวกมันมีกันสองคนสอง<br />ปาก เด็กหญิงมีปากเดียว จึงมักต่อล้อต่อเถียงสู้ไม่ได้ บ่อย<br />ครั้งที่เด็กหญิงตอบโต้กับพวกมันจนเสียแหบเสียงแห้ง สุด<br />ท้ายต้องยอมเดินหนีไปเองด้วยความแค้นใจ<br /><br />มีครั้งหนึ่งในชั่วโมงงานบ้าน เด็กๆต้องปลูกผักสวน<br />ครัว เด็กหญิงกำลังขุดดินอยู่เพลินๆ หลังจากที่เจ้าตัวแสบ<br />สองคนนั้นเอาไส้เดือนไปเที่ยวหลอกคนอื่นจนสาแก่ใจ<br />แล้ว เมื่อเด็กหญิงเผลอ พวกมันเข้ามาใกล้ๆแล้วแบมือใส่<br />หน้า ด้วยความตกใจไม่รู้ว่าพวกมันยื่นอะไรมาให้ดู เด็ก<br />หญิงร้องกรี๊ดเสียงดัง พวกมันสองคนหัวเราะชอบใจกัน<br />ใหญ่ เธอทั้งโกรธและอายที่เผลอร้องเสียงดัง คิดในใจว่า<br />ต้องฟ้องครูแน่นอน พวกเด็กเกเรจะได้ถูกทำโทษ<br /><br />เด็กหญิงไปฟ้องครูตามที่คิด แล้วก็ได้ผล คราวนี้<br />ความตกใจทำให้เด็กหญิงมีน้ำตาคลอนิดหน่อย เธอยัง<br />แกล้งบีบน้ำตาเหมือนหวาดกลัวเต็มที่ ครูรีบเรียกเจ้าสอง<br />คนนั้นมาพบและทำโทษ พร้อมบอกให้สัญญาว่าจะไม่<br />แกล้งเด็กหญิงอีก ตั้งแต่นั้นถ้าพวกเด็กเกเรทำท่าจะแกล้ง<br />เด็กหญิง เธอก็แค่พูดว่า อย่านะ...เดี๋ยวฟ้องครูเลย นั่นคือ<br />ไม้ตายที่ช่วยหยุดพฤติกรรมของพวกเด็กเกเรอย่างได้ผล<br />สาเหตุที่เด็กหญิงไม่ได้เป็นหัวหน้าชั้นอาจเป็น<br />เพราะว่า เธออายุน้อยที่สุดและตัวเล็กที่สุดในชั้นด้วย แม้<br />ว่าเวลาเข้าแถวเธอจะอยู่ด้านหน้าสุด อีกทั้งเสียงดังที่สุด<br />ในชั้นก็เถอะ ยังต้องมีอีกหลายปัจจัยที่จะทำให้เป็นหัว<br />หน้าแก๊งได้ แต่ถึงไม่ได้เป็นหัวหน้าแก๊งในชั้นเรียน เด็ก<br />หญิงยังได้เป็นหัวหน้าแก๊งเด็กเลี้ยงวัว เพราะแก๊งเด็ก<br />เลี้ยงวัวมีแค่ตัวเธอกับน้องชายเท่านั้น<br /><br />แน่นอนว่าตำแหน่งหัวหน้าแก๊งย่อมตกเป็นของ<br />เด็กหญิงซึ่งแก่กว่า โตกว่า และเสียงดังกว่า<br />บางทีก็มีเพื่อนน้องชายมาเล่นด้วย หรือมีเด็กเล็กๆ<br />มาเล่นกับเด็กหญิงระหว่างที่เฝ้าวัวไปด้วย หัวหน้าแก๊ง<br />อย่างเด็กหญิงสามารถสั่งให้เด็กๆในกลุ่มช่วยดูวัว ขณะที่<br />เธอสนใจกับการเล่น แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เรื่อง เด็กคนอื่นๆ<br />ก็ห่วงเล่นเหมือนกัน<br /><br />การเป็นหัวหน้าแก๊งในกลุ่มเด็กเล็กไม่ใช่เรื่องง่าย<br />อย่างที่คิด ต้องสรรหาของเล่นหรือต้องหาเกมต่างๆมาให้<br />เด็กในกลุ่มเล่น ไม่ว่าจะเป็นมอญซ่อนผ้า หมากเก็บ ตี่จับ<br />ซ่อนแอบ บางทีก็ต้องเป็นคนตั้งกติกา ต้องทำโทษหาก<br />ใครแพ้ เป็นคนตัดสินหากมีกรณีขัดแย้งของเด็กในกลุ่ม<br />เป็นคนที่ต้องใช้เสียงมากที่สุด แล้วยังต้องเป็นคนแก้ปัญ-<br />หาที่เกิดขึ้นมา ซึ่งบางครั้งการกระทำของเด็กหญิงก็ไม่ได้<br />ถูกใจเด็กทุกคน แต่เด็กเล็กๆก็ต้องยอมเพราะกลัวไม่ได้<br />เล่นในกลุ่ม<br /><br />ไม่มีใครกล้าขัดใจหัวหน้าแก๊งหรอก...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-238657694731830210?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-72874387704417737872010-01-09T05:22:00.009-08:002010-08-06T03:25:26.070-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00QAHEqtTI/AAAAAAAADnA/YPdkrr19ocs/s1600-h/5+cow+and+girl.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 284px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426010720135984434" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00QAHEqtTI/AAAAAAAADnA/YPdkrr19ocs/s320/5+cow+and+girl.bmp" /></a><br /><br /><br />ค่ำคืนวันหนึ่งขณะเด็กหญิงกำลังนอนหลับอยู่ชั้น<br />บนของบ้าน เธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากชั้น<br />ล่างเบาๆ ดังได้สักพักทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ เด็ก<br />หญิงไม่ได้สนใจอะไร ถึงตอนเช้าเด็กหญิงถึงได้รู้ว่าอะไร<br />เป็นที่มาของเสียง<br /><br />เช้าถัดมานั้นน้องชายตัวดีหลบหายไปไม่ยอมมา<br />ล้างจานตามเวรที่ได้รับมอบหมาย เด็กหญิงเดินตามหาจน<br />ทั่ว แล้วเธอก็เห็นน้องแวบๆตรงมุมบ้าน เธอรีบเดินไปหา<br />เพื่อถามว่าทำไมยังไม่ยอมล้างจาน เพราะถ้าน้องชายไม่<br />ทำ เด็กหญิงอาจโดนหางเลขเรื่องนี้ไปด้วย<br />แต่ก่อนที่เด็กหญิงจะทันได้พูดอะไร ก็เห็นเจ้าน้อง<br />ชายกำลังอุ้มลูกหมาอยู่ ข้างๆมีแม่หมาแปลกหน้าหันมา<br />ขู่เด็กหญิงไม่ให้เข้าใกล้ จำได้ว่าเจ้าแม่หมาตัวนี้เป็นตัวที่<br />น้องชายให้อาหารอยู่บ่อยๆ มันเป็นหมาจรจัด เธอไม่ได้พบ<br />เจอมันหลายสัปดาห์แล้วเหมือนกัน หลังจากช่วงที่ผ่านมา<br />เห็นมันท้องป่องๆ เดินไปเดินมาอยู่แถวหน้าร้านขายของ<br />วันนี้เจออีกทีก็คาบลูกหมามาไว้ที่บ้านตั้งห้าตัว<br /><br />เด็กหญิงเริ่มเสียงดังด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นลูกหมาขน<br />ปุยน่ารัก พวกมันยังไม่ลืมตา สักพักพ่อก็เข้ามาดู อมยิ้ม<br />อุ้มชูลูกหมาเหล่านั้นพร้อมยิ้มร่า พ่อชอบใจนักเวลามีสัตว์<br />อะไรมาเกิดที่บ้าน พ่อบอกว่าจะทำให้ได้ลาภ ถูกหวย ตอน<br />บ่ายวันนั้นเป็นวันหวยออกพอดี ช่างเป็นฤกษ์ดี เย็นนี้คง<br />จะถูกหวยสักตัวสองตัว<br /><br />เจ้าน้องชายหวงลูกหมานักหนา โดยเฉพาะเจ้าตัวสี<br />น้ำตาลขนปุกปุย เด็กชายตั้งชื่อมันว่าไอ้หมี เด็กหญิงอยาก<br />มีลูกหมาที่ตัวเองเป็นคนดูแลบ้าง แต่มองไปที่ตัวอื่นๆก็<br />เห็นแต่ผอมกรอด ไม่น่ารักเท่าลูกหมาตัวที่น้องชายอุ้มอยู่<br />จึงอยากจะอุ้มกอดเจ้าตัวโปรดของน้องชาย แต่เด็กชายก็<br />ไม่ให้ ถึงแม้เด็กหญิงไม่พอใจ เธอก็จำต้องหันไปอุ้มลูก<br />หมาตัวอื่น พอมองดูดีๆแล้วก็พบว่า ลูกหมาเกิดใหม่หน้า<br />ตาไร้เดียงสาน่ารักน่าอุ้มเหมือนๆกันทุกตัว<br /><br />วันถัดมาหลังกลับจากโรงเรียน เด็กหญิงเด็กชาย<br />สองพี่น้องรีบมาดูในลังกระดาษที่แม่หมาคาบลูกมาใส่ไว้<br />ปรากฎว่าลูกหมาหายไปทั้งหมด เจ้าน้องชายดูกังวลใจ รีบ<br />ออกตามหา แล้วก็ไปเจอแม่หมากับลูกหมาในท่อน้ำข้าง<br />บ้าน แม่หมาคงกลัวคนที่มาเยี่ยมชมลูกๆของมัน เลยไม่<br />ยอมอยู่ที่เก่า พ่อกับน้องชายต้องนำลังกระดาษมาวางทำ<br />เป็นที่พักให้ ใช้เศษผ้าขี้ริ้ววางก้นลัง ดูเหมือนว่าแม่หมา<br />และลูกหมาชอบใจที่ได้บ้านอุ่นอยู่สบาย<br /><br />หมายั้วเยี้ยเต็มบ้านแน่ หากชาวบ้านคนไหนอยากเอาไป<br />เลี้ยงก็จะให้ไปบ้าง น้องชายไม่พอใจเพราะไม่อยากให้ลูก<br />หมากับใคร โดยเฉพาะเจ้าหมาอ้วนปุยขนสีน้ำตาลชื่อ หมี<br />น้องชายรักมากจนแทบจะอุ้มกันขึ้นไปบนบ้านทีเดียว<br />แต่แม่ไม่อนุญาตให้เอาลูกหมาเข้าบ้าน<br /><br />ทั้งพ่อและน้องชายเป็นคนรักสัตว์ น้องชายกับพ่อ<br />ช่วยกันผลัดมาดูแล จนลูกหมาลืมตาก็มีคนมาขอไปเลี้ยง<br />เหลือเจ้าหมีตัวเดียวที่น้องชายไม่ยอมให้ น้องชายบอกว่า<br />จะเลี้ยงไว้สอนให้มันเลี้ยงวัว<br /><br />ทุกวันน้องชายจะอุ้มเจ้าหมีไปเลี้ยงวัวด้วย ประคบ<br />ประหงมจนมันอ้วนพี จนวันหนึ่งเจ้าหมีมันเดินออกไปเล่น<br />ที่ถนนกับแม่ของมัน แล้วมันก็ถูกรถชนตาย น้องชายเสีย<br />ใจมาก ร้องไห้โฮน่าสงสาร ส่วนเด็กหญิงเห็นน้องชายร้อง<br />ไห้อย่างนั้นก็ร้องไห้ตาม เธอเสียดายเจ้าลูกหมาชื่อหมีไม่<br />น้อยเหมือนกัน มันเป็นหมาฉลาด น่ารักน่าเอ็นดูมากๆ<br />พ่อขุดหลุมฝังร่างเจ้าหมีไว้หลังเล้าไก่ น้องชายและ<br />เด็กหญิงตามไปช่วยด้วย เมื่อฝังเสร็จพ่อนั่งมองอยู่สักพัก<br />แล้วบอกว่าฝังเอาไว้ใกล้บ้านเผื่อเจ้าหมีจะได้ดูแลป้องกัน<br />ขโมย เด็กหญิงขนลุกขึ้นมาทันที ถึงมันจะเป็นหมาขนปุย<br />น่ารัก แต่ถ้ามันเป็นผีหมา แล้วสามารถไล่โจรได้จริงๆ เด็ก<br />หญิงก็คงจะกลัวอยู่ดี<br /><br />ตอนนั้นมีลมพัดใบมะม่วงสีเขียวแก่ขยับไหวๆดู<br />คล้ายระลอกคลื่น ผสานกับเสียงต้นไผ่สูงเสียดสีกันดัง<br />พวกผู้ใหญ่คุยกันว่า ถ้าปล่อยให้พวกมันโตคงมี<br />เอียดอาด ช่างได้อารมณ์ชวนขนลุกจริงๆ คิดได้เท่านั้นเด็ก<br />หญิงก็วิ่งนำหน้ากลับบ้านไปก่อนใคร<br /><br />เวลาผ่านไปไม่นานนัก วันหนึ่งมีหมาหลงตัวหนึ่ง<br />ผ่านมา มันถูกหมาบ้านตรงข้ามเห่า หมาของเพื่อนบ้านมี<br />กันหลายตัว กระโดดเข้าใส่ทำท่าจะรุมกัดหมาหลง เจ้าตัว<br />นั้นตกใจกลัว วิ่งมุดเข้าไปใต้โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าร้าน พ่อ<br />รีบออกไปไล่หมาของเพื่อนบ้านไป ส่วนเจ้าหมาตัวนั้นมี<br />อาการกลัวมาก พ่อพยายามไล่มันให้ออกไปด้วย แต่ไล่<br />อย่างไรมันก็ไม่ยอมออก เอาน้ำสาดก็แล้ว เอาไม้ตีมันก็<br />กัดไม้ไว้ไม่ให้พ่อตี พ่อเลยเอาอาหารมาให้กันกินแทน มัน<br />กลัวมาก ตอนแรกแค่ดมๆอาหาร แต่สักพักก็ยอมกิน<br />เด็กหญิงสังเกตว่า เวลาหมามีอาการหวาดกลัวหาง<br />ของมันจะตกลู่ สายตาส่ายลอกแลกดูหวาดระแวงตลอด<br />เวลา นั่นคือครั้งแรกที่พวกเธอเจอมัน ตอนนี้เจ้าหมาหลง<br />กลายเป็นหมาของบ้านเธอไปแล้ว<br /><br />เจ้าหมาหลงตัวที่ว่านี้มีสีครีม ขนสั้น เป็นหมาไทย<br />หน้าตาดี ดูท่าว่าจะเป็นหมามีเจ้าของมาก่อน มันฉลาดมาก<br />สามารถสวัสดีได้ ยิ้มได้ โดยเอาหูลู่ไปด้านหลัง ทำปาก<br />กว้างๆและทำตาเล็กๆ สามารถยืนสองขาได้นานๆ กระโดด<br />งับอาหารที่โยนให้ได้ พ่อตั้งชื่อให้มันว่าไอ้หลง เนื่องจาก<br />มันหลงมา มันชอบตามพ่อเข้าสวนไปดูแลวัว และที่สำคัญ<br />...มันชอบตามไปเลี้ยงวัว น้องชายชอบมาก แม้วันไหนไม่<br />มีเพื่อนมา น้องชายก็เล่นกับไอ้หลงได้<br />ในที่สุดก็มีหมาเลี้ยงวัวประจำฟาร์มแล้ว แม้จะไม่<br />ใช่เจ้าหมีเหมือนที่น้องของเด็กหญิงเคยตั้งใจไว้ก็ตาม</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7287438770441773787?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-23369509900996188172010-01-09T05:22:00.007-08:002010-08-06T03:30:08.419-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00RoGluBKI/AAAAAAAADnI/XnpdsXnLZss/s1600-h/6+Cow+and+Girl.bmp"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426012506712573090" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/S00RoGluBKI/AAAAAAAADnI/XnpdsXnLZss/s320/6+Cow+and+Girl.bmp" /></a><br /><br />หลังกลับจากโรงเรียน เด็กหญิงเตรียมตัวไปเลี้ยง<br />วัวเหมือนอย่างเคย เมื่อวิ่งเข้าไปใกล้คอกวัว เด็กหญิง<br />แทบกระโดดตัวลอย เพราะเห็นพ่อกำลังดูแลเจ้าวัวตัวเล็ก<br />ตัวหนึ่ง ขนของมันเป็นสีน้ำตาลเงาวับไปทั้งตัว เจ้าวัวตัว<br />เล็กตัวนี้เป็นวัวตัวแรกที่ซื้อมาเลี้ยงตั้งแต่มันเพิ่งคลอด<br />มันยังกินนมในถังไม่เป็น เมื่อเห็นและได้กลิ่นนม มันรีบ<br />เอาหัวจุ่มลงไปในถัง แต่มันไม่รู้จักวิธีกิน ทุกครั้งที่เอา<br />หัวจุ่มลงไปในถัง มันต้องรีบเงยหัวขึ้นมาเพราะสำลักนม<br />ทุกทีไป พวกเด็กๆมองดูพร้อมกับเอาใจช่วย<br />แต่ไม่นานพ่อก็หาวิธีให้มันกินนมได้สำเร็จ ด้วยการ<br />ให้นิ้วชี้และนิ้วกลางสอดเข้าไปในปากของมัน แล้วดันหัว<br />มันกดลงไปในถังนมที่ชงไว้แล้ว มันก็จะดูดนมจากมือของ<br />พ่อ คงเป็นสัญชาติญาณที่มันต้องดูดนม ในตอนแรกมันคง<br />แปลกใจว่าทำไมนมถึงไม่ออกมาซักที ก็เลยดำๆทิ่มๆกระ-<br />แป๋งนมจนหัวปูดหัวโน<br /><br />เด็กหญิงกับน้องอยากลองให้นมเจ้าวัวตัวเล็กเอง<br />บ้าง พ่อจึงให้ทั้งสองลองดู ครั้งแรกที่ได้ลอง วัวน้อยดูดมือ<br /><br />ของเด็กหญิงจนแทบจะเข้าไปในปากของมันทั้งมือ มันดูด<br />แรงมาก ตอนแรกๆก็กลัวว่ามันจะกัด แต่ว่ามันยังไม่มีฟัน<br />มีเพียงเหงือกลื่นๆ เด็กหญิงรู้สึกรักและเอ็นดูสมาชิกใหม่<br />ตัวนี้มาก เและน้องชายก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันที่ได้ดูแลวัวน้อย<br />เด็กหญิงรีบถามชื่อของมัน พ่อบอกจะตั้งชื่อให้มัน<br />ว่าดอกคูน เพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่ดอกคูนกำลังเบ่งบาน<br />เหลืองสะพรั่งเต็มต้น โดยเฉพาะต้นที่อยู่ใกล้คอกวัว ทุก<br />วันเมื่อกลับมาจากโรงเรียน สิ่งแรกที่เด็กหญิงทำคือวิ่งไป<br />ที่คอกวัวและเล่นกับเจ้าดอกคูนอย่างสนุกสนาน ช่วงแรก<br />มันยังไปไหนมาไหนกับฝูงไม่ได้เพราะตัวเล็กเกินไป<br />เด็กหญิงกับน้องชายหัดให้เจ้าดอกคูนกินหญ้า<br /><br />พยายามหาหญ้าอ่อนๆมาป้อนให้มัน มันก็กินด้วยความ<br />เต็มใจ ถึงแม้คราวแรกเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเด็กๆพยายาม<br />ทำอะไร แต่มันก็งับหญ้าจนได้ ในตอนที่มันหัดกินหญ้าคำ<br />แรก แววตาของเจ้าดอกคูนเป็นประกาย เหมือนกับว่ามัน<br />ได้ค้นพบอะไรสักอย่าง มันคงรู้สึกคล้ายกับเด็กๆตอนที่ได้<br />ของเล่นชิ้นใหม่<br /><br />ลูกวัวน้อยโตเร็วมาก เด็กหญิงนึกเปรียบเทียบกับ<br />คน คนเรากว่าจะโตจนเดินได้ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ แต่เจ้า<br />วัวน้อยใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังจากคลอดออกมาก็ลุกยืน<br />ได้แล้ว นับว่าเป็นความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่มอบ<br />ของขวัญให้สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดแตกต่างกันไป<br />เจ้าดอกคูนวัวตัวโปรดของเด็กหญิงเป็นวัวกำพร้า<br /><br />เพศเมีย พ่อซื้อมันมาตอนที่มันยังเล็ก ชีวิตของวัวนมน่า<br />สงสาร เมื่อลูกวัวคลอดออกมา หากเป็นตัวเมีย มันจะถูก<br />เลี้ยงเอาไว้รีดนม แต่หากเป็นตัวผู้ ถ้าไม่ใช่ว่าลูกวัวที่เกิด<br />จากพ่อวัวพันธุ์ดีละก็ อาจถูกเชือดได้ง่ายๆ ที่เจ้าดอกคูน<br />รอดมาได้เพราะมันเป็นตัวเมียนั่นเอง<br /><br />เมื่อเจ้าดอกคูนโตพอจะออกไปข้างนอกกับฝูงครั้ง<br />แรก มันแทบจะบินลอยตัวออกไป มันกระโดดโลดเต้น<br />ดีใจจนออกนอกหน้า เจ้าดอกคูนนี่ช่างไม่รู้จักเก็บอาการดี<br />ใจบ้างเลย เด็กหญิงรู้สึกรักเจ้าดอกคูนมากขึ้นทุกวัน เธอ<br />กับน้องวิ่งเล่นกับมันอย่างสนุกสนาน บางครั้งวัวน้อยกระ<br />โดดเหยียบเท้าเด็กๆ แต่ก็ไม่เจ็บมาก ร้องโอ๊ยๆสองสามที<br />ก็หายแล้ว เพราะเจ้าดอกคูนยังตัวเล็กอยู่<br /><br />ตอนนั้นดูเจ้าดอกคูนจะร่าเริงและแข็งแรงมาก ถึง<br />แม้มันจะดื้อไม่ค่อยยอมฟังคำสั่ง แต่มันก็เป็นวัวตัวโปรด<br />ของเด็กทั้งสองเป็นที่สุด</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-2336950990099618817?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-55626799076804503022010-01-09T05:22:00.005-08:002010-08-06T03:52:32.923-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TFvpVF43NgI/AAAAAAAAD4w/trWeAlRoWGs/s1600/07+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 178px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502247918330394114" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TFvpVF43NgI/AAAAAAAAD4w/trWeAlRoWGs/s200/07+-+re.jpg" /></a><br /><div align="center">มีรถคันใหญ่แล่นมาจอดหน้าบ้านในบ่ายวันหยุด<br />เด็กหญิงวิ่งออกไปดู เห็นรถบรรทุกซึ่งบรรทุกฟางสูงเกือบ<br />ถึงความสูงของเสาไฟฟ้า ฟางถูกมัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมผืน-<br />ผ้าวางซ้อนกันเป็นตับอยู่บนรถบรรทุกนั่น ขณะที่เด็กหญิง<br />ยืนมอง คนขับรถก็ลงไปคุยกับพ่อที่เดินออกมาหาพอดี<br />พ่อบอกกับคนขับว่าให้ถอยรถเข้าไปจอดในสวนเพื่อที่จะ<br />เอาฟางทั้งหมดลง<br /><br />เมื่อถึงต้นมะพร้าวต้นใหญ่ พ่อบอกให้เอาฟางลง<br />บริเวณนั้น คนขับรถและเพื่อนคนงานที่มาด้วยช่วยกันเอา<br />ฟางลงจากคันรถ รถส่งฟางกลับไปแล้วพ่อก็ตัดเชือกที่มัด<br />ฟางออกหลายมัด จากนั้นพ่อใช้ส้อมยักษ์คุ้ยให้ฟางขึ้นไป<br />กองสุมกัน กลายเป็นกองฟางสูงใหญ่ พวกวัวพากันตื่น-<br />เต้น เดินมารวมตัวเหมือนจะชุมนุมอยู่รอบๆกองฟาง ใช้<br />ปากงับฟางกันหงุบหงับๆ สักพักก็ทำตาเยิ้มๆ น้ำลายไหล<br />ย้อยเป็นฟอง บดเคี้ยวฟางกันอย่างเอร็ดอร่อย<br />ส่วนเด็กหญิงกับน้องชายพากันกระโดดเล่นบน<br />กองฟางหญ้าอย่างสนุกสนาน เด็กหญิงรู้สึกเหมือนตัวเอง<br /><br />ลอยได้เหนือพื้นดิน เหมือนอยู่บนชั้นสองของโรงเรียน<br />สามารถกลิ้งตัวลงมาจากกองฟางสูงโดยไม่ต้องกลัวเจ็บ<br />ฟางจะคอยรองรับไม่ให้ตกถึงพื้น<br />บางครั้งเด็กหญิงกับน้องช่วยกันขุดรูในกองฟาง<br />เพื่อทำเป็นบ้านชั่วคราวและแอบหลับอยู่ในนั้นได้ แต่ต้อง<br />ระวังไม่ให้พ่อหรือผู้ใหญ่คนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นต้องถูกตี<br />แน่ๆ เพราะการขุดหลุมกองฟางต้องดึงฟางออกและโปรย<br />ทิ้งลงข้างล่าง พวกผู้ใหญ่ต้องเสียเวลาใช้ส้อมยักษ์ตักให้<br />มันกลับไปอยู่ในสภาพเดิม<br /><br />เกมที่สนุกที่สุดและเด็กหญิงไม่เคยลืมคือ การแย่ง<br />กันเป็นนาย ยิ่งถ้ามีเด็กๆมาเล่นด้วยเยอะๆยิ่งสนุก ทุกคน<br />จะแย่งกันขึ้นไปอยู่บนยอด โดยการผลัก ดึง ทึ้งเด็กคนอื่น<br />เพื่อตัวเองจะได้เป็นคนที่อยู่สูงสุด เมื่อไปอยู่ในตำแหน่ง<br />สูงที่สุดแล้ว ก็ต้องไล่ผลักไม่ให้คนอื่นขึ้นมาบนยอดด้วย ดู<br />เหมือนจะทุลักทุเลหน่อย แต่ก็สนุกอยู่ดี โดยเฉพาะตอน<br />ที่ได้ยืนอยู่บนยอดกองฟางโดดเด่นกว่าใครๆ เพราะหมาย<br />ถึงเป็นผู้ชนะ เก่งกาจกว่าคนอื่น<br /><br />แต่ผู้ชนะก็ไม่สามารถครองตำแหน่งได้นานนัก<br />เดี๋ยวเดียวก็ถูกคนอื่นๆดึงทึ้งลงมา บางทีพยายามผลักคน<br />ที่ขึ้นมาอยู่ทางด้านหน้า ก็จะมีอีกคนโผล่ขึ้นมาข้างหลังไม่<br />ทันเห็น คนที่อยู่ข้างบนก็ถูกผลักตกลงมา ต้องกลายเป็น<br />ผู้แพ้ที่ไขว่คว้าหาชัยชนะกันต่อไป<br /><br />เด็กหญิงได้เรียนรู้ตามประสาเด็กว่า ชัยชนะเป็นสิ่ง<br />ที่หอมหวาน เป็นความภาคภูมิใจ แต่ต้องระวังไว้...เพราะ<br />มันมักจะอยู่กับเราไม่นาน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-5562679907680450302?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-90380916293489685192010-01-09T05:22:00.003-08:002010-08-06T04:23:05.706-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TFvss2FtOEI/AAAAAAAAD44/b-reU5EjAXw/s1600/08+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 184px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502251624941041730" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TFvss2FtOEI/AAAAAAAAD44/b-reU5EjAXw/s200/08+-+re.jpg" /></a><br /><div align="center">เมื่อถึงหน้าร้อน มะม่วงในสวนพากันออกลูกเต็ม<br />ต้นไปหมด ยายจะเรียกเด็กหญิงและน้องชายให้ไปปีนต้น<br />เก็บลูกมะม่วง ซึ่งถ้าเป็นต้นเล็กๆ ทั้งสองสามารถปีนขึ้นไป<br />แล้วไปเอื้อมเด็ดพวงมะม่วงได้อย่างสบาย แต่ถ้าต้องขึ้น<br />ต้นมะม่วงใหญ่ๆ เด็กหญิงกับน้องต้องปีนขึ้นต้นมะม่วง<br />พร้อมตะกร้อสอยมะม่วง เพราะถ้ายืนสอยอยู่ที่พื้นด้าน<br />ล่างก็จะสอยมะม่วงไม่ถึง<br /><br />ศัตรูอย่างหนึ่งที่เด็กหญิงทั้งเกลียดและกลัวเวลา<br />ต้องสอยมะม่วงกคือเจ้าพวกมดแดง พวกมันเหมือนรู้ว่า<br />เมื่อไหร่ที่เด็กหญิงจะมาขึ้นต้นมะม่วง มันจะพากันมาเป็น<br />กองทัพ ช่วยกันรุมกัดไม่ให้เด็กหญิงขึ้นต้นมะม่วงได้<br />ง่ายๆ แต่เด็กหญิงก็ไม่เคยกลัว แค่เจ็บๆคันๆพอทนได้<br />แต่อย่างไรก็ตาม เด็กหญิงไม่ยอมให้พวกมดแดง<br />มารุมกัดฝ่ายเดียว ทุกครั้งที่ต้องไปขึ้นต้นมะม่วงที่มีมด<br />แดง เด็กหญิงจะเตรียมแป้งไปด้วย บางทีเป็นแป้งข้าวเจ้า<br />บางทีเป็นแป้งข้าวเหนียว หรือบางทีก็ใช้แป้งมัน เธอนำ<br />แป้งไปโรยตามกิ่งก้านมะม่วงรอบๆตัวหลังจากปีนขึ้นต้น<br /><br />ไปแล้ว แป้งช่วยให้พวกมดลื่นตกต้นไม้ไป แต่เด็กหญิง<br />ลื่นก็ต้องระวังลื่นด้วยเหมือนกัน<br />ยังมีวิธีแก้เผ็ดเจ้าพวกมดแดงอีกอย่างหนึ่งซึ่งเป็น<br />วิธีธรรมชาติ นั่นคือจับมดดำไปใส่ที่ต้นมะม่วงซึ่งมีมดแดง<br />มดดำมันไม่ค่อยหวงต้นมะม่วงนัก จึงไม่รุมกัดเด็กหญิง<br />เหมือนมดแดง และพวกมดแดงก็กลัวมดดำด้วยเหมือน<br />กัน เด็กหญิงไม่รู้ว่าเจ้ามดดำสามารถจัดการกับพวกมด<br />แดงได้อย่างไร แต่ที่รู้คือ แค่เพียงจับมดดำไปใส่ต้นมะม่วง<br />ที่มีพวกมดแดงอยู่ ผ่านไปสักสองสามอาทิตย์ มดแดงจะ<br />หายไปหมดแทบไม่หลือเลย<br /><br />เด็กหญิงต้องจับมดดำไปใส่ต้นมะม่วงที่มีมดแดง<br />ก่อนมะม่วงจะสุกเหลืองเต็มต้น ถ้าเอาไปในใส่ช่วงมะม่วง<br />เริ่มสุกแล้ว มักจะไม่เป็นผลเท่าไหร่ เหมือนกับว่าช่วงที่<br />มะม่วงสุกงอมแล้ว เจ้าพวกมดแดงจะดุร้ายมากกว่าเดิม<br />หลายเท่า เจ้ามดดำเองก็จัดการไม่ได้ง่ายๆ<br />มะม่วงที่สวนมีหลายชนิด อย่างมะม่วงเขียวเสวย<br />เป็นมะม่วงมันที่กินอร่อยมาก รสชาติหวานหอม เวลาสุก<br />ยิ่งกินอร่อย สีของเปลือกเมื่อแก่จวนสุกก็ยังเป็นสีเขียว<br />เวลาสุกงอมได้ที่ เปลือกก็แค่ออกสีเหลืองหม่นๆ ไม่ใช่<br />เหลืองสดเหมือนมะม่วงทั่วๆไป<br /><br />ส่วนมะม่วงฟ้าลั่น เด็กหญิงคิดว่าสาเหตุที่มันมีชื่อ<br />นี้อาจเป็นเพราะว่าผิวของมะม่วงฟ้าลั่นบอบบาง แต่ว่าเนื้อ<br />ข้างในแน่นมาก เวลาไปสอยเพื่อเก็บมาขาย หากไม่ระวัง<br />ให้ดี เอาไม้ไปถูกลูกมะม่วงนิดนึง ก็อาจทำให้ผิวของ<br />มะม่วงฟ้าลั่นแตกได้ ยายเคยเล่าว่าเวลาฝนตก หากมี<br />เสียงฟ้าร้องดัง ผิวเปลือกมะม่วงฟ้าลั่นก็อาจจะแตกได้เอง<br />มะม่วงรสชาติมันอย่างฟ้าลั่นเป็นที่นิยมของทุกคน เวลา<br />ไปวัดหรือเดินทางไปไหนมาไหน ยายชอบปอกมะม่วง<br />ชนิดนี้ใส่กล่องไปกินกลางทางด้วย<br /><br />มะม่วงแก้วมีขนาดกะทัดรัด รูปร่างออกกลมๆ มี<br />รสเปรี้ยว นิยมเอามาปอกกินกับน้ำปลาหวาน ถ้าเก็บมา<br />ตอนที่มันแก่ห่ามใกล้สุก จะอร่อยมากเป็นพิเศษ สามารถ<br />กินเปล่าๆได้สบาย รสชาติจะออกมันอมเปรี้ยว<br />มะม่วงแรดเป็นมะม่วงเปรี้ยวที่กินกับน้ำปลาหวาน<br />อร่อยนัก เหมือนกับมะม่วงแก้วนั่นแหละ มะม่วงแรดลูก<br />ใหญ่ เนื้อมะม่วงสีขาวสวย ตรงหัวของมันมีส่วนทื่ยื่นออก<br />มาลักษณะคล้ายนอแรด มันจึงมีชื่อว่ามะม่วงแรด<br />มะม่วงอกร่องเป็นมะม่วงที่มีรูปร่างเป็นร่อง มีกาก<br />ใยเยอะมาก ส่วนมากเมื่อเก็บแล้วจะเอาไปบ่มแก๊สเพื่อให้<br />มันสุกและมีสีสวย ซึ่งถ้ารอให้มันสุกคาต้น ส่วนมากมักไม่<br />ค่อยถึงมือคน จะมีพวกค้างคาวและแมลงกลางคืนมาเจาะ<br />กินเสียก่อน<br /><br />มะม่วงน้ำดอกไม้เป็นมะม่วงกินสุก รสชาติหวาน<br />หอมอร่อย สีเหลืองสดสวยเมื่อสุก เป็นที่นิยมใช้เป็นของ<br />ฝากให้กันและกัน หรือเอาไปทำบุญที่วัด ยายจะนำมะม่วง<br />น้ำดอกไม้แต่ละลูกมาห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ วาง<br /><br />ซ้อนกันไว้ในกล่องขวดเบียร์ แล้วนำแก๊สสำหรับบ่มมะม่วง<br />สุกซึ่งเป็นผงมาห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เหมือนกัน<br />มาวางรวมไว้กับมะม่วง และมัดกล่องเก็บไว้ ใช้เวลาสาม<br />สี่วันก็สามารถแกะออกแล้วไปขายได้แล้ว<br />ทั้งมะม่วงอกร่องและน้ำดอกไม้นี้ ส่วนมากเอาไว้<br />กินกับข้าวเหนียวมูล ยิ่งหากราดด้วยกะทิจะอร่อยมาก<br />คำโบราณที่บอกว่า “อดเปรี้ยวไว้กินหวาน” เป็นไป<br />ได้ว่าอาจมีที่มาจากมะม่วงเปรี้ยวทั้งหลาย ซึ่งเราควรรอ<br />ให้สุกแล้วค่อยกิน เพราะรสเปรี้ยวจะหมดไป เหลือแต่รส-<br />ชาติหวานฉ่ำ แต่เด็กหญิงชอบมะม่วงดิบรสเปรี้ยวจิ้มกับ<br />น้ำปลาหวานมากกว่า เวลากินจะเข็ดฟัน เปรี้ยวจี๊ดจนตา<br />หยี<br /><br />มีมะม่วงชนิดหนึ่งชื่อมะม่วงแอปเปิ้ล ผลมีสีแดงสด<br />เหมือนกับไม่ใช่มะม่วง สีสันสวยงามมากจนอยากจะลิ้ม<br />ลองรสชาติมัน เมื่อกัดครั้งแรก เด็กหญิงแทบอยากโยน<br />ทิ้ง มันไม่มีรสชาติอะไรเลย มีแต่ยางสีขาว เด็กหญิงคิด<br />ว่ามะม่วงแต่ละชนิดมีเอกลักษณ์ของตัวมันเอง พวกที่กิน<br />ไม่ได้อย่างมะม่วงแอปเปิ้ลก็สามารถเอาไว้เป็นอาหารตาไว้<br />ให้เราชื่นชมความสวยงามของมันได้ อย่างเวลาเอามะม่วง<br />แอปเปิ้ลมาผูกแขวนไว้ที่หน้าร้าน มันเหมือนจะช่วยเรียก<br />ลูกค้าได้เป็นอย่างดี คนไม่รู้จักไม่เคยเห็นมะม่วงชนิดนี้<br />จะเข้ามาสอบถาม และเราก็สามารถขายมะม่วงชนิดอื่นที่<br />รสชาติดีและกินได้แทน ลูกค้าก็พึงพอใจ<br /><br />มะม่วงที่สวนมีมากมาย เหลือจากกินก็เอามาขาย<br />หรือแปรรูปเพื่อถนอมอาหาร จะได้เก็บไว้กินนานๆ เช่น<br />เอามาดอง มะม่วงที่ดองอร่อยที่สุดคือมะม่วงแก้ว ยาย<br />เคยจ้างคนขึ้นต้นมะม่วงแก้วเพื่อเก็บเอามาดอง โดยนำ<br />ตาข่ายมาวางรองรับข้างล่าง แล้วให้คนที่ปีนขึ้นไปบนต้น<br />มะม่วงออกแรงเขย่า มะม่วงแก้วจะตกลงมาบนตาข่าย<br />เป็นการย่นระยะเวลาในการเก็บ ตกแตกก็มีบ้างเป็นส่วน<br />น้อย เพราะมันหล่นลงมาไม่พอดีตาข่าย กิ่งของมะม่วง<br />แก้วแข็งแรง เหนียว ไม่หักง่ายๆ จึงไม่ต้องห่วงนักว่าคน<br />ที่ขึ้นไปเขย่าอยู่บนต้นจะตกลงมาพร้อมกับมะม่วง<br />เมื่อได้มะม่วงแก้วมากมายแล้ว ยายจะเอามะม่วง<br />มาล้างทำความสะอาด ตากทิ้งไว้สักพัก แล้วเอาเกลือกับ<br />ปูนแดงมาต้มในน้ำให้เดือด เสร็จแล้วเอามาเทไว้ในไหดิน<br />เผาที่ใส่มะม่วงเตรียมรอไว้ หรือบางทีก็เป็นปี๊บน้ำตาล<br />เปล่าๆ ตรงฝาปิดยายมักใช้พลาสติกคลุมไว้หนึ่งชั้น แล้ว<br />นำหนังยางเส้นใหญ่มารัดที่ฝาหนึ่งรอบ เพื่อกันอากาศเข้า<br />ทิ้งไว้หนึ่งเดือน มะม่วงดองก็กินได้แล้ว แถมยังเก็บไว้กิน<br />ได้นานอีกด้วย<br /><br />ช่วงที่จะหมดหน้ามะม่วงคือต้นฤดูฝน ช่วงนี้พายุ<br />ลมแรง ก่อนฝนตกลมระลอกใหญ่พัดหลังคาบ้านแทบปลิว<br />ต้นมะม่วงที่มีลูกสุกคาต้นจะถูกลมพัดจนลูกมะม่วงหล่น<br />ลงมาเต็มไปหมด ยายจะเข้าไปเก็บมะม่วง และชอบให้<br />เด็กหญิงไปด้วยเพื่อช่วยวิ่งเก็บมะม่วงหลังฝนตก เมื่อได้<br /><br />มะม่วงมาเยอะๆ ก็จะเอามาปอกเพื่อนำไปทำมะม่วงกวน<br />มะม่วงกวนของยายรสชาติหวานอมเปรี้ยวและหอมไม่มี<br />ใครเหมือน เพราะยายผสมมะม่วงนานาชนิดลงไปกวนใน<br />กระทะเดียวกัน </div><div align="center"><br />งานปอกมะม่วงถือเป็นงานยากสำหรับเด็กหญิง<br />ต้องฝานเปลือกออกทีละชิ้น ยายจะชอบใช้มีดธรรมดา ซึ่ง<br />ช่วยให้ปอกได้อย่างรวดเร็ว แต่เด็กหญิงใช้มีดแบบเดียว<br />กับยายไม่ได้ เพราะมักจะฝานเอาเนื้อออกไปแทบหมดลูก<br />กว่าจะปอกเสร็จ เด็กหญิงมีอาวุธประจำกายสำหรับปอก<br />มะม่วงคือมีดปอกผลไม้แบบสองคม มีดแบบนี้ทำให้เด็ก<br />หญิงปอกมะม่วงได้รวดเร็วไม่น้อยหน้ายายสักเท่าไหร่<br />แต่บางทีก็มีอุปสรรคนิดหน่อย เนื่องจากเปลือกมะม่วง<br />ชอบเข้าไปติดกับร่องคมของมีด ทำให้เสียเวลาเขี่ยออก<br />ส่วนใหญ่ยายเลยปอกได้เร็วกว่า </div><div align="center"><br />ปอกมะม่วงว่ายากแล้ว เวลากวนมะม่วงนี่สิ เด็ก<br />หญิงไม่ชอบเลย เพราะต้องอยู่หน้าเตาตลอดเวลาเพื่อคน<br />มะม่วงไม่ให้ไหม้ ไม่ให้ติดก้นกระทะทองแดง ถ้าเผลอให้<br />มะม่วงไหม้ กลิ่นไหม้จะติดอยู่กับมะม่วงกวนด้วย การอยู่<br />หน้าเตาไฟมันร้อนมากจริงๆ<br /><br />คำโบรานสอนไว้ว่า ถ้าหากเราทำความชั่ว จะถูก<br />โยนลงกระทะทองแดง ถ้าพูดไม่ดี พูดจาส่อเสียด พูด<br />โกหก เราจะถูกกรอกปากด้วยน้ำในกระทะทองแดง เด็ก<br />หญิงคิดในใจว่า ขนาดแค่อยู่รอบนอกกระทะทองแดงเพื่อ<br />คนมะม่วงกวน ยังร้อนถึงขนาดนี้ ถ้าต้องถูกโยนลงไปใน<br />กระทะจริงๆ จะร้อนแค่ไหนนะ ไม่อยากนึกเลย</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-9038091629348968519?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-55220849034796823232010-01-09T05:22:00.001-08:002010-08-08T17:36:45.557-07:00<div align="center">เมื่อเด็กหญิงและน้องชายออกไปเลี้ยงวัว พวก<br />เด็กๆจะสรรหากิจกรรมมาทำระหว่างที่พวกวัวก้มหน้าก้ม<br />ตากินหญ้าไป ซึ่งก็มีกิจกรรมหลายอย่างที่นำความสนุก<br />สนานเพลิดเพลินมาให้ และช่วยฆ่าเวลาได้เป็นอย่างดี ไม่<br />ว่าจะเป็นปีนต้นไม้ดูรังนก ตีไก่หญ้าแพรก เก็บกระถิน<br />เก็บลูกจันทน์ เล่นซ่อนหา<br /><br />กิจกรรมอย่างหนึ่งที่เด็กหญิงชอบมากแต่ไม่มี<br />ปัญญาทำได้คือ การเล่นยิมนาสติก โทรทัศน์เคยถ่ายทอด<br />การแข่งขันยิมนาสติกในกีฬาซีเกมส์หรือเอเชียนเกมส์<br />อะไรสักอย่าง ดูนักกีฬาเหล่านั้นช่างสง่างาม การเคลื่อน<br />ไหวเป็นไปอย่างลื่นไหล สรีระร่างกายกับอุปกรณ์ต่างๆดู<br />ช่างสอดคล้องเหมาะเจาะสวยงาม ได้ดูทีไรเหมือนตกอยู่<br />ในมนต์สะกด ไม่อาจละสายตาไปจากนักกีฬาที่กำลังแข่ง-<br />ขันเหล่านั้นได้เลย เด็กหญิงอยากถูกจ้องมองด้วยสายตา<br />ชื่นชมแบบนั้นบ้าง<br /><br />ทุกครั้งที่เข้าไปในสนามของโรงเรียนซึ่งมีไม้ตั้ง<br />ขวางทำเป็นสวนสุขภาพ เด็กหญิงจะขึ้นไปกระโดดโลด<br /><br />เต้นอยู่บนคานไม้นั้น บางทีก็ขึ้นไปโหนบาร์คู่ ห้อยหัวลง<br />มาโดยใช้ข้อพับเข่าเกี่ยวเอาไว้ไม่ให้ตก บางทีสอดขา เพื่อ<br />กลับตัวลงมา พร้อมกับคิดว่าสักวันตัวเองอาจมีโอกาสได้<br />เล่นยิมนาสติกให้คนอื่นดูบ้าง แต่มันคงเป็นเพียงแค่ความ<br />ฝัน ความฝันที่ไม่อาจเป็นจริง ความฝันที่ทำให้เด็กหญิง<br />น้อยมีความสุขอยู่ในโลกของความเป็นจริงได้<br /><br />ถึงแม้บางวันไม่มีเพื่อนมาเล่นด้วย แต่เด็กเลี้ยงวัว<br />ก็มีเรื่องสนุกๆให้ทำทุกเมื่อ ในยามไม่มีใคร เพื่อนเล่นหา<br />ได้ใกล้ตัวก็คือพวกวัว เป็นความคิดของน้องชายตัวแสบ<br />ที่คิดวิธีเล่นซึ่งออกจะผาดโผน คงจำภาพคาวบอยขี่ม้ามา<br />จากในโทรทัศน์ ผิดแต่ว่าสัตว์ที่ใช้ขี่เป็นเจ้าวัว ไม่ใช่ม้า<br />ซึ่งก็คงเป็นตัวไหนไปไม่ได้นอกจากเจ้าดอกคูน วัวตัวเล็ก<br />ที่สุดในฝูง<br /><br />เมื่อเจ้าน้องชายกระโดดขึ้นขี่หลังเจ้าดอกคูนครั้ง<br />แรกๆ มันตกใจมันวิ่งปุเรงๆไปทั่ว แล้วไม่นานก็สลัดเด็ก<br />ชายออกจากข้างหลังมันได้ แต่เด็กชายก็ไม่กลัวด้วยมี<br />นิสัยคะนองอยู่แล้ว เขากระโดดขึ้นขี่หลังมันอีกซํ้าแล้วซ้ำ<br />เล่าอยู่อย่างนั้น ดูเจ้าวัวน้อยก็สนุกสนาน เมื่อสลัดเด็กชาย<br />ลงได้มันจะดีดตัวไปมา สักพักก็หยุดยืนนิ่งเหมือนกับท้า-<br />ทายให้เด็กชายมาขึ้นขี่อีก<br /><br />เมื่อเห็นน้องชายทำแบบนั้นได้ เด็กหญิงนึกอยาก<br />ขี่เจ้าดอกคูนบ้าง ครั้งแรกที่ได้นั่งอยู่บนหลังเจ้าดอกคูน<br />เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก แม้ไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือน<br /><br />ขี่จักรยานได้ครั้งแรก แต่ก็ทำให้รู้สึกถึงรสชาติการผจญ-<br />ภัย ชวนให้คิดถึงคาวบอยที่ควบอยู่บนหลังม้า มีลมพัด<br />ปะทะใบหน้า แต่ก็รู้สึกอย่างนั้นได้ไม่นาน เพราะเจ้าดอก-<br />คูนมันไม่ยอมให้ขี่หลังเล่นง่ายๆ มันวิ่งไปวิ่งมารวดเร็วจน<br />นึกกลัว ต้องกระโดดลงมาเอง<br /><br />นับเป็นสิ่งท้าท้ายมากที่ได้นั่งอยู่บนหลังเจ้าดอกคูน<br />เด็กทั้งสองสนุกสนาน แต่นานวันเข้าเจ้าดอกคูนคงไม่สนุก<br />ด้วย เพราะขี่ไปขี่มา เจ้าดอกคูนกลายเป็นวัวตัวเตี้ยที่สุด<br />ในฝูงไปแล้ว<br /><br />เมื่อเจ้าดอกคูนเริ่มโตขึ้น เด็กสองคนกระโดดขึ้นขี่<br />หลังของมันเอาดื้อๆเหมือนเคยไม่ได้อีกแล้ว เพราะไม่ใคร<br />ก็ใครอาจต้องตกหลังเจ้าดอกคูนเป็นแน่ ถ้าอยากขี่หลัง<br />เจ้าดอกคูนจริงๆก็พอมีวิธีอยู่ คือต้องให้มีคนเกาบริเวณ<br />รอบก้นให้มัน เจ้าดอกคูนจะยืนนิ่ง ยอมให้เด็กๆเหยียบ<br />หัวแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนหลังของมันได้ แต่พอหยุดเกาเท่า<br />นั้น มันจะเลิกหยุดนิ่ง วิ่งกระโจนไปข้างหน้าทันทีเช่นกัน<br />หรือถ้าบางทีมันเหนื่อย มันจะล้มตัวลงนอนเฉยๆ เท่านี้<br />เจ้าน้องชายก็ไม่สามารถขี่หลังให้มันพาวิ่งไปไหนต่อไหน<br />ได้แล้ว<br /><br />บางครั้งความคึกคะนองของเด็กๆก็เกินเลยขอบ-<br />เขต เด็กหญิงกับน้องชายไม่เคยคิดได้เองว่าทำอะไรเกิน<br />ไปหรือเปล่า ไม่คิดว่าใครจะเดือดร้อนกับการกระทำ นั่น<br />เพราะความไร้เดียงสาและอ่อนด้อยประสบการณ์ กรณี<br />ของเจ้าดอกคูน มันเองก็พูดไม่ได้ บอกไม่ได้ว่าพอได้แล้ว<br />นะ ฉันเหนื่อยแล้ว ดูสิพวกแกขี่ฉันจนตัวเตี้ยไปหมดแล้ว<br />เมื่อไปขึ้นขี่เล่น และมันยังพาวิ่งอยู่ทุกครั้ง เด็กๆก็เห็นว่า<br />สนุกดี ไม่ได้คิดว่าเจ้าดอกคูนต้องไปกินหญ้าเหมือนวัวตัว<br />อื่น แต่ถ้าเจ้าดอกคูนเลือกที่จะล้มตัวลงนอน เด็กๆพอเดา<br />ได้ว่ามันเหนื่อยแล้ว มันไม่อยากเล่นแล้ว<br /><br />ในบางครั้งหากเราเกิดน้ำท่วมปาก ลำบากใจหรือ<br />เกรงใจที่พูดออกมา ถ้าเราใช้วิธีหยุดนิ่ง ก็อาจทำให้คนอื่น<br />หยุดคิดทำตามใจตัวเอง และหันมาสนใจว่าเราคิดอะไรได้<br />วิธีแก้ไขปัญหาของเจ้าดอกคูน มนุษย์อย่างเราก็นำ<br />มาใช้ได้เหมือนกัน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-5522084903479682323?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-45017497018092399012010-01-09T05:21:00.019-08:002010-08-08T18:06:58.683-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9UkQwIcxI/AAAAAAAAD5A/fS5dX1h30qg/s1600/10+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 188px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5503210251618906898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9UkQwIcxI/AAAAAAAAD5A/fS5dX1h30qg/s200/10+-+re.jpg" /></a><br />แม้เด็กหญิงจะตัวเล็ก แต่เธอก็มีความรับผิดชอบ<br />สมกับความเป็นพี่ พ่อชอบพูดว่าเธอเป็นพี่นะ บางครั้งต้อง<br />ยอมเสียสละให้น้อง เด็กหญิงนึกค้านอยู่ในใจว่า แต่หนู<br />เป็นผู้หญิงนะ ถึงอย่างนั้นด้วยคำว่าพี่ เด็กหญิงต้องทำงาน<br />ทุกอย่าง ตั้งแต่กวาดบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจาน ล้างห้อง<br />น้ำ ขณะที่เจ้าน้องชายตัวแสบนอนกระดิกเท้าดูการ์ตูน<br />เด็กหญิงน้อยเคยนึกไปว่า ทำไมนะ...เราต้องเป็นพี่<br />ด้วย อยากเกิดเป็นน้องเหมือนน้องชายที่แม่ชอบตามใจ<br />บ้าง เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องอยู่เสมอ เวลาทะเลาะกับ<br />น้องแล้วแม่เห็นเข้า เด็กหญิงเป็นคนแรกที่ถูกตี ส่วนน้อง<br />ชายตัวดีวิ่งหนีไปลิบๆแล้ว แต่ถ้าพ่อเป็นคนเข้ามาจัดการ<br />เธอค่อยรู้สึกว่ายุติธรรมหน่อย เพราะพ่อจะตีน้องชายและ<br />เด็กหญิงเท่าๆกัน<br /><br />เจ้าน้องชายไม่เคยคิดว่ายุติธรรมเวลาที่พ่อตี เขา<br />ชอบบอกว่า พ่อตีตัวเองแรงกว่าตีพี่สาว เด็กหญิงน้อยก็<br />เถียงว่า แล้วเวลาที่แม่ตีล่ะ แม่ตีเธอก่อนทุกครั้ง และไม่<br />เคยไล่ตามไปตีน้องชายได้ทัน เจ้าน้องชายได้ยินดังนั้นก็<br />แลบลิ้นปลิ้นตา บอกว่าสมน้ำหน้า ทำไมไม่วิ่งเหมือนเขา<br />ล่ะ เด็กหญิงได้แต่คิดอยู่ในใจ หากถูกตีอีกจะวิ่งหนีบ้าง แต่<br />อีกใจก็กลัวกลับเข้าบ้านไม่ได้ เลยทนเจ็บยอมให้ตี แล้ว<br />หนีไปร้องไห้หลังบ้านดีกว่า<br />น้องชายตัวแสบบางครั้งรู้สึกสงสารพี่ แต่ด้วยความ<br />เป็นเด็กก็มักชอบมาล้อเลียนอยู่ร่ำไป เด็กหญิงและเด็ก<br />ชายมีวิธีเล่นกันเจ็บๆ ซึ่งตามมาด้วยการร้องไห้และการ<br />ถูกตีเสมอ ไม่ว่าจะเอาหนังยางมาดีดกัน หรือพันผ้าเช็ดตัว<br />ให้เป็นเกรียวแล้วสะบัดใส่กัน ให้ความรู้สึกแสบๆเอาเรื่อง<br />บางทีวิ่งไล่กันรอบบ้าน จนเด็กหญิงเก็บเอาเรื่องวิ่งไล่ไป<br />นอนฝัน เธอฝันว่ามีผู้ร้ายเข้ามาในบ้าน เธอต้องวิ่งหนี<br />แอบตรงโน้นตรงนี้ เพื่อไม่ให้มันหาตัวเจอ ความฝันจบ<br />ลงเมื่อเธอตื่นขึ้นด้วยอาการขวัญผวา แล้วก็สงบลงได้เมื่อ<br />รู้ตัวว่าเรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่ความจริง<br /><br />ต้อนฝูงวัวออกมาเลี้ยงวันนี้ อากาศเย็นสบาย ทุก<br />อย่างดูเหมือนว่าจะผ่านไปด้วยดี เจ้าน้องชายพาเพื่อนมา<br />เล่นด้วย เด็กๆปล่อยให้วัวกินหญ้ากันไปตามเรื่อง เด็ก<br />หญิงและเด็กชายต่างแยกย้ายกันไปเล่นกับเพื่อนๆจนมืด<br />ค่ำ ทั้งสองเดินกลับมาอย่างมีความสุขเพราะได้ไปเล่นสนุก<br />กับเพื่อน เมื่อกลับมาถึงบริเวณที่ปล่อยวัวเอาไว้ ปรากฎว่า<br />วัวได้อัตรธานหายไปแล้ว<br /><br />เด็กทั้งสองต่างเริ่มโทษกัน ด้วยความที่เด็กหญิง<br />เป็นพี่สาวจึงชิงว่าน้องชายก่อน เธอว่า...เห็นมั้ย ไม่ดูวัวจน<br />มันหายไปหมด เดี๋ยวต้องถูกพ่อตีแน่ๆ แต่เจ้าน้องชายพูด<br />ด้วยอารมณ์ยียวนว่า ทำไมล่ะ ก็ช่างสิ แล้วก็ทำหน้ากวน<br />ประสาทพี่สาว เด็กหญิงรู้สึกโมโห อีกทั้งกังวัลว่าจะถูกพ่อ<br />ตีเพราะปล่อยปละให้วัวหายไปทั้งฝูง เธอพลั้งมือเอาไม้ที่<br />เตรียมไว้สำหรับตีวัวฟาดไปที่ก้นของน้องชายอย่างแรง<br />สามที โดยไม่ทันคิดว่าที่วัวหายไปก็เป็นความรับผิดชอบ<br />ของตนเช่นกัน<br />จากที่ทำหน้าประหลาดแลบลิ้นอยู่นั้น เจ้าน้องชาย<br />ชะงักไปทันที สีหน้าเปลี่ยนไป ริมฝีปากแบะ น้ำตาไหล<br />หยดเป็นทางยาว เพราะเจ็บและไม่คิดว่าพี่สาวจะใจร้ายใช้<br />ไม้ตีวัวมาตีก้นของตน เด็กหญิงเห็นเข้าก็ใจแป้ว รู้สึกผิด<br />อยู่ในใจที่ทำแบบนั้น แต่ฝืนทำใจแข็ง ไม่ยอมเข้าไปขอ-<br />โทษหรือปลอบโยน คิดจะปล่อยให้น้องชายหยุดร้องไห้เอง<br />ขณะนั้นเองพ่อก็เดินมาตาม เนื่องจากเห็นผิด<br />สังเกตว่าค่ำแล้วยังไม่ต้อนวัวกลับบ้าน พอเห็นน้องชาย<br />ร้องไห้ พ่อเลยตรงเข้ามาถามด้วยความโกรธว่าเป็นอะไร<br />แล้ววัวหายไปไหน เมื่อรู้เรื่องทั้งหมด พ่อถามเด็กหญิง<br />ว่าแล้วตีน้องทำไม แล้วพ่อก็พูดต่อว่า พ่อผิดหวังในตัวลูก<br />มาก...<br /><br />ตอนนั้นโลกทั้งโลกแทบแตกสลายไปต่อหน้า พ่อ<br />ไม่ได้ตีเด็กหญิง แต่คำพูดที่บอกว่าผิดหวังในตัวเด็กหญิง<br />ช่างเสียดแทงหัวใจ เธอไม่สามารถรับผิดชอบงานที่พ่อไว้<br />วางใจมอบหมายให้ทำได้ เด็กหญิงรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเสีย<br />จริงๆ<br />หลังจากต่อว่าเธอ พ่อบอกให้เด็กหญิงกลับบ้าน สี<br />หน้าพ่อตอนนั้นดูเหมือนจะโกรธมาก เด็กหญิงไม่เคยเห็น<br />พ่อโกรธเธอเท่านี้มาก่อน พ่อว่าจะออกไปตามวัวเอง ตอน<br />นั้นเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ตกดินไปแล้ว การค้นหาย่อม<br />เต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่โชคดีที่ไอ้หลง - หมาเลี้ยง<br />วัววิ่งนำหน้าพ่อไป เหมือนกับมันรู้ว่าพวกวัวอยู่ที่ไหน<br />เด็กหญิงเดินกลับบ้านตามน้องชายซึ่งวิ่งนำหน้า<br />ไปก่อนแล้ว เธอยังไม่กล้าเข้าบ้าน ไปเตร็ดเตร่รอพ่อกลับ<br />มาอยู่แถวๆคอกวัว เวลาผ่านไปนานพอดู พ่อก็กลับมา<br />พร้อมฝูงวัว เด็กหญิงดีใจเป็นที่สุดที่พ่อเจอพวกวัว เมื่อ<br />ต้อนวัวเข้าคอกหมดแล้ว เด็กหญิงยืนตัวลีบอยู่ข้างๆประตู<br />คอกวัว รอว่าพ่อจะทำโทษเธอที่ปล่อยวัวหายไปหรือไม่<br />พ่อไม่ค่อยตีเด็กหญิงบ่อยนัก แต่ถ้าตีเมื่อไหร่ พ่อจะตีแรง<br />มาก หากเป็นไปได้ เด็กหญิงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ทำผิด<br />เพราะกลัวเจ็บ<br /><br />เมื่อเห็นพ่อไม่ว่าอะไร เด็กหญิงถามพ่อว่าไปเจอ<br />พวกวัวที่ไหน พ่อเล่าว่าเจ้าหลงพาไปเจอฝูงวัวที่ป่ามะขาม<br />ข้างไร่ซึ่งเอาวัวไปปล่อยเลี้ยงนั่นเอง พวกมันยืนเฉยอยู่<br />นิ่งๆรวมกันในป่ามืด พ่อต้องไล่มันออกมาและต้อนกลับ<br />บ้าน<br /><br />พวกวัวคงหิวกระหายน้ำกันมาก พากันไปล้อมรอบ<br />ถังน้ำดื่ม คิดว่าตอนนั้นมันคงกลัว ต้องอยู่ในสถานที่<br />แปลกๆ แต่พวกมันก็คงตื่นเต้นเช่นเดียวกัน ที่ได้ทำอะไร<br />แหกกฎ บทเรียนวันนั้นทำให้เด็กหญิงไม่กล้าทำร้ายน้อง<br />ชายอีก และไม่ปล่อยให้วัวหายไปไหนอีก ถึงอย่างนั้น<br />คำพูดของพ่อยังติดอยู่ในหูตลอดเวลา กลัวเหลือเกินว่าพ่อ<br />จะพูดคำนั้นอีก</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-4501749701809239901?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-76709518700274691162010-01-09T05:21:00.017-08:002010-08-08T18:11:34.252-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9VXAyS5II/AAAAAAAAD5I/qjfKpV8oGNY/s1600/11+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 178px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5503211123506340994" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9VXAyS5II/AAAAAAAAD5I/qjfKpV8oGNY/s200/11+-+re.jpg" /></a><br />คราวหนึ่งที่เด็กหญิงพาวัวไปเลี้ยงโดยเดินผ่านอ่าง<br />เก็บน้ำ เธอเห็นคนกำลังตกปลา แอบมองอยู่ข้างหลัง เห็น<br />คนตกปลาใช้กระป๋องเล็กๆใส่ไส้เดือนซึ่งเป็นเหยื่อสำหรับ<br />ตกปลา ไส้เดือนเลื้อยอยู่เต็มกระป๋อง มองดูน่าขนลุกน่า<br />ขยะแขยง ข้างๆกันมีกระป๋องอีกใบหนึ่งใส่น้ำไว้นิดหน่อย<br />เตรียมไว้ใส่ปลาที่ตกได้ เวลาปลาในกระป๋องกระโดด<br />สะบัดตัว กระป๋องแทบจะล้มคว่ำ<br /><br />ผู้ชายคนนั้นทำเพียงแค่หย่อนเบ็ดจุ่มลงในน้ำ<br />แล้วนั่งนิ่งๆสักพัก ครู่เดียวก็มีปลามาติดเบ็ด<br />เมื่อปลาติดเบ็ด เขาวัดสายเบ็ดดึงปลาขึ้นมาจากน้ำ<br />ค่อยๆแกะคมเบ็ดออกจากกระพุ้งแก้มปลา เสร็จแล้วโยน<br />ปลาโชคร้ายลงในถัง จากนั้นก็หันไปที่กระป๋องเหยื่อ ทำ<br />อะไรขยุกขยิก เพ่งมองดูก็เห็นว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเด็ด<br />ไส้เดือนออกให้เป็นชิ้นพอเหมาะ แล้วเอาเกี่ยวกับปลาย<br />เบ็ด ก่อนเหวี่ยงเบ็ดลงไปในน้ำอีกครั้ง<br />นั่นคือขั้นตอนที่เด็กหญิงเห็น เธอคิดในใจว่า ถ้า<br />ตัวเองตกปลาแล้วได้ปลาหลายตัวแบบนี้ คงน่าตื่นเต้นไม่<br />ใช่น้อย<br /><br />มีอีกครั้งที่เด็กหญิงได้เรียนรู้ขั้นตอนการตกปลา<br />น้าชายของเธอมาขอขุดไส้เดือนหลังห้องน้ำของบ้านเธอ<br />ห้องน้ำที่ว่านี้สร้างแยกต่างหากจากตัวบ้าน หลังห้องน้ำ<br />ปลูกพืชผักไว้สารพัด อย่างเช่นใบชะพลู ใบเตยอ้อย ซึ่ง<br />เป็นพวกพืชเลี้ยงง่าย แค่เอาต้นพันธุ์มาปัก ไม่นานมันก็<br />ขยายออกเป็นกอใหญ่ๆหลายกอ อาจเป็นเพราะพื้นดิน<br />บริเวณนั้นมีน้ำไหลผ่านชุ่มชื้นตลอดเวลา<br /><br />พื้นที่แบบนี้เองที่ไส้เดือนชอบอยู่ เด็กหญิงรู้เพราะ<br />ตามน้าชายไปดูวิธีการขุดไส้เดือนด้วย น้าชายบอกว่าถ้า<br />คิดจะหาไส้เดือนไปเป็นเหยื่อตกปลา ต้องเลือกขุดบริเวณ<br />ที่เป็นดินชื้นๆอย่างหลังห้องน้ำนี่แหละ ได้ไส้เดือนแล้ว ก็<br />จะเอามาเกี่ยวกับเบ็ด แล้วไปหย่อนตรงพงหญ้าริมน้ำ แต่<br />ต้องระวังตอนหย่อนเบ็ดด้วย หากเบ็ดไปเกี่ยวกับกิ่งไม้<br />เบ็ดอาจขาดได้ นอกจากไม่ได้ปลาแล้ว ยังมีสิทธิ์ต้องเสีย<br />เบ็ดไปอีก<br /><br />น้าชายสอนอย่างเชี่ยวชาญเมื่อเด็กหญิงตั้งคำถาม<br />ว่าแล้วก็เอาเสียมขุดลงไปในดิน ครั้งแรกที่งัดดินขึ้นมา<br />เห็นอะไรเป็นเส้นๆดำๆผลุบเขาไปในดินอย่างรวดเร็ว น้า<br />ชายรีบขุดให้ลึกกว่าเดิมแล้วงัดดินออกมาเป็นกะบิเพื่อ<br />ไม่ให้ไส้เดือนหนีไปได้ งัดดินอยู่สองสามครั้ง น้าชายก็ได้<br />ไส้เดือนไปเต็มกระบะดินที่เตรียมมา<br /><br />เด็กหญิงอยากตกปลาบ้าง ที่ร้านของเธอเองมี<br />อุปกรณ์ตกปลาเช่นกัน พ่อซื้อจากรถขายส่งมาไว้ขาย<br />เพราะมีคนถามซื้อกันเยอะ อุปกรณ์ตกปลาอยู่ในซอง<br />พลาสติก ถูกเย็บติดด้วยแม็กวางเรียงกันบนแผงกระดาษ<br />อีกที ในซองพลาสติกประกอบไปด้วยเบ็ดและทุ่น ส่วน<br />เอ็นตกปลาต้องซื้อแยกต่างหาก<br /><br />ปกติเวลาเด็กหญิงอยากได้อะไรในร้าน เธอจะขอ<br />แต่คราวนี้ไม่กล้าขอเพราะกลัวถูกดุ เลยใช้วิธีแอบหยิบ<br />มาเฉยๆ เมื่อได้ทั้งเบ็ดทั้งทุ่นทั้งเอ็นตกปลาแล้ว ก็เอามา<br />ประกอบผูกเบ็ดเข้ากับเส้นเอ็นและทุ่น แล้วนำไปผูกกับ<br />ไม้ยาวๆเลียนแบบคนตกปลาอย่างที่เคยเห็น<br />เด็กหญิงไปขุดดินมาหนึ่งกระบิ ในดินมีไส้เดือนอยู่<br />สองสามตัว ไส้เดือนตัวเย็นๆลื่นๆ แล้วยังต้องเด็ดแบ่งตัว<br />มันออกเป็นท่อนๆอีก ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเธอต้องเอาเบ็ด<br />แหลมคมเกี่ยวเข้าไปในเนื้อไส้เดือน เด็กหญิงไม่กล้าทำ<br />จึงปล่อยพวกมันไว้ที่เดิม<br /><br />แล้วเด็กหญิงก็นึกขึ้นได้ว่า มีขนมปังที่เคยโยนให้<br />ปลากิน พวกมันก็กินเหมือนกัน ไหนๆมาถึงขั้นนี้แล้ว ลอง<br />หย่อนเบ็ดเกี่ยวด้วยขนมปังลงไปน่าจะมีปลามากินเบ็ด<br />บ้าง เธอทำตามที่คิดทันที แต่พอหย่อนเบ็ดลงไป ขนมปัง<br />ซึ่งตอนแรกเป็นก้อนใหญ่ก็ละลายน้ำ เหลือแค่เศษนิด<br />เดียว เด็กหญิงดึงขึ้นมาใหม่ เกี่ยวขนมปังด้วยเบ็ดอีกครั้ง<br />พอหย่อนเบ็ดถึงน้ำ ผลก็เป็นเหมือนเดิม เด็กหญิงเลยคิด<br />ว่าคงไม่เป็นไร มีเศษขนมปังติดนิดเดียวน่าจะพอ เดี๋ยวก็<br />มีปลาโง่ๆว่ายมากินเบ็ดเอง </div><div align="center"><br />เธอนั่งอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ไม่มีปลาตัวไหนกินเบ็ด<br />ของเด็กหญิงเลย ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ<br />ด้วยความอยากตกปลาได้ เด็กหญิงตัดสินใจวิ่งไป<br />หาพ่อ แล้วเล่าเรื่องตกปลาให้ฟังโดยไม่บอกว่าแอบเอาเบ็ด<br />ที่ขายมาใช้ เธอขอให้พ่อผูกเบ็ดให้ใหม่ แต่พ่อก็ไม่ทำให้<br />พ่อสอนว่าการตกปลาเป็นบาป เอาตะขอเบ็ดไปเกี่ยวปาก<br />ของมัน ปลามันก็เจ็บ ถ้าหากเอาตะขอมาเกี่ยวปากของ<br />เราบ้าง เราจะเจ็บไหม พูดถึงตรงนี้ เด็กหญิงเสียวปากวูบ<br />ขึ้นมาทันที ถ้ามีใครเอาตะขอมาเกี่ยวปากเด็กหญิงคงเจ็บ<br />ปวดแทบตายแน่ๆ<br /><br />มากจนน้ำร้อนในหม้อสาดกระจายมาถูกมือของเด็กหญิง<br />น้อย เด็กหญิงรู้สึกตกใจกลัวมาก ได้แต่บอกกับตัวเองว่า<br />มันยังไม่ตาย ตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงไม่เคยคิดอยากตกปลา<br />อีกเลย<br /><br />แต่บางครั้งเธอก็ลืมตัว เห็นคนอื่นตกปลาด้วยเบ็ด<br />อย่างสนุกสนาน เด็กหญิงก็พยายามตกปลาอีกหลายครั้ง<br />แต่ไม่สำเร็จสักที ไม่เคยได้ปลาแม้แต่ตัวเดียว เธอเริ่มเข้า<br />ใจคำว่าบาปมากขึ้น มีบางคนบอกว่าถ้าหากใครตกปลาไม่<br />ได้ เขาเรียกกันว่าเป็นคนทำบาปไม่ขึ้น<br />ตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงก็ภาคภูมิใจในความเป็นคน<br />ทำบาปไม่ขึ้นของตัวเอง<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7670951870027469116?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-91032716366070762132010-01-09T05:21:00.015-08:002010-08-08T18:41:46.212-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9cvvF9iyI/AAAAAAAAD5Q/QYtW5Y582X0/s1600/12+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5503219244835113762" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9cvvF9iyI/AAAAAAAAD5Q/QYtW5Y582X0/s200/12+-+re.jpg" /></a><br />เด็กเลี้ยงวัวจะเลี้ยงวัวได้อย่างสะดวกในฤดูร้อน<br />หรือฤดูหนาว ไม่ต้องกังวลกับความเฉอะแฉะเปียกชื้น<br />ความลื่นของพื้นดิน หรือตัวพยาธิ หญ้าก็ไม่ขึ้นเขียวสด<br />งามสะพรั่งจนทำให้พวกวัวรีบกินหญ้าอย่างลนลานตื่น<br />พล่านไปหมด การเฝ้าระวังจะหย่อนยานไปบ้างก็ไม่เป็นไร<br />พวกเด็กคนอื่นชอบมาเล่นกับเด็กหญิงและน้องชาย บาง<br />ครั้งชวนกันเล่นจนลืมเวลาที่ต้องไล่ต้อนวัวกลับบ้านเลยที<br />เดียว<br /><br />มีวันหนึ่ง พวกเพื่อนๆของเจ้าน้องชายมาเล่นด้วย<br />แล้วทิ้งให้เด็กหญิงเฝ้าฝูงวัวอยู่คนเดียว ด้วยความเซ็งเด็ก<br />หญิงจึงคิดหาอะไรทำสนุกๆ เธอมองเห็นกระถินต้นใหญ่มี<br />ฝักอวบ คิดไปว่าถ้าเอามาเคี้ยวเล่นคงเป็นการฆ่าเวลาที่ดี<br />คิดได้ดังนั้นเด็กหญิงก็กระโดดขึ้นต้นกระถินทันที ที่จริง<br />บนพื้นดินด้านล่างมีฝักกระถินที่พอเอามาเคี้ยวเล่นได้<br />แต่เด็กหญิงอยากได้ฝักกระถินพวงใหญ่กว่า จึงได้ปีนขึ้น<br />ไปบนต้นกระถิน<br /><br />ทันใดนั้นเอง กิ่งกระถินที่เด็กหญิงเหยียบยืนอยู่ก็<br />หัก มือข้างซ้ายกำลังจะคว้าฝักกระถิน มีเพียงมือขวาข้าง<br />เดียวเท่านั้นที่จับกิ่งกระถินอีกกิ่งอยู่ แต่กิ่งนั้นเล็กเกินกว่า<br />จะรับน้ำหนักของเด็กหญิงไว้ได้ มันจึงหักร่วงตกลงมาที่<br />พื้นพร้อมๆกับร่างเด็กหญิง<br /><br />เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงลงมานอน<br />กองอยู่ที่พื้น รู้สึกเจ็บหน้าอก ปวดร้าวไปหมดทั้งตัว มือยัง<br />กำกิ่งกระถินแน่น ไม่สามารถขยับได้ เด็กหญิงพยายาม<br />ดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น แต่ก็ได้แค่คิด เหมือนกับร่างกายไม่ยอม<br />ทำตามที่ต้องการ เด็กหญิงคิดในใจว่า เราจะตายเพราะ<br />เจ้าต้นกระถินหรือเปล่าเนี่ย จะมีใครมาเห็นเธอหรือไม่<br />แล้วพวกวัวจะกลับบ้านกันยังไง<br /><br />คำถามต่างๆเกิดขึ้นมากมาย น้ำตาของเด็กหญิง<br />เริ่มรินไหลด้วยความกลัว เธอยังต้องรับผิดชอบในการดู-<br />แลฝูงวัว แต่ก็อาจทำหน้าที่นั้นไม่ได้แล้วในวันนี้ แล้วถ้า<br />เด็กหญิงเกิดพิการ เดินไม่ได้อีก มีสภาพเหมือนเด็กพิการ<br />บางคนที่เคยเห็นในโทรทัศน์ เธอจะทำอย่างไร เด็กหญิง<br />คิดไปสารพัด เมื่อพยายามขยับตัวอยู่หลายครั้งไม่เป็นผล<br />จึงเริ่มสงบและหลับตาเหมือนกับยอมแพ้ อะไรจะเกิดคง<br />ต้องปล่อยให้เกิด เด็กหญิงพยายามถึงที่สุดแล้วนี่<br />เมื่อจิตใจสงบลงบ้าง เด็กหญิงเริ่มอธิษฐานขอให้สิ่ง<br />ศักดิ์สิทธิคุ้มครอง วอนขออย่าให้มีสัตว์ร้าย งู หรือคนร้าย<br />ผ่านมาเห็นเด็กหญิงในสภาพนี้เลย ขอให้ตัวเธอปลอดภัย<br />ด้วย หลับตาไปพักใหญ่ เหมือนกับว่าเด็กหญิงหลับไปไม่<br />รู้ตัวเลยจริงๆ<br />พอรู้สึกตัวอีกครั้ง เด็กหญิงลองขยับตัวใหม่ คราว<br />นี้ได้ผล ร่างกายเริ่มเชื่อฟังคำสั่งแล้ว เด็กน้อยค่อยๆพยุง<br />ตัวเองลุกขึ้น แต่ยังรู้สึกหายใจขัดๆตรงลิ้นปี่ เป็นความ<br />รู้สึกที่เด็กหญิงไม่เคยเป็นมาก่อน<br /><br />โชคดีมาก ถึงแม้เวลาที่เด็กหญิงนอนจุกอยู่นั้นผ่าน<br />ไปนานพอดู พวกวัวก็ยังกินหญ้าอยู่บริเวณนั้น ไม่ได้เดิน<br />ไปไหนไกลนัก เด็กหญิงย้อนกลับมานึกถึงตอนที่ตกจาก<br />ต้นกระถิน อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้มีความพึงพอใจ ฝัก<br />กระถินที่อยู่ตามพื้นดิน พอเก็บได้โดยไม่ต้องปีน หรือ<br />อาจเป็นเพราะความผิดพลาดตรงที่เด็กหญิงมั่นใจกับกิ่ง<br />กระถินที่เหยียบอยู่มากเกินไป ไม่ได้เหยียดขาอีกข้างไป<br />เหยียบกิ่งอื่น เพื่อว่าหากกิ่งที่เหยียบข้างหนึ่งหัก ก็จะมีอีก<br />กิ่งคอยรองรับน้ำหนักไม่ให้ตกลงมา<br /><br />แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าหากไม่ได้ตกต้นไม้วันนี้ เด็ก<br />หญิงคงไม่รู้ว่าความรู้สึกเจ็บจุกทรมานจากการตกต้นไม้<br />มันเป็นอย่างไร<br /><br />เย็นแล้ว น้องชายของเด็กหญิงเดินกลับมาหาฝูงวัว<br />ทำหน้าจ๋อยๆอย่างสำนึกผิดที่หายไปนาน คงกลัวพี่สาวเอา<br />เรื่องไปฟ้องพ่อ ซึ่งหากเป็นเหตุการณ์ปกติ เด็กหญิงคง<br />พูดเสียงดัง บอกว่าจะฟ้องพ่อที่น้องชายไม่รับผิดชอบช่วย<br />เลี้ยงวัว แต่เป็นเพราะเด็กหญิงเพิ่งจะหายเจ็บจากการตก<br />ต้นไม้ จึงไม่มีเสียงจะโวยวายเจ้าน้องชายตัวดี ได้แต่ทำ<br />หน้าบูดๆ แล้วก็ช่วยกันไล่ต้อนวัวทั้งหมดกลับบ้าน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-9103271636607076213?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-70462498655471757782010-01-09T05:21:00.013-08:002010-08-08T18:46:56.389-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9da0-LqUI/AAAAAAAAD5Y/Y7NuOZmnfAI/s1600/10+-+re.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 188px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5503219985147472194" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_J-CLcXkFwmI/TF9da0-LqUI/AAAAAAAAD5Y/Y7NuOZmnfAI/s200/10+-+re.jpg" /></a><br />วันไหนที่ฝนไม่ตกและพวกวัวได้ออกจากคอก เด็ก<br />หญิงรู้สึกว่าพวกมันเริงร่าเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเจ้าแหลม<br />คงเพราะว่าพวกมันไม่ค่อยได้ออกมานอกคอกในหน้าฝน<br />เนื่องจากถูกผูกไว้ที่ซองของมัน ส่วนใหญ่พวกมันก็ได้แต่<br />ใช้เวลานั่งๆนอนๆมองดูสายฝน เมื่อฝนไม่ตก ได้เวลาไล่<br />ต้อนพวกวัวออกไปกินหญ้าข้างนอก เจ้าแหลมมันวิ่งออก<br />จากคอกเป็นตัวแรก เจ้าทึ่มคู่หูทะยานตามไปติดๆ พวกวัว<br />ตัวอื่นๆเดินตามออกมาอย่างเริงร่าพอๆกัน เจ้าแหลมกับ<br />เจ้าทึ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปข้างหน้าเร็วมาก จนเด็กหญิงเร่ง<br />น้องชายให้วิ่งตามเจ้าวัวสองตัวนั้นไป แต่เด็กชายก็เหมือน<br />จะแกล้งเดินช้าๆเพื่อยั่วโมโหพี่สาว<br /><br />ปกติเด็กหญิงมักเดินรั้งท้ายสุด เพื่อคอยดูวัวทุกตัว<br />ไม่ให้ออกนอกเส้นทาง แต่คราวนี้ต้องวิ่งตามเจ้าวัวทั้งสอง<br />ไป เพราะไม่อย่างนั้นอาจต้องเหนื่อยกับการตามไปไล่ต้อน<br />หากพวกมันเตลิดไปไกล เมื่อวิ่งผ่านเจ้าน้องชายตัวดี ก็<br />ค้อนขวับให้น้องชายวงใหญ่ตอบแทนที่ไม่ยอมทำตามคำ-<br />สั่ง แล้วก็ตะโกนถามอย่างโกรธๆว่า ทำไมไม่วิ่งตาม แต่ก็<br />พูดได้แค่นั้น เพราะกลัวจะวิ่งตามเจ้าแหลมกับเจ้าทึ่มไม่<br />ทัน<br /><br />เด็กหญิงวิ่งไปดักหน้าเจ้าทึ่มก่อน เอาไม้เรียวตีที่<br />ก้นมันหนึ่งทีเพื่อขู่ให้มันหยุด เจ้าทึ่มหยุดลง พร้อมกับ<br />มองไปทางเจ้าแหลมแล้วมองกลับมาที่เด็กหญิง เหมือน<br />กับจะถามเธอว่าทำไมไม่ไปหยุดเจ้าตัวที่วิ่งนำหน้าไปก่อน<br />ส่วนเจ้าแหลมเมื่อเห็นเพื่อนหยุด มันเริ่มวิ่งช้าลง แล้วทำ<br />ท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ ก้มลงเล็มหญ้าบริเวณนั้น รออยู่พักหนึ่ง<br />วัวทุกตัวก็มาอยู่ในบริเวณเดียวกัน มันกระจายตัวเพื่อกิน<br />หญ้า แต่สายตาไม่วายมองหาช่องทางทำตัวนอกกฎที่เด็ก<br />หญิงวางไว้<br /><br />ต้อนฝูงวัวไปยังบริเวณที่มีหญ้าอุดมสมบูรณ์แล้ว<br />เด็กหญิงสังเกตเห็นต้นหญ้ายังมีหยดน้ำใสเกาะอยู่ เพราะ<br />ฝนเพิ่งหยุดตกได้ไม่นาน เธอก้มลงมองดูรองเท้าแตะหูคีบ<br />ของตัวเองซึ่งเต็มไปด้วยโคลนและเศษหญ้า นึกถึงเรื่อง<br />ที่ครูสอนว่า ให้เด็กๆสวมรองเท้าทุกครั้งที่ออกจากบ้าน<br />เนื่องจากพื้นดินมีพยาธิเต็มไปหมด ตั้งแต่พยาธิ ตัวตืด<br />พยาธิตัวกลม พยาธิตัวแบน พยาธิใบไม้ พยาธิเข็มหมุด<br />และอีกหลายๆชนิด พยาธิบางชนิดสามารถไชเข้าไปในเท้า<br />ของเด็กได้ถ้าหากไม่ใส่รองเท้า เด็กหญิงเคยเห็นรูปของ<br />พวกพยาธิ เลยรู้สึกกลัวและขยะแขยงมาก<br /><br />ตอนไหนมีอาการคันใต้ฝ่าเท้า อดไม่ได้ที่จะคิดว่ามี<br />พยาธิไชเข้าไปในเท้าแล้ว จนต้องรีบไปล้างเท้าในคูน้ำ<br />แล้วยกเท้าขึ้นมาดูว่ามีตัวอะไรไชอยู่หรือเปล่า เห็นว่าไม่มี<br />อะไรจึงได้โล่งใจ ทุกคราวที่ออกเลี้ยงวัวเด็กหญิงต้องใส่<br />รองเท้าไม่เคยขาด แม้ว่าพื้นจะเปียกและทำให้ลื่นแค่ไหน<br />ก็ตาม<br /><br />หน้าฝนพวกวัวจะตื่นเต้น พลอยทำให้เด็กหญิงตื่น<br />เต้นไปด้วยเวลาต้อนพวกมันออกไปกินหญ้า ไม่กล้าละ<br />สายตาไปจากพวกมัน เพราะมันคอยแต่จะเดินเร็วอยู่เรื่อย<br />ฤดูฝนมีหญ้าอ่อนแทงยอดขึ้นมาใหม่ พวกวัวคงอยาก<br />สำรวจความเปลี่ยนแปลง หรืออาจตื่นเต้นที่ได้เห็นยอด<br />หญ้าอ่อนเขียวขจีไปหมด<br /><br />แต่แม้จะมีหญ้าให้เล็มกินมากมาย พวกมันก็ไม่<br />ค่อยพอใจกับการยืนเล็มหญ้าอยู่ที่เดิมเท่าไหร่ คอยแต่จะ<br />เดินไปตรงนั้นตรงนี้ คงคิดว่าหญ้าบริเวณอื่นต้องอร่อยกว่า<br />ตรงที่ยืนอยู่แน่ ดังนั้นในหน้าฝนพวกวัวจะเดินกันเร็วมาก<br />และอาจเป็นเพราะเด็กหญิงเดินลำบากเนื่องจากต้องลาก<br />รองเท้าแตะลื่นๆไล่ตามพวกมัน จึงทำให้เดินตามพวกวัว<br />ไม่ค่อยจะทันนัก<br /><br />แต่นั่นก็ทำให้เด็กหญิงต้องตื่นตัวตลอดเวลา ไม่<br />กล้าไปเล่นที่ไหน คิดจะผูกมันเอาไว้ก็สงสาร เพราะใต้ต้น<br />ไม้ใหญ่ซึ่งสามารถผูกล่ามวัวได้มักมีหญ้าให้กินน้อย กิ่งใบ<br />แผ่กว้างของต้นไม้บดบังแสงอาทิตย์เสียหมด ทำให้ไม่<br />ค่อยมีต้นหญ้าเติบโตใต้ต้นไม้ คงเป็นการทำร้ายจิตใจพวก<br />วัวเกินไปหากผูกพวกมันไว้กับต้นไม้ให้กินหญ้าแก่ๆ ทั้งที่<br />เห็นหญ้าอ่อนๆห่างออกไปไม่กี่ก้าว<br /><br />ส่วนต้นไม้ต้นเล็กๆที่พอจะผูกวัวได้ ก็มักอยู่ในที่<br />หวงห้ามซึ่งชาวบ้านใช้ปลูกพืชผัก เด็กเลี้ยงวัวอย่างเด็ก<br />หญิงและน้องชายคอยคุมให้พวกวัวกินหญ้าริมถนน<br />บริเวณนั้นหญ้าจะอ่อนและเขียวสดน่ากิน พร้อมกันนั้นก็<br />ต้องคอยระวังไม่ให้วัวเดินลงไปข้างทาง เข้าไปกินหรือ<br />เหยียบย่ำพืชผลที่ชาวบ้านปลูกไว้<br /><br />ถ้าปล่อยให้วัวเดินลุยเข้าไปในบริเวณต้องห้าม<br />เหล่านั้น ชาวบ้านจะไปฟ้องพ่อ และพวกเด็กๆก็อาจถูกทำ<br />โทษได้</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7046249865547175778?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-91138315922063139232010-01-09T05:21:00.011-08:002010-01-09T05:48:41.326-08:00ในค่ำคืนที่ฝนตก เด็กหญิงชอบฟังเสียงเม็ดฝนตกกระทบที่หลังคาสังกะสี และได้นอนคุ๊ดคู้อยู่ในผ้าห่มนวมผืนใหญ่ ที่ยายเคยซื้อให้เป็นของขวัญ เด็กหญิงยินได้เสียงฝนตกดังสนั่น เพราะเด็กหญิงนอนห้องชั้นบน ที่ถูกกั้นเป็นห้องไว้จากไม้อัด เสียงฝนทำให้เด็กหญิงรู้สึกว่าถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงเด็กหญิงกับฝนที่เหมือนจะสื่อสารกันผ่านอุณหภูมิที่เย็นยะเยือก ขนของเด็กหญิงลุกตั้งชัน ทำให้รู้สึกว่าร่างกายอบอุ่น <br /><br />ก็คงเหมือนกับสัตว์ที่มีขนที่ไว้ป้องกันอากาศหนาว แต่ว่าคน ไม่มีขนมากเหมือนกับสัตว์ อาจเพราะว่ารคนสามารถสร้างสิ่งที่ทำให้ร่างกายรู้สึกอุ่นได้ จนไม่ต้องมีขนไว้กับตัวตลอดเวลา เด็กหญิงชอบให้ฝนตกในตอนค่ำคืน และอยากให้ฝนหยุดตกเมื่อถึงเวลาเช้า เพราะมันจะทำให้เด็กหญิงฝันดีตลอดคืน แต่บางทีก็ฝันดีเกินไปทำให้ต้องฉี่รดที่นอนไปหลายที <br /><br />ความฝันของเด็กหญิงมีหลากหลาย จำได้บ้าง จำไม่ได้บ้าง บางทีเด็กหญิงก็ฝันว่าได้ไปผจญภัยในที่ต่าง ๆ และสามารถบินได้เหมือนนก สามารถว่ายน้ำได้ ได้ต่อสู้ ได้หนี ได้เจอเพื่อน และ ได้พบกับคนแปลกหน้าที่ใจดี จนบางทีเด็กหญิงไม่อยากที่จะตื่นขึ้นมาเลย แต่ด้วยความเป็นเด็ก เด็กหญิงไม่ได้ถูกให้ตามใจ สามารถทำตามที่ตัวเองคิดได้มากนัก เพราะสิ่งต่าง ๆ ได้กำหนดเอาไว้แล้ว ซึ่งในทุกเช้าเด็กหญิง ก็มีหน้าที่ ที่จะต้องทำงานบ้านในเวลา 6 โมงเช้า ก่อนที่จะต้องแต่งตัวไปโรงเรียน<br /><br />เช้าวันหยุดวันหนึ่ง ยายกลับจากสวน ถือตระกร้าและมีดพร้า ที่เปรียบเสมือนอาวุธประจำกายของยาย และเทเอาเห็ดฟางที่ใส่ตระกร้า ที่โต๊ะหน้าบ้าน เด็กหญิงเดินคิดว่าเข้าไปนั่งใกล้ ๆ แต่ก่อนจะนั่งเสียงยายบอกว่าให้ไปเอาถาดใหญ่ ๆ และเอามีดในครัวออกมาด้วย เด็กหญิงวิ่งปรู๊ดเข้าไปในครัว และเอาสิ่งที่ยายสั่งออกมาอย่างรวดเร็ว ยายบอกให้ช่วยปอกเอาเศษดิน เศษฟางที่ติดอยู่ออกให้สะอาด จากนั้นค่อยเอาไปล้างเพื่อจะเอามาทำอาหารต่อไป<br /><br />เห็ดฟางที่ยายเก็บมา มีทั้งดอกตูม ดอกบาน เด็กหญิงชอบกินเห็ดฝางที่สุด โดยเฉพาะเวลาที่เอามาทำอาหารพวกที่เป็นดอกตูม ๆ เคี้ยวได้กุ๊บกั๊บดี ตอนกินก็อร่อยดี แต่ตอนทำเนี่ยซิทำเอาเหนื่อยน่าดู ถึงแม้ว่าผิวของเห็นฟางจะสามารถใช้มีดปอกเอาพวกเศษต่าง ๆ ได้ง่ายก็เถอะ แต่ต้องมานั่งทำทีละดอก สองดอก เนี่ยทำเอาลิ้นห้อยไปเลย <br /><br />ยายบอกว่าจะเอาเห็ดฟางที่ได้ไปทำแกงเลียงให้กิน แกงเลียงที่ยายเคยทำจะมีผักสาระพัดชนิด เด็กหญิงชอบซดน้ำแกงเลียงร้อน ๆ ทำให้คล่องคอดี แกงเลียงของยายอร่อยที่สุดในโลก อาจเป็นเพราะเคล็ดลับในการทำน้ำปลาร้าของยายที่ต้องอุ่นให้ร้อนทุกครั้งก่อนที่จะเอามาประกอบอาหาร ยายชอบใส่น้ำปลาร้าลงในอาหารเกือบทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นน้ำพริก หรือแกงต่าง ๆ <br /><br />ในหน้าฝน ฝนตกไปหลายวัน กองฟางที่พ่อซื้อเอาไว้ ก็ชื่นเปียกโชคดีที่พวกวัว กินกันจนหมด และบางส่วนพ่อก็เอาไปเก็บไว้ในที่แห้ง แต่มีบางส่วนที่เป็นเศษฟาง ทับถมกันอยู่ใต้ต้นมะพร้าว เวลาเข้าไปหาเห็ดฟาง ส่วนมากเราต้องไปที่เดิมเพราะเห็ดฟางที่เกิดใหม่มักจะเกิดทับกับเห็นฟางที่ถูกเก็บไปแล้ว การเก็บเห็ดฝางต้องออกไปเก็บตอนเช้า หลังคืนฝนตก ถึงจะเก็บได้เยอะเหมือนกับว่าพวกเห็ดมันออกมาเล่นน้ำฝนกันอย่างนั้นหล่ะ พวกมันเติบโตได้เร็วในช่วงเวลาข้ามคืน ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ <br /><br />ในช่วงหน้าฝน เห็ดจะถูกกล่าวถึงบ่อย ๆ ไม่ว่าจะในแง่การค้นหาเพื่อเอามากิน และอันตรายจากการค้นหาเห็ดซึ่งบางทีชาวบ้านต้องเข้าไปในป่า ขึ้นไปบนเขา ซึ่งก็จะมีเห็ดป่า เห็ดโคน ซึ่งหากคนไม่รู้ก็อาจมีอันตรายถึงชีวิต เพราะบางทีอาจจะเจอเห็ดพิษ มีคนเคยมาเล่าให้พ่อฟังว่ามีคนที่ไม่รู้จักเห็ด ทั้งที่ก็เก็บเห็ดมาแล้วทั้งชีวิต รู้ว่าอันไหนเห็ดพิษหรือเห็ดไม่พิษ ไม่รู้ไปทำท่าไหน ไปเอาเห็ดในป่าแล้วเอามาต้มกินแต่ปรากฎว่าเป็นเห็ดพิษ ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลกันทั้งครอบครัว สิ่งต่าง ๆ ไม่ว่าเราจะคุ้นเคยหรือเคยทำมันมากี่ครั้งกี่หน ถ้าไม่ระวังก็อาจผิดพลาดได้ จึงต้องตั้งอยู่บนความไม่ประมาท<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-9113831592206313923?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-38714448068080160672010-01-09T05:21:00.009-08:002010-01-09T05:49:21.561-08:00ในหน้าฝน เด็กหญิงไม่อยากไปเลี้ยงวัว ไม่เฉพาะว่า หน้านี้พวกวัวจะชอบเดินเร็ว ๆ เท่านั้น แต่เด็กหญิงจะต้องเหยียบพื้นดินที่เฉอะแฉะ บางทีรู้สึกว่ามีตัวอะไรเล็ก ๆ พยายามชอนไชเข้าไปในเท้า ช่วงหน้าฝนเป็นหน้าที่เด็กหญิงไม่ชอบมากที่สุด แต่คิดไปแล้วทุกฤดูกาล ก็ไม่เคยทำให้เด็กหญิงรู้สึกสนุกกับการที่ต้องไปคอยเป็นผู้ควบคุมเจ้าพวกวัวซักทีเลย<br /><br />หลายครั้งที่วิ่งตามวัว หรือไปไล่คุมฝูงวัว บางทีต้องผ่านไปที่กิ่งไม้มีหนาม บางที่ก็โดนใบหญ้าเกี่ยวเลือดไหล ได้แผลก็หลายหน แต่เด็กหญิงก็ไม่ค่อยจะสนใจรอยขีดข่วนเท่าไหร่ เพราะถ้าหากมัวแต่ห่วงเลือดที่ไหลซิบ ๆ ก็คงจะตามเจ้าพวกวัวไม่ทัน จะรู้ตัวอีกทีก็ตอนอาบน้ำเพราะแสบแผล จากรอยขีดข่วน บางทีรอยข่วนเล็กน้อย ก็ทำให้เกิดอาการคัน เด็กหญิงก็จะเกา ๆ จนได้แผลจริง ๆ เลย<br /><br />ปล่อยวัวให้กินหญ้าอยู่ได้พักใหญ่ ฝนตกก็เริ่มตกริน ๆ เป็นละออง ทำให้เด็กหญิงตัดสินใจต้อนฝูงวัว กลับบ้าน หลังต้อนพวกมันเข้าไปเข้าคอกหมดแล้ว ฝนก็หายตก เด็กหญิงตัวเปียก หนาวสั่น ก็รีบไปวักน้ำในถังน้ำ สำหรับที่ให้วัวดื่ม ที่ทำจากถังน้ำมันตัดฝาออก ซึ่งที่ตั้งอยู่ตรงประตูทางเข้าคอก เพื่อล้างเท้า ทำความสะอาดก่อนเข้าบ้าน น้ำที่อยู่ในถังน้ำดื่มของพวกวัวอุ่นมาก ๆ เด็กน้อยคิดอะไรสนุกๆ ได้ บอกให้น้องชายเอามือเข้าไปแช่ในถังน้ำอีกถังดูว่าอุ่นเหมือนกันหรือไม่ ปรากฎว่าอุ่นเหมือนกัน ก็เลยชวนกันเข้าไปแช่ในถังน้ำดื่มที่ทำจากถังน้ำมันอันใหญ่ <br /><br />ตอนแรกก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นไป และหย่อนตัวลงจนขาหยั่งถึงก้นถึง ความลึกของถังใส่น้อของพวกวัวอยู่ในระดับต้นคอของเด็กหญิงพอดี น้ำอุ่นมาก ๆ โดยเฉพาะในยามที่ฝนตกเช่นนี้ ขนแขน ขนขา ขนหัวรุกชัน ดื่มด่ำกับความสุขที่ได้ผ่อนคลายกับการแช่น้ำอุ่นแบบนี้ เด็กหญิงจินตนาการถึงสระว่ายน้ำ ที่ป้าเคยพาไปเที่ยวที่กรุงเทพ ฯ ได้เล่นสไลด์เดอร์ และก็ได้แช่อยู่ในอ่างน้ำ แต่ว่าใหญ่กว่าถังน้ำดื่มของวัว ซึ่งความรู้สึกตอนนั้นก็ไม่ต่างจากความรู้สึกตอนนี้เลย <br /><br />เวลาผ่านไปสองเด็กน้อย จองถังน้ำใหญ่คนละถัง เริ่มขยับตัว มุดน้ำ ดำผุด ดำว่าย กันอย่างสนุกสนานในถังน้ำของเจ้าวัว ที่ตอนนี้กลายเป็นอ่างน้ำเฉพาะกิจของเด็กทั้งสองไปแล้ว สองพี่น้องคิดเกมส์สนุก โดยแข่งกันว่าใครจะดำน้ำได้นานกว่ากัน ตอนแรกเด็กหญิงแพ้น้องชายเพราะดำได้ไม่นาน แต่สุดท้ายเด็กหญิงก็ชนะเพราะเด็กหญิงเป็นคนให้สัญญาน นึง ส่อง ซ่ำ หลังจากซ่ำ เด็กทั้งสองต้องมุดลงไปในถังน้ำ แต่เด็กหญิงยังไม่มุดลงไป เหลือปลายจมูกอยู่เหนือน้ำ แต่พอเห็นน้องชาย จาโผล่ขึ้นมา เด็กหญิงก็ค่อย ๆ มุดลงไปในถัง และ โผล่ตามเมื่อแน่ใจว่าน้องชายโผล่หน้าขึ้นมาแล้ว <br /><br />ชนะอยู่หลายที เจ้าน้องชายก็จับได้ เพราะน้องชายไม่ยอมมุดลงแต่คอยแอบดูว่า พี่สาวมุดลงน้ำไปหรือยัง เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงไม่มุดลง น้องชายก็โวยวาย จะเป็นคนนับเอง เมื่อเห็นท่าไม่ดี เด็กหญิงก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ชวนกลับบ้าน และกำชับน้องชายว่าอย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ ไม่งั้น สงสัยเราสองพี่น้องจะต้องตูดลายอีกแน่<br /><br />ส่วนเจ้าวัวมองดูเราตาปริบ ๆ ไม่รู้ว่ามันจะคิดยังไงที่เราเอาถังน้ำกินของมันมาเป็นที่เล่นสนุกสนาน เศษหญ้าที่ติดมากับตัวของเด็ก ๆ ร่วงอยู่เต็มถัง ไม่รู้ว่ามันอิจฉา หรือโกรธพวกเรารึป่าว แต่ถ้ามันรู้สึกอิจฉา ก็ดีเหมือนกัน ถือว่าเป็นการแก้แค้นเจ้าพวกวัวไปในตัวที่มันชอบดื้อตอนที่พามันออกไปกินหญ้าข้างนอก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-3871444806808016067?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-77128410613543499852010-01-09T05:21:00.007-08:002010-01-09T05:49:48.066-08:00ในสวนที่บ้านของเด็กหญิงเลี้ยงวัว จะมีร่องน้ำไหลผ่านซึ่งมาจากสระใหญ่ของสวนเพื่อนบ้าน เวลาที่ฝนตก จนน้ำท่วมอีกบ่อ เมื่อฝนตกท่วมหนักในครั้งแรก น้ำจะเต็ม ร่องน้ำ และไหลบ่าแรงมาก บางครั้งท่วมเยอะ จน กระทั่งมาถึงคอกวัวเลยทีเดียว แต่พอถึงหน้าร้อน น้ำจะลดลงพอที่จะเดินข้ามจากสวนอีกฝั่งไปอีกฝั่งได้ ซึ่งตอนนี้หล่ะเป็นตอนที่สนุกสำหรับเราเด็ก ๆ เด็กหญิงและน้องชายก็ชอบแอบมาเล่นในสวนโดยไม่บอกใคร<br /><br />น้ำใส ไหลเย็นผ่าน กอหญ้า ตรงฝั่งที่ไหลมาจะรก ๆ มีก้านมะพร้าวที่แห้งและตกลงมากอง ขวางทางการไหลของน้ำ ทำให้ลดความเร็วของน้ำไปได้ สองพี่น้องช่วยเอาก้านมะพร้าวออก เพื่อที่จะเอาเรือกระดาษที่ช่วยกันพับ การพับเรือกระดาษทำได้ไม่ยาก จึงพับได้เร็ว จากนั้นก็เอามาแข่งกัน เรือสมมุติลอยไปตามสายน้ำ เด็ก ๆ พากันวิ่งตาม เรือกระดาษลอยไปไม่เท่าไหร่ ก็ล่มเพราะความเร็วและแรงของน้ำ แต่มันก็ยังถูกพัดไป จนไปลอยนิ่งอยู่ตรงแอ่งทราย ค่อย ๆ ไหลเอื่อย ๆ เพื่อเดินทางไปถึงอีกสุดปลายของสายน้ำ <br /><br />เรือที่ทำจากกระดาษมันบอบบางเกินไป ถูกน้ำแป็บเดียวก็จม เด็ก ๆ จึงเปลี่ยนเป็นเรือที่ทำจากกาบมะพร้าวเล็ก ๆ ที่หลุดลงมาจากต้น ตอนแรกเด็กหญิงตั้งใจว่าจะแค่วิ่งตามเรือสมมุติเฉย ๆ จะไม่ยอมเปียก แต่เมื่อวิ่งไปแล้วเท้าไปติดกับดินเหลวทำให้ ต้องไปล้างน้ำในร่องน้ำ น้ำใสกระเด็นใส่ ก็สุดแสนเย็นชื่นใจ <br /><br />โน่นแหน่ะ เจ้าน้องชายถอดเสื้อผ้าจนหมด ยกเว้นกางเกงในที่ใส่อยู่ กระโดษลงน้ำจ่อม แล้วเธอก็ขึ้นนั่งบนก้านมะพร้าว จากนั้นก็ปล่อยให้น้ำมันพัดก้านมะพร้าว ให้ไหล เรือจำรองจากก้านมะพร้าว โดนพัดเร็วมาก น้องชายดูท่าจะสนุกมากทีเดียว จนเด็กหญิงอดไม่ได้ที่จะไปทดสอบ นั่งบนก้านมะพร้อม สนุกมาก ๆ<br /><br />พวกวัวก็ชอบมายืนเล่นใสร่องน้ำตอนปลาย มันก้มลงดูด ดื่มน้ำที่ไหลมาดังจ๊วบ ๆ เด็กหญิงก็รู้สึกหิวน้ำเช่นกัน แต่จะวิ่งกลับไปที่บ้าน ก็ขี้เกียจเหลือกำลัง เด็กน้อยคิดในใจว่า วัวก็กินได้ เราก็น่าจะกินได้ แต่อีกใจบอกว่า ไม่ได้นะน้ำมันอาจจะสกปรก แต่ตอนนี้อารมณ์ขี้เกียจ และอยากรู้อยากลองมีมากกว่า เด็กหญิงก็ก้มลง เอามือวักน้ำ แล้วดื่มเอาจากมือ รสชาติแปลก ๆ ปะแล่ม ปะแล่ม ไม่หวานเหมือนน้ำฝนที่บ้านเลย แต่ก็ตื่นเต้นดี จนเด็กหญิงดื่มเข้าไปหลายอึก <br />เมื่อเท้าสัมผัสน้ำ มองลงไปในน้ำเห็นปลาตัวเล็กหลายตัวกำลังต้านน้ำ อย่างขมักขเม้น มันคงอยากทำอะไรที่แตกต่าง และไม่ยอมให้น้ำพัดพามันไป ไม่ว่าจะด้วยสนุก หรืออยากจะเอาชนะธรรมชาติของเจ้าปลาน้อย มันก็ทำให้เด็กหญิงดูมันพยามอย่างเพลิดเพลิน<br /><br />ในร่องน้ำ น้ำใสมาก จนเห็นพื้นน้ำด้านล่างหมด มีรูอยู่หลายรูริมฝั่งของร่องน้ำ เด็กหญิงแปลกใจเคยถามยาย ยายบอกว่ามันอาจจะเป็นรูปู หรือรูงูก็ได้ แต่ก็มีวิธีการให้สังเกตพื้นฐาน ถ้าหากเป็นรูปู พื้นผิวด้านหน้าจะไม่เรียบเพราะปูมันจะขุดดินออกเป็นก้อน ๆ โดยใช้ก้ามของมัน แต่ถ้าเป็นรูงู ปากรูจาเรียบ ๆ อาจเพราะมันไม่มีก้าม มันก็เลยดันตัวเองเข้าไปในรู แต่ไม่ว่าจะเป็นรูปูหรือรูงู เด็กหญิงก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง เพราะกลัวทั้งปูและกลัวทั้งงู <br /><br />ยายเคยสอนจับปู โดยตอนแรกต้องไปกดตรงกระดองของมันเพื่อให้มันหยุดเดินก่อน และใช้สองนิ้วคือนิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับที่กระดอง ทีนี้เราก็สามารถยกมันขึ้นจากพื้นได้แล้ว โดยที่มันไม่มีโอกาสเอาก้ามปูหรือขาส่วนไหนมาต่อสู้ได้เลย เด็กหญิงลองทำบางทีก็สำเร็จโดยเฉพาะปูตัวเล็ก แต่ถ้าเป็นตัวใหญ่ เจ้าปูมันจะไม่ยอมง่าย ๆ มันจะขยับขาทุกขา จนเด็กหญิงตกใจต้องปล่อยมันลง และพอมันได้ลงน้ำเท่านั้นหล่ะ มันก็เดินหนีเข้ารูสุดชีวิตเลย ชวนในสุภาษิตคำไทยเรื่องแม่ปูกับลูกปู ที่แม่ปูบอกลูก ๆ ให้เดินตรงแต่ลูกปูก็เดินไม่ตรงซักที เพราะธรรมชาติของปูนั่นเอง และอีกคำไทยที่บอกว่า บอกว่า อย่ารีดเลือดเอากะปู เพราะปูไม่มีเลือด แต่เคยอ่านหนังสือพบว่าปูมีเลือดเหมือนกันแต่ไม่ใช่สีแดง มันเป็นสีเขียว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7712841061354349985?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-81660685165532194842010-01-09T05:21:00.005-08:002010-01-09T05:50:18.723-08:00นอกจากเด็กหญิงและน้องชายที่เลี้ยงวัวแล้ว น้องชายก็ยังมีเพื่อนสนิท ที่ชอบมาเล่นด้วยบ่อย ๆ และช่วยเลี้ยงวัว เป็นคู่หูคู่ฮา ส่วนเด็กหญิงก็มีเพื่อนด้วยเช่นเดียวกันชื่อ เรณู รวยและเรณู เป็นพี่น้องกัน แล้วทั้งสองก็น้องชายอีกหนึ่งคนชื่อบอย อาศัยก็กับพ่อแม่ และ บ่อยครั้งที่รวยจะมาช่วยเลี้ยงวัว ส่วนเรณูมาบ้างเป็นบางครั้งเพราะต้องดูแลทำงานบ้าน ดูแลน้องชายคนเล็กที่ชื่อบอย เพราะพ่อแม่ของเรณูไปทำงานรับจ้าง ซึ่งบ้านของรวยและเรณูก็จัดอยู่ในขั้นยากจน เพราะสร้างบ้านเป็นกระต๊อบและอาศัยอยู่ในที่ของโรงเรียน ซึ่งทางโรงเรียนให้พ่อของรวยและเรณู ช่วยดูแลสวนให้บ้าง<br /><br />ถึงแม้ว่ารวยจะไม่รวยสมชื่อ แต่น้ำใจของ เด็กชายรวย นั้นมากมายเลยทีเดียว ส่วนเรณูก็ดูเหมือนจะเอ็นดูเด็กหญิงเหมือนน้องสาว คอยช่วยแนะนำสิ่งที่เด็กหญิงน้อยไม่รู้ และเป็นผู้ที่ถ่อมตนอยู่เสมอ ถึงแม้เรณูจะไม่ได้เรียน จบ ป.3 ก็ต้องออกมาช่วยพ่อและแม่ดูแลน้อง ๆ และแบ่งเบาภาระของครอบตัว แต่ความยากจน และการไม่ได้เรียนหนังสือก็ไม่ได้ทำให้น้ำใจของเรณูต้องขาดแคลนไปเลย<br /><br />รวยมาช่วยเลี้ยงวัวและเล่นกับน้องชายบ่อย ๆ และเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน หลังจากต้อนวัวเข้าคอกแล้ว พ่อก็จะให้เงินรวยกลับไปหลังเลิกเลี้ยงวัวแล้ว และบางครั้งยายของเด็กหญิงก็ฝากขนมฝากอาหารไปให้แม่ของรวยด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นเงินเล็กน้อย แต่ก็เป็นสิ่งที่รวยพึงพอใจกับสิ่งที่ตนได้รับตอบแทน<br /><br />รวยเป็นเด็กชายรูปร่างผอม และตัวพอ ๆ กันกับเด็กชาย ทั้งสองดูเข้าขากันมาก ซึ่งบางครั้งก็รวมหัวกันแกล้งเด็กหญิง ซึ่งแผนการแกล้งทั้งหมดก็มาจากเด็กชาย ซึ่งเด็กชายจะบังคับให้เด็กชายรวยร่วมมือด้วย ถึงแม้ว่าเด็กชายรวยจะกลัวเด็กหญิง แต่ก็ต้องทำเพราะเห็นใจในเพื่อนรักมากกว่า<br /><br />ซึ่งเด็กหญิงเมื่อโดนแกล้งก็ทำได้แค่เพียงขู่ ร้องบอกจะฟ้องพ่ออยู่แหยง ๆ ซึ่งบางครั้งก็ได้ผลเหมือนกัน ทำให้เด็กชายรวยเดินเลี่ยงไป ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแหย แหย เพราะไม่รู้จะเอาอย่างไรกับชีวิตดี นี่ก็เพื่อน นี่ก็พี่สาวของเพื่อน บางทีที่รวยไม่มาช่วยเลี้ยงวัว เด็กหญิงก็โล่งใจเมื่อเจ้าน้องชายตัวแสบไม่มีผู้ช่วย ทำให้อารมณ์เด็กหญิงขุ่นมัว และต้องเสียน้ำลายและต้องตะเบ็งเสียง เพื่อขู่ ฟอด ฟอด แต่ถ้ารวยมาช่วยเลี้ยงวัว เด็กหญิงก็ไม่ต้องเดินมาก เพราะสามารถสั่งให้รวยทำได้ดังใจ ไม่เหมือนเจ้าน้องชายจอมขี้เกียจที่บอก ที่สั่งอะไรก็ไม่ได้เกิดผล ไม่ยอมทำตาม<br /><br />วันหนึ่ง เด็กหญิง น้องชายตัวแสบ และเด็กชายรวย ได้ต้อนวัวไปกินหญ้า ที่สวนท้ายไร่ของโรงเรียน ซึ่งก็อยู่ใกล้ ๆ บริเวณบ้านของเรณู น้องชายและเด็กชายรวย ก็เล่นกันอย่างสนุกสนาน ในบ่อที่น้ำแห้งแล้ว ซึ่งตอนนี้ ก็มีหญ้าอ่อน ๆ ขึ้นเยอะ หญ้าสีเขียวเข้ม ดูเหมือนสีของสาหร่ายที่มันยังอยู่ในน้ำ เด็กหญิงก็ไม่รู้ว่าเป็นหญ้าอะไร แต่เมื่อสัมผัสมันก็จะ อ่อนนุ่ม เด็กชายทั้งสองวิ่งลงไป เกลือกกลิ้ง เล่นกันอย่างสนุกสนาน<br /><br />เด็กหญิงไม่อยากเล่นด้วย เพราะคิดว่าตนเป็นพี่ใหญ่มานอนกลิ้ง ๆ แบบนี้คงไม่ไหว จึงขึ้นไปหาเรณูที่กำลังทำงานบ้านอยู่ วันนี้พ่อและแม่ของเรณูไม่อยู่เพราะออกไปรับจ้างข้างนอกเด็กหญิงจึงกล้าเข้าไปในบ้าน ที่จริงพ่อและแม่ของเรณูก็ใจดี แต่เด็กหญิงก็ไม่ค่อยชอบคุยกับผู้ใหญ่เท่าไหร่ คุยกับเด็กเหมือนกันสนุกกว่า <br /><br />บ้านของเรณูเป็นกระต๊อบ มีหลังคาที่มุงด้วยหญ้าคา ฝาทำจากลำต้นของไม้ไผ่ ด้านล่างใต้ถุนก็เป็นที่เก็บถ่านที่พ่อและแม่ของเรณูช่วยกันเผาเอาไว้ ถัดไปก็เป็นกระสอบผลนุ่นที่เก็บและรวบรวมไว้ บ้านถูกยกพื้นสูง มีบันไดพาดขึ้นไปบนบ้าน ซึ่งเด็กหญิงก็ไม่ชิน เพราะ ขั้นบรรไดมันเล็กและสูงมาก เมื่อขึ้นไปบนบ้าน ก็ไม่เห็นมีเฟอร์นิเจอร์อะไรที่ดูมีค่า ไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีเตียง หรือ ตู้เสื้อผ้า บ้านของเรณู กั้นไว้สองห้อง คือห้องครัวสำหรับทำอาหาร ก็จะอยู่บริเวณด้านหน้า และ ห้องนอนจะถัดเข้าไป เรณูบอกว่า ทุกคนจะนอนรวมกันในตอนกลางคืน <br /><br />เด็กหญิงคิดว่าคงอึดอัดน่าดูที่ต้องนอนรวมกับคนอื่นในบ้านแคบ ๆ แบบนี้ คิดถึงเมื่อก่อนตอนเป็นเด็กกว่านี้ก็มีนอนรวมกับน้องชาย พ่อกับแม่ก็จัดห้องแยกให้นอนกันคนละที่ ตอนแรกเด็กหญิงก็กลัวผี แต่ตอนหลังก็รู้สึกชิน แถมยังรู้สึกสบายที่ไม่มีใครมาแย่งที่นอน โดยเฉพาะตอนนี้เด็กหญิงมีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเอง ถ้าจะให้กลับไปนอนรวมกับน้องชายอีกต้องแย่แน่เลย เพราะด้วยความเคยชิน ที่ได้เหยียดแข้งเหยียดขาตามสบาย<br /><br />เรณูกำลังคดข้าวใส่จานเพื่อเพื่อเตรียมป้อนข้าวน้องชายของเรณู คือ บอย เรณูกำลังฉีกปลาทูเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผสมกับน้ำมันที่ใช้ทอด จากนั้นก็ เหยาะน้ำปลา ซึ่งไม่มีตราว่าเป็นยี่ห้ออะไร แล้วตักน้ำพริกผสมลงไปกับข้าว ซึ่งดูเหมือนว่าจะแห้งติดถ้วยไปซะแล้ว กลิ่นข้าวสวยร้อน ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำปลาและน้ำมันพืช มันช่างยั่วยวน เรณูหันมามองเด็กหญิงที่กำลังกลืนน้ำลายเอิ๊ก ๆ ก็หัวเราะ ก็เลยชวนเด็กหญิงให้ลองชิมเมนูอาหารนี้ เด็กหญิงก็ตอบตกลง เรณูตักข้าวมาให้ 1 จานสังกะสี พร้อมกับราดข้าวด้วยน้ำมันพืชที่ใช้แล้วผสมกับน้ำพริก ไม่มีปลาทู <br /><br />ที่บ้านของเด็กหญิงข้าวปลาอาหารอุดมสมบูรณ์เพราะที่บ้านเป็นร้านขายของชำด้วย อยากจะได้ไข่ ก็ได้ อยากจะได้เนื้อ อยากจะได้ปลากระป๋องก็ได้ แต่วันนี้ ข้าวคลุกน้ำมันพืชเก่า และ น้ำปลาไม่มียี่ห้อที่ผสมกันลงไปในจานข้าว มันช่างหอมเย้ายวน เด็กหญิงก็ไม่รีอ ไม่ได้คิดว่ามันจะสะอาด หรือ ถูกหลักอนามัยหรือไม่ คำแรกที่เข้าไปในปาก มันช่างหน้าตื่นเต้น และอร่อยมาก จริง ๆ จนเด็กหญิงไม่เคยลืมรสชาติในครั้งนั้นซึ่งบางครั้ง หากที่บ้านไม่มีกับข้าวอะไร โดยเฉพาะเวลาที่หิว ๆ เด็กหญิงก็ไม่รังเกียจที่จะกินเมนูอาหารที่เรณูได้สอนในครั้งนั้นเลย การได้รู้จักวิถีที่เรียบง่ายและอัตคัต ก็เป็นเครื่องสอนเตือนใจ ไม่ให้เด็กหญิงลืมตนเวลาที่ตัวเองได้กินอาหารดี ๆ ว่าตัวเองก็เคยกินอาหารที่คนที่ขัดสนแต่มีน้ำใจปันให้ และอร่อยไม่แพ้กันเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-8166068516553219484?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-46641519755243916522010-01-09T05:21:00.003-08:002010-01-09T05:50:56.375-08:00บ้านของเรณู และรวย มีแปลงผักเล็ก ๆ ปลูกผักหลากชนิดรวมไว้ในที่เดียวกัน มีทั้ง ต้นพริก มะเขือเปราะ มะเขือเทศ ใบแมงลัก ใบกระเพราะ ใบสาระเหน่ ผักบุ้ง เรณูมีหน้าที่ดูแลทุกอย่างในบ้าน รวมทั้งทั้งรดน้ำผักเหล่านี้ด้วย เรณูดูคล่องแคล่วว่องไวเวลาทำอะไร ต่อมิอะไร แตกต่างกับตอนที่พูด ที่มักจะต้องใช้ความคิดนาน เพื่อตอบคำถาม เวลาที่เด็กหญิงถาม ที่จริงอาจจะเพราะว่าเรณูเป็นคนคิดก่อนพูด แต่เด็กหญิงเป็นคนชอบพูดก่อนคิด บุคลิกลักษณะของเรณูจึงดูเป็นคนสุขุม แต่เด็กหญิงเป็นประเภทปากไม่มีหูรูดมากกว่า<br /><br />เรณูหย่อนกระแป๋งอลูมิเนียมบุบลงไปในบ่อน้ำ โดยมีเชือกผูกไว้ที่หูหิ้วของกระแป๋ง เพื่อมารดน้ำผัก หย่อนลงไปได้ซักพักก็ถึงก้นบ่อ เรณูก็ค่อย ๆ สาวเชือกเพื่อดึงกระแป๋งขึ้นมา เรณูทำแหยเก ด้วยน้ำหนักของน้ำ ที่อยู่ในกระแป๋งใบโต เด็กหญิงอยากลองตักน้ำแบบนี้บ้าง เพราะปกติที่บ้าน หากต้องการใช้น้ำเพื่อทำอะไร ก็เพียงไปเปิดน้ำที่ก๊อกก็ได้น้ำแล้ว เด็กหญิงร้องขอเรณู อยากจะลองตักน้ำบ้าง เพราะอยากรู้ว่าน้ำมันหนักแค่ไหนกัน ทำไมต้องแยกเขี้ยวด้วยเวลาที่ยกมันขึ้นมา เรณูยิ้มและยื่นกระแป๋งให้อย่างอารมณ์ดี<br /><br />เด็กหญิงค่อย ๆ หย่อนกระแป๋ง ลงไปในบ่อน้ำอย่างทีเรณู น้ำไหลเข้ามาในกระแป๋งอย่างรวดเร็ว กระป๋องที่ดูไม่มีน้ำหนักในตอนแรก เต็มไปด้วยน้ำ เมื่อพยายามสาวเชือกเพื่อยกกระแป๋งขึ้น เด็กหญิงก็แทบตกไปในบ่อเพราะมันหนักมาก หันไปมองเรณูด้วยสายตาวิงวอนว่าช่วยที ได้ผลเรณูถลาเข้ามาเพื่อช่วยดึง พลางสอนว่า เวลาตักต้องอย่าตักให้เต็มแบบนี้ เพราะเดี๋ยวจะเอาขึ้นไม่ไหวแบบนี้ เอาน้ำใส่แค่ครึ่งกระแป๋งก็พอ <br /><br />เรณูไม่ยอมให้ช่วยตักน้ำแล้ว เพราะไม่อยากยกกระแป๋งน้ำเต็มอีก คราวนี้เด็กหญิงก็ได้แต่นั่งดู เฉย ๆ แล้วก็เจี้อยแจ้วไปตามคนพูดมาก ส่วนเรณูก็ได้แต่ยิ้มเฉย ๆ ไม่เคยมีความเห็น ได้แต่เออออห่อหมก ถามคำก็ตอบคำ อาจเป็นเพราะน้ำหนักของน้ำในกระแป๋ง หรือว่าคำถามที่รัวถี่ยิบของเด็กหญิง ก็อาจจะเป็นได้ <br /><br />ถึงแม้ว่าเด็กหญิงจะไม่มีพี่ที่เกิดคลานตามกันมาก็จริง แต่เด็กหญิงก็รู้สึกอุ่นใจ ที่ได้มีเรณูเป็นเพื่อน เปรียบเสมือนพี่สาว ที่คอยห่วงใยในความอ่อนแอของเด็กหญิงน้อย ถึงแม้ในโลกแห่งความเป็นจริง เด็กหญิงจะเป็นพี่สาวคนโต ที่ต้องรับรู้และรับผิดชอบต่อครอบครัว แต่เมื่อเด็กหญิงก็ได้รู้จักกับเรณูก็รู้สึกว่าตัวเองน่าทนุถนอมและ บอบบางเมื่ออยู่กับเรณู <br /><br />ในสวนผักของเรณู มีมะละกออยู่หลายต้น บางต้นก็มีผ้าพันเอาไว้ บางต้นก็ไม่มี หากสังเกตดี ๆ ผ้าที่พันเอาไว้ มันก็คือผ้าถุงขาด ๆ ที่ไม่ใช้แล้ว เด็กหญิงจีบปากจีบคอ ถามเรณูว่า ทำไมต้องเอาผ้ามาพันไว้ด้วย เรณูยิ้ม แล้วบอกว่า ต้นมะละกอ มันมีเพศเมีย และเพศผู้ ถ้ามะละกอมีดอก เรียกว่าเป็นเพศผู้ ถ้าต้องการเปลี่ยนให้มันเปลี่ยนเป็นเพศเมีย จะต้องเอาผ้าถุงมาพันไว้ มันก็จะเปลี่ยนเพศเป็นต้นมะละกอตัวเมีย ที่สามารถมีลูกให้เรากินได้<br /><br />ซึ่งก็เป็นจริงตามเรณูว่า หลายสัปดาห์ต่อมา เจ้ามะละกอที่มีดอก มันก็แปรเปลี่ยนเป็น ผลมะละกอเล็ก ๆ เด็กหญิงยังรู้สึกทึ่ง และคิดว่ามันเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร เจ้าต้นมะละกอก็มีเพศด้วย และมันสามารถแปลงเพศได้ ด้วยผ้าถุงเพียงผืนเดียว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-4664151975524391652?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-42655148414575233052010-01-09T05:21:00.001-08:002010-01-09T05:51:31.607-08:00ทีโรงเรียนคุณครูบอกว่าให้นักเรียนไปฝึกเล่านิทาน แล้วอีกสองวันให้ออกมาเล่านิทานทีละคนที่หน้าชั้นเรียน เด็กหญิงบมีหนังสือสมบัติส่วนตัวที่เก็บไว้อยู่เล่มหนึ่ง ชื่อว่า นิทานอีสบ ซึ่งเป็นหนังสือที่เด็กหญิงซื้อเองในตอนที่มีรถหนังสือเข้ามาขายในโรงเรียน ซึ่งราคาไม่แพง ตอนแรกที่เด็กหญิงคิดจะซื้อหนังสือเล่มนี้คือ มีนิทานหลายเรื่อง และทุกเรื่องจะมี ภาพประกอบสวย ๆ เป็นลายเส้นขาวดำ แต่ มันช่างดึงดูดให้เด็กหญิงเปิดดูแล้ว เปิดดูเล่า หลังจากที่อ่านนิทานจนจบ เด็กหญิงก็ชอบย้อนกลับไปดูรูปภาพของเรื่องที่ประกอบหลังจากชื่อเรื่อง ทุกครั้ง ทำให้ดูเหมือนว่า เด็กหญิงได้เข้าไปอยู่ในเรื่องนั้นจริง ๆ <br /><br />ตอนแรกที่ครูบอกการบ้านเล่านิทาน ที่จะต้องเตรียมไป เด็กหญิงเลือกไม่ถูกว่าจะเลือกเรื่องไหนไปเล่าหน้าชั้นดี วันนี้เลี้ยงวัวก็เอาหนังสือนิทานอีสบเล่มนี้ไปด้วย เรื่องหมากับเงาก็ดี แต่ดูเหมือนมันจะเป็นหมาขี้ขโมย และ โลภมากไปหน่อย และสุดท้ายตอนจบมันก็ไม่ได้อะไรเลย หรือจะเป็นเรื่อง ราชสีห์กับหนู ราชสีห์น่ากลัว และหนูก็ช่างเป็นสัตว์ตัวเล็กที่มาช่วยสิงห์โตในยามคับขัน แต่เด็กหญิงก็กลัวตอนที่มันติดบ่วง กลัวนายพรานจะกลับมา มันน่ากลัวเกินไปที่เด็กหญิงจะบรรยายได้ หรื่อเรื่องเด็กเลี้ยงแกะ ที่เด็กกเลี้ยงแกะไปโกหกผู้ใหญ่ให้เชื่อ และสุดท้ายแกะของเด็กก็ถูกหมาป่ากินหมด เพราะคำโกหก แต่เด็กหญิง ก็ยังไม่ชอบ เพราะเหมือนกับตอนนี้ทีเด็กหญิงเลี้ยงวัว เดี๋ยวเพื่อนล้อ ไม่เอาดีกว่า สรุปว่าวันนี้ก็ยังเลือกไม่ได้ว่า จะเล่าเรื่องอะไรดี<br /><br />ตอนเย็นเด็กหญิงเอาวัวเข้าคอก อาบน้ำ กินข้าว ขึ้นบ้านนอน หลังจากสวดมนต์ ล้มตัวนอนหลับเด็กหญิงก็ยังคิดอยู่ว่าจะเล่าเรื่องอะไรดีจนหลับไปจริง ๆ เด็กหญิงฝันว่า ตัวเองนั่งฟังเพื่อนเล่านิทาน เป็นเรื่องที่เด็กหญิงเตรียมเอาไว้ว่าจะเอามาเล่า ปรากฎว่าเพื่อนคนนั้นทำได้ดีมาก คุณครูตบมือ และเพื่อน ๆ ก็ตบมือให้ทั้งห้อง คนต่อไปคุณครูเรียกเด็กหญิงให้เป็นคนต่อไป เด็กหญิงออกไปยืนอยู่ที่หน้าชั้น แต่เด็กหญิงยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเล่าเรื่องไหนดี เรื่องไหน ๆ ก็ยังไม่ดี จนเด็กหญิงเลือกเรื่องที่ตัวเองแต่งขึ้นเองสด ๆ ปรากฎว่า บางตอนเด็กเหญิงก็นึกไม่ออกว่าจะให้เรื่องดำเนินต่อไปอย่างไร และต้องจบแบบกระท่อนกระแท่น จนเด็กหญิงสะดุ้งตื่น น่ากลัวจริง ๆ ถ้าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นจริง ๆ <br /><br />เด็กหญิงอยากเล่าเรื่องที่ทุกคนชอบ และเด็กหญิงเล่าโดยไม่หน้าแตก ในหนังสือนิทานนิทานอีสบ มีเเรื่องหนึ่งซึ่งเด็กหญิงจำได้ขึ้นใจ คือเรื่อง กระต่ายกับเต่า ที่จริงแล้วในหนังสือเล่มนี้มีนิทานอีกหลายเรื่อง มีสัตว์หลายชนิด ที่เป็นตัวละครที่น่าสนใจ แต่ที่เด็กหญิงชอบเรื่องนี้ที่สุดเพราะว่ามันเป็นเรื่องแรกของหนังสือ และดูเหมือนว่ากระต่าย และเต่าก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนสิงโต หมาป่า จระเข้ ทุกครั้งที่เปิดอ่านก่อนที่จะข้ามไปอ่านเรื่องอื่น ๆ เด็กหญิงจะต้องเปิดผ่านนิทานเรื่องนี้ก่อนทุกครั้ง และที่ขาดไม่ได้คือการดูรูปภาพ เจ้าเต่าได้เดินเข้าเส้นชัยดูท่าทางตั้งอกตั้งใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำ โดยมีเจ้ากระต่ายยิ่งหน้าตื่นตามมา ดูช่างน่าขบขัน ซึ่งนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น” ซึ่งเป็นคำสอนใจที่เด็กหญิงจดจำใส่ใจตลอดมา เด็กหญิงตัดสินใจจะเลือกเรื่องนี้เพื่อเล่าให้เพื่อนฟัง และคิดในใจว่าถ้ามีใครเล่าเรื่องนี้เด็กหญิงก็จะไม่เปลี่ยน ยังไงก็จะเล่า และจะต้องทำให้ดีกว่าให้ได้ <br /><br />เมื่อถึงวันจริง เด็กหญิงทำได้ดีมาก ทั้งที่ตอนแรกเริ่ม เสียงสั่น มือสั่น แต่เล่าไปไม่นาน ความกล้าเริ่มเกิดขึ้น เด็กหญิงทั้งออกท่าทาง และ เปลี่ยนเสียง ตามตัวละคร ตามที่ได้ซ้อมเล่านิทานตอนที่ไปเลี้ยงวัว เพื่อน ๆ นั่งฟังตาแป๋วตื่น ตาตื่นตาจกับเรื่องที่เด็กหญิงเล่าให้ฟัง เมื่อจบเพื่อน ๆ และคุณครูตบมือกันเสียงดัง เด็กหญิงภาคภูมิใจกับเรือ่งนี้มาก เป็นครั้งแรกที่เด็กหญิงได้ออกไปพูดอะไรยาว ๆ หน้าชั้น และสุดท้ายคุณครูได้เลือกเด็กหญิงเป็นตัวแทนโรงเรียนเพื่อไปประกวดเล่านิทาน กับโรงเรียนอื่น เด็กหญิงเคยคิดที่จะเปลื่ยนนิทานเรื่องที่เล่าแต่ก็นึกถึงความฝันวันนั้น ถ้าเปลี่ยนเรื่องแล้ว จะดีกว่าหรือปล่าวก็ไม่รู้ ดังนั้นก็ทำตามที่สิ่งที่เราเตรียมตัวเอาไว้ดีกว่า ผลสรุปเด็กหญิงก็ชนะการประกวดเล่านิทานเหมือนกับเรื่อง กระต่ายกับเต่า ที่เต่ามีความพยายามไม่ย่อท้อ ถึงแม้จะมีอุปสรรค์บ้าง แต่ก็ต้องทำให้สำเร็จ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-4265514841457523305?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-72768974664564061112010-01-09T05:20:00.012-08:002010-01-09T05:51:57.805-08:00ในตอนเย็นแม่ และเด็กหญิงจะช่วยกันทำ กับข้าว ที่บ้านของเด็ยกหญิงมักจะทานข้าวดึก ที่ล้างจานเวลาทานข้าวเสร็จ ด้านหลังบ้านห่างไปประมาณ 300 เมตร จะมีต้นไม้นานาชนิด รวมทั้งต้นไผ่ ในหน้าฝน หน่อไผ่จะออกมาก ยายจะชอบเข้าไปเก็บหน่อไม้ และแบบออกมาหลายหน่อ ใส่กระสอบปุ๋ย <br /><br />หน่อไม้ที่บ้านมีทั้งไผ่ และไผ่ป่า ไผ่ตง จะให้หน่อเล็ก ๆ เหมือนกับต้นของมัน ไผ่ชนิดนี้สามารถหั่นและผัดได้เลย แต่ไผ่อีกชนิดจะใหญ่หน่อยเมื่อยายเก็บมาได้ มากยายก็จะต้มเก็บไว้โดยปอกเอาเปลือกด้านนอกออกเหลือแต่เนื้อใน โดยใส่ใบแมงลัก ที่เป็นสีเขียว เพื่อเอารสขมมันออกให้มากที่สุด เมื่อเสร็จแล้วก็ค่อยมาหั่นเป็นแว่นบาง ๆ ก็สามารถกินได้โดยกินกับน้ำพริกน้ำปลา ซึ่งรสแซบมาก ยายจะโขลกกระเทียม พริกขี้หนูให้เข้ากัน แล้วใส่รอไว้ในถ้วยน้ำพริก เมื่อเสร็จแล้วก็เอาน้ำปลามาเทใส่ รอพร้อมเสริฟ ส่วนที่เหลือยายจะเอาใส่ปี๊บไว้เพื่อรอขาย เด็กหญิงชอบกินหน่อไม้เพราะมันกรอบ อร่อยจนบางครั้งเคี้ยวเพลินจนเคี้ยวลิ้นตัวเองน้ำตาเล็ดไปหลายหน<br /><br />หน้าหนาวเป็นอะไรที่น่ากลัวมากหากต้องเฉียดกายเข้าไปในบริเวณต้นไผ่ เพราะมันจะมีหนามแหลมยาวมาก ซึ่งเราไม่สามารถเดาทิศทางของหนามไผ่ได้ว่ามันจะมาตอนไหน เพราะดูเหมือนว่าลม มันจะพัดทุกครั้งที่เราเข้าไปใกล้ อาจได้รอยขีดข่วน ตามตัว คงไม่ดีนั่นหากผิวที่แตกพราะหน้าหนาวและยังต้องมีแผลขีดข่วน และยังมีรอยหนามไผ่มาขูดอีก <br /><br />เด็กหญิงชอบแอบมองต้นไผ่ไกล ๆ มากกว่า เวลาที่มันลู่ไปตามลม ช่างชดช้อยงดงาม ในหน้าหนาวลมแรง พัดให้ต้นไผ่เสียดสีกันเสียงดังอี๊ดอาด ดังเหมือนจะโค่นลงมาซะให้ได้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะยืดหยุ่นตัวเองได้ดี ลมแรงแค่ไหนมันก็ยังเกาะกลุ่ม ต่างลำต่างช่วยกันพยุงมิให้โค่นลงมาได้ง่ายก็คงเหมือนกับหนังสือที่เคยอ่านที่พูดเกี่ยวกับเรื่องของความสามัคคี<br /><br />ในหน้าร้อนใบใผ่สีน้ำตาลอ่อน จะร่วงลงมามากจนไม่เห็นพื้นล่าง คราวนี้เด็กหญิงสามารถมองเห็นมันได้ชัดกว่าเก่า เห็นตาของต้นไผ่ และรากที่โผล่ออมานอกพื้นดิน รูปร่างเหมือนกับคนแก่หนวดยาว หลายคนที่จ้องมองมาที่เด็กหญิงจนบางทีเด็กหญิงรู้สึกกลัว จินตนาการไปต่าง ๆ นานาว่าต้นไผ่เหล่านี้อาจมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนกับคนก็เป็นได้ เมื่อนึกได้ดังนี้หากอยู่คนเดียวเด็กหญิงก็จะวิ่งอย่างเร็วกลับบ้านไปทันที <br /><br />ครั้งหนึ่งตาเคยทำของขวัญให้หลาน ๆ โดยเอาต้นไผ่มาตัดเป็นท่อน ๆ และเจาะรูขนาดใส่เหรียญบาทใหญ่ได้ และขัดผิวด้านนอกด้วยกระดาษทรายและลงแลกเกอร์ เด็กหญิงและน้องชายรับมันมาจากตาด้วยความยินดี ตาบอกว่าให้หยอดเหรียญทุกวัน ถ้าหากเต็มเมื่อไหร่ตาจะพาไปฝากธนาคาร <br /><br />สองพี่น้องก็เริ่มแข่งขันเก็บเงิน ทุกวันพ่อ จะให้เงินไปโรงเรียน 5 บาท ไว้ซื้อขนมที่สหกรณ์โรงเรียน ซึ่งขนมส่วนมากก็เป็นขนมเหมือนที่บ้าน เด็กหญิงและน้องชายไม่ยอมใช้เงินที่พ่อให้แต่จะกลับมากินขนมที่บ้าน จนแม่บ่นว่าไม่น่าให้เงินไปโรงเรียนเลย เหมือนกับจะต้องเสียเงินค่าขนม และ ยังต้องเสียขนมโดยไม่ได้เงินหลังจากเลิกโรงเรียนอีกด้วย แต่พวกเด็ก ๆ ก็ไม่สนใจเก็บเงินต่อไปเพราะรู้ว่า ยังไงก็ต้องได้เงินค่าขนมอยู่ดี<br /><br />เด็กหญิงจำความรู้สึกครั้งแรกที่ทุกกระปุกออมสินจากไม้ไผ่ได้ รู้สึกเสียดาย ระคนตื่นเต้น เสียดายเพราะไม้ไผ่สวยงามที่ตาทำให้กำลังจะโดนทุบทิ้ง ตื่นเต้นที่จะได้เงินเงินที่เก็บออมไว้มานานและจะได้เอาไปฝากธนาคาร ซึ่งมันเป็นครั้งแรกที่เด็กหญิงเข้าธนาคารและมีบัญชีเงินฝากเป็นของตัวเอง มันทำให้เด็กหญิงรู้สึกว่าตัวเองรวยจัง ขอบคุณเจ้ากระปุกออมสินไม้ไผ่ที่ทำให้เด็กหญิงรู้จักการเก็บออม และรู้คุณค่าของเงิน และ คุณค่าของเวลาที่มันมีมูลค่าในตัวของมันเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7276897466456406111?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-86564822916280538702010-01-09T05:20:00.011-08:002010-01-09T05:53:26.364-08:00ยายของเด็กหญิงเป็นคนขยัน ไม่ชอบอยู่เฉย เมื่อพาเด็กหญิงไปเลี้ยงวัว อุปกรณ์ของยายที่ขาดไม่ได้สำหรับการเดินทางไปเลี้ยงวัว คือ ย่ามหรือตระกร้า หรือถุงพลาสติก เพื่อเก็บของป่าข้างทาง หรือผ่านไปบ้านใคร ก็จะมีคนฝากของมาให้กินตลอดเมื่อไปถึงที่เลี้ยงวัว บางทียายก็จะเดินสำรวจพื้นที่ ก็จะได้พืชผักกลับมา ผักบุ้ง ยอดตำลึง ฝักข้าวโพดที่ตก มะม่วง ฉำฉา ฝักมะรุม ชะอม <br /><br />หรือถ้าวันไหนที่เข้าไปในสวน เพื่อไปดูผลผลิต ที่ยายทำเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นกล้วย มะพร้าว ขนุน ชะอม ดอกกระเจียว มะตูม หน่อไม้ ฝรั่ง เห็ดฝาง ก็แล้วแต่ว่าจะเอาอะไรออกมาได้บ้าง บางทีเด็กหญิงต้องเข็นรถเข็นกลับเข้าไป ถ้ายายเอาออกมาไม่ได้เช่น พวกมะพร้าว หรือ กล้วย ที่ยายตัดลงมารอไว้แล้ว เมื่อกลับออกมาจากสวน ยายก็จะเอาตระกร้าทีมาวางหน้าบ้าน ถ้าของเป็นพวกผักที่กินเลย ยายก็จะเข้าครัวและให้เด็กหญิงเป็นลูกมือคอยหยิบจับ ทำให้เด็กหญิงรู้วิธีการทำอาหารจากยายมาหลายอย่าง<br /><br />เด็กหญิงเคยได้ยินพวกผู้ใหญ่คุยกันว่า ยายของเด็กหญิงรวย ทั้งยายและตามีที่เยอะแต่ตอนนี้ ก็แบ่งให้ลูกๆ ไปหมดแล้ว แต่หลายครั้งเด็กหญิงก็เห็นลูก ๆ หลาน ๆ มาหา และขอเงินยายใช้บ่อย ๆ เด็กหญิงก็เคยได้อนิสงค์จากการอยู่ใกล้ชิดยายอยู่เหมือนกัน ครั้งหนึ่งในวันเกิดของตา ยายเคยให้สร้อยทองเด็กหญิง ครึ่งสลึง แล้วบอกว่า ถ้าเก็บไว้ดี ๆ ห้ามให้หาย เดี๋ยวปีหน้าจะเปลี่ยนให้เป็นหนึ่งสลึง เด็กหญิงดีใจมาก หากเวลาที่จะต้องออกงาน หรือไปวัด เด็กหญิงก็จะเอาสร้อยทองที่ยายให้นี้มาใส่ ก็ดูดี เหมือนลูกคนมีเงิน เมื่อถึงปีหน้า ยายก็มาหาแล้วเรียกเอาสร้อยครึ่งสลึงคืน และเปลี่ยนเป็นทองหนึ่งสลึงตามที่เคยบอกไว้ตอนแรก<br /><br />ยายเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนยังไม่มีคนมากขนาดนี้ ตาและยายย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ ก็ยังไม่มีอะไร อยากได้ที่ตรงไหนก็ถากแพ้ว ถางทางกันเอาเอง เมื่อก่อนที่ตาเป็นครูเงินเดือนได้ เดือนละ 10 บาท ก็ดีใจแทบตายเอามาใช้จ่าย สมัยนี้เงิน 10 แทบจะไม่เหลือค่าอะไรแล้ว สิ่งที่เพิ่มมูลค่า ก็กลายเป็นที่ทาง ที่สมัยก่อน ไม่มีค่าอะไร แต่ตอนนี้ ยิ่งมีที่เยอะก็ยิ่งรวย ยายสอนว่าถ้ามีเงินก็เก็บเล็กผสมน้อย เอาไปซื้อที่เก็บไว้ให้ลูกหลานดีกว่า <br /><br />ยายเป็นนักสร้างที่ขยันขันแข็ง ไม่ชอบอยู่กับบ้านเฉย ๆ เอาโน่นเอานี่มาปลูก ถ้าปลูกเยอะยายก็จะเอาไปฝากขายที่ตลาดครั้งหนึ่งเอาพริกมาปลูก ก็ปลูกรวมไว้ในสวน ยังจำได้ว่าตอนเช้ามืด ช่วงปิดเทอมเด็กหญิงต้องตามยายไปช่วยเก็บพริก ยายสอนว่าระวังนะพริกมันเผ็ด อย่าเอาไปโดนตา เดี๋ยวมันจะแสบร้อน <br /><br />ในช่วงแรกเด็กหญิงก็ระมัดระวัง เด็ดพริกให้เด็ดทั้งก้านเหมือนยายสอน สามารถเลือกเก็บได้ทั้ง สีเขียวและสีแดง แต่ต้องดูขนาดที่พอเหมาะ เมื่อพระอาทิตย์ส่องมาก็เริ่มเห็นเม็ดพริกชัดขึ้น แสงอาทิตย์กระทบเม็ดพริก ทำให้เกิดแสงเงา ทำให้ดูเพลิดเพลิน เด็กหญิงคิดว่า ทำไมพริกถึงเผ็ดนะ จะว่าเป็นที่เปลือกก็ไม่น่าใช่ เด็ดมาตั้งนาน ไม่เห็นจะแสบมือเลย มันน่าจะเป็นที่เมล็ดแน่ ๆ ที่มันทำให้เผ็ด เด็กหญิงเริ่มชะล่าใจ ว่าไม่เป็นไรเพราะพริกมันมีเปลือกที่ห่อหุ้มเมล็ดไว้อยู่ <br /><br />แล้วตอนนี้ก็เริ่มร้อนแล้ว ก็พระอาทิตย์ส่องแสง ดีนะที่เอางอบมาด้วย แต่ว่าก็คันหน้าเพราะเหงื่อเริ่มไหล เด็กหญิงเอามือที่เก็บพริกไปป้ายเหงื่อที่หน้าผากออก ก็ไม่ได้รู้สึกร้อนอะไร ก็เก็บพริกไปเรื่อย ๆ เพลิน ๆ จนเหมือนมีอะไรกระเด็นเข้าตา เด็กหญิงเอามือขยี้โดยอัตโนมัติ ได้ผลทันตาเห็น เด็กหญิงรู้สึกแสบร้อน บริเวณดวงตาที่ขยี้มาก เด็กหญิงร้องโอ๊ย ๆ ยายตะโกนถามว่าเป็นอะไร เด็กหญิงตอบว่าพริกเข้าตาหนู แสบมากเลย ร้องบอกไปร้องให้ไป <br /><br />ยายบอกว่าไปล้างน้ำออก เด็กหญิงวิ่งหลับตาเดียว ไปที่ก๊อกน้ำดื่ม ปวดแสบร้อนเกินบรรยาย คิดไปต่าง ๆ นานา ๆว่า จะตาบอดหรือไม่ เปิดก๊อกน้ำเบา ๆ น้ำก๊อกก็อยู่ต่ำ เด็กหญิงต้องนั่งยอง ๆ เอาหน้าตะแคง แล้วให้น้ำไหลผ่านตา แต่ก็ไม่หายซักที จนเหนื่อยอ่อน ตัวเปียกไปหมด เด็กหญิงนั่งน้ำตาไหล แสบตา อยู่ข้างก๊อกน้ำ อธิฐานถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขออย่าให้ เด็กหญิงต้องตาบอดเลย เพราะไม่อยากเป็นภาระให้ใคร ๆ <br /><br />นั่งไปซักพัก อาการเริ่มดีขึ้น ไม่แสบตาแล้ว เด็กหญิงดีใจที่ตาไม่บอด ตอนนี้เด็กหญิงรู้แล้วว่า ความเผ็ดมันอยู่ที่เปลือก แต่อาจเพราะตอนแรกมันไปสัมผัสกับผิวหนังซึ่งมันไม่รู้สึกรู้สากับความเผ็ดของพริก แต่ถ้ามันโดนตาเมื่อไหร่ ก็ทำให้เกิดความแสบร้อนอย่างมาก เป็นเพราะเด็กหญิงช่ะล่าใจ ไม่เชื่อคำผู้ใหญ่ ทำให้เด็กหญิงได้ลิ้มประสบการณ์ พริกเข้าตา และรู้ว่ามันทรมานอย่างไร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-8656482291628053870?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-81367632053654069652010-01-09T05:20:00.009-08:002010-01-09T05:53:56.688-08:00วันไหนหากเด็กหญิงไล่ต้อนฝูงวัว ไปกินหญ้าที่โรงเรียนที่เด็กหญิงเรียนอยู่ ก็เห็นเพื่อน ๆ ซ้อมวอลเล่ห์บอลกันอยู่ อันที่จริงเด็กหญิงก็ชอบเล่นบอลเล่ห์บอล ยังจำตอนที่ครูสอนวิชากีฬา โดยวิธีการรับลูกบอลเลย์ ก็ต้องเอามือมาประสานกันแล้วให้นิ้วโป้งอยู่เคียงคู่ ยืดมือตรงตรง ๆ แล้วใช้สันข้อมือรับ การรับลูกก็ต้องบอกดัง ๆ ว่า "ปล่อย" ก็จะไม่มีใครมาแย่งบอล เสมือนเป็นการรับหน้าที่และต้องทำให้ดี ถ้าทำไม่ดี รับไม่โดน หรือตีไม่ไป ก็อาจจะรู้สึกเสียหน้าได้ <br /><br />เพื่อนบางคนที่รูปร่างไม่ต่างกับเด็กหญิงเท่าไหร่ตัว แต่ก็สามารถเล่นตีลูกบอลเล่ย์ ได้หนักหน่วง รวดเร็ว แม่นยำ เด็กหญิงก็อดคิดไม่ได้ว่า "ฉันก็ทำได้เหมือนกัน" แต่ครูก็ต้องเลือกคนที่เล่นเก่งที่สุดไปแข่ง เด็กหญิงก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า เป็นเพราะว่าเราไม่มีเวลาไปฝึกซ้อม เลิกเรียนก็ต้องรีบกลับบ้าน ด้วยภาระหน้าที่ความรับผิดชอบเด็กหญิงที่ไม่อาจปล่อยปะละเลยฝูงวัว เพื่อที่จะมาเล่นมาฝึกซ้อมวอลเล่ย์บอล เล่นสนุก กับเพื่อน ๆ ได้<br /><br />ในทุกปีทางโรงเรียนจะมีการคัดเลือกนักเรียน เพื่อไปแข่งขันโรงเรียนอื่น ระหว่างโรงเรียนในเขตการศึกษาเดียวกันซึ่งก่อนจะไปแข่ง ครูก็จะคัดนักเรียนที่เล่นกีฬาเก่ง ๆ มีแข่งขันวอลเล่ย์บอล แชร์บอล ปิงปอง วิ่งแข่ง กระโดดไกล ครูจับเวลา จัดการแข่งขันวิ่งแข่ง ครูจัดให้มีการแข่งขัน โดยลากเส้นยาวเป็นช่อง ๆ เพื่อให้วิ่งไปในทางที่กำหนด ครั้งละ 6 คน และจับเวลาคนที่วิ่งเร็วที่สุด ปรากฎว่าเด็กหญิงทำคะแนนได้ดีทีสุด เพราะเด็กหญิงวิ่งชนะเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน อาจเป็นเพราะเด็กหญิงวิ่งไล่วัวบ่อย ๆ เมื่อการคัดเลือกจบลง สรุปคนที่ทำเวลาได้ดีที่สุดในระดับอายุของเด็กหญิง ในที่สุด เด็กหญิงก็ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทนเป็นนักกีฬากรีฑาโรงเรียน<br /><br />เมื่อกลับบ้านเย็นวันนั้นเด็กหญิงก็รีบไปบอก พ่อกับแม่ด้วยความภาคภูมิใจว่า เด็กหญิงได้รับคัดเลือกให้เป็นนักวิ่งของโรงเรียน ดูเหมือนแม่ก็ดีใจ บอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแม่จะซื้อรองเท้าผ้าใบมาให้ใส่ ให้ไปวัดเท้าว่าเด็กหญิงใส่รองเท้าเบอร์อะไร โดยดูจากรองเท้าแตะที่ใส่อยู่ เพื่อจะซื้อมาได้เลยเด็กหญิงไม่ต้องไปถึงที่ร้านขายรองเท้า เด็กหญิงได้ฟังก็ดีใจ ที่จะมีรองเท้าผ้าใบมาใส่แทนรองเท้าแตะ ที่ใส่ไปโรงเรียนทุกวัน <br /><br />ในที่สุดแม่ซื้อรองเท้าผ้าใบให้ตามคำสัญญา มันเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวอย่างดี ใส่มาในกล่องกระดาษแข็ง เมื่อได้เด็กหญิงก็อยากจะลองรองเท้าใหม่ รอจนไปอาบน้ำใหม่ เพื่อเท้าจะได้สะอาด แล้วลองสวมดู รู้สึกว่าพอดี เด็กหญิงคิดในในว่าเรามีรองเท้าดี ๆ แบบนี้ต้องวิ่งได้เร็วกว่าใคร ๆ แน่นอน คิดแล้วก็เก็บรองเท้าใส่กล่องไว้เหมือนเดิม รอเวลาวันที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น<br /><br />เด็กหญิงซ้อมวิ่งทุกวัน เวลาที่ไปเลี้ยงวัว นึกถึงตอนครูสอนเรื่องการออกสตาร์ตการวิ่ง เตรียม คือ นั่งยอง ๆ แต่หากว่าจะต้องวางเท้าหนึ่งเยื้องไปข้างหน้านิดหนึ่ง วางมือกับพื้น โดยกางนิ้วทั้งห้าเป็นรูปถ้วย ลำแขนแนบลำตัว ระวัง ยกก้นขึ้น ตามองจ้องไปที่ลู่วิ่งข้างหน้า เมื่อเสียงนกหวีดเป่า เราจึงวิ่งออกจาจุดเริ่มต้น เด็กหญิงซ้อมอยู่หลายรอบ ครั้งแรกเมื่อเด็กหญิงให้สัญญาณ การวิ่ง พวกวัวตกใจแตกกระเจิงกันไปคนละทิศ แต่ซักพัก พวกมันก็เริ่มชินกับสิ่งที่เด็กหญิงกำลังทำอยู่<br /><br />ได้เวลาที่เด็กหญิงจะเอารองเท้าผ้าใบสีขาว ใหม่คู่งามออกมาสวมใส่แล้ว เด็กหญิงบรรจงสวมถุงเท้า และสวมถุงเท้าอย่างพิถีพิถัน นึกในในว่าวันนี้หล่ะ ที่เราจะได้ขึ้นแท่นรับเหรียญพร้อมรองเท้าคู่ใหม่ เมื่อเดินออกมาจากบ้านเด็กหญิง ก็อดที่จะชำเรืองูดูรองเท้าคู่สวยในยามเดินไม่ได้ มองไป เดินไปก็รู้สึกภาคภูมิใจรู้สึกว่าตัวเองดูดี แต่เด็กหญิงก็รู้สึกประหม่าเมื่อคนมองผ่านมา เหมือนกับว่าพวกเค้าสะดุดใจกับรองของเด็กหญิง <br /><br />เมื่อถึงเวลาเดินทาง ครูก็ต้อนพวกเด็ก ๆ ขึ้นรถที่มีกะบะ เพื่อเดินทางไปยังโรงเรียนที่เป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬา เด็ก ๆ เบียดเสียดกันอยู่ท้ายรถ เด็กหญิงเริ่มรู้สึกผิดปกติ รู้สึกปั่นป่วนในท้องเหมือนท้องจะเสีย แต่เด็กหญิงก็อดทน ไม่ได้บอกใคร จนรถที่พวกเด็กๆ ขึ้นก็ถึงโรงเรียนเป้าหมาย เด็กหญิงจึงบอกครูว่าอยากเข้าห้องน้ำ ครูจึงชี้ทางไปห้องน้ำให้เด็กหญิง แต่ว่าไม่ได้พาไปเพราะ ตอนนี้ครูยังต้องดูแลเด็กทั้งหมด เด็กหญิงเดินกิ่งวิ่งไปตามทางที่ครูชี้ ความปั่นป่วน ปวดท้องไม่เข้าใครออกใคร ไม่มีเวลาที่จะมาตื่นเต้นกับสายตาคู่ใหม่ ที่เหมือนจะมองรองเท้าของเด็กหญิง <br /><br />เมื่อไปถึงห้องน้ำ เด็กหญิงรีบเข้าไป ปิดประตูแล้วจัดการธุระส่วนตัว ได้ๆ ยินเสียงหัวเราะคิกคัก ของเด็กอยู่หน้าห้องน้ำ เด็กหญิงเริ่มคิดไปต่าง ๆ นานา ว่าเราทำอะไรผิดปกติหรือป่าว เมื่อเสร็จธุระ ก็ออกมาจากห้องน้ำ เหลือบเห็นไปมองป้ายหน้าห้องน้ำ ปรากฎว่าเป็นห้องน้ำของเด็กผู้ชาย เด็กหญิง อายแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบเดินออกมาอย่างรวดเร็ว ถึงว่าซิ เด็ก ๆ พวกนั้นถึงได้หัวเราะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอายเหลือเกิน <br /><br />เด็กหญิงวิ่งไปตามทางเดิมที่แยกจากครู แต่ตอนนี้ กลุ่มโรงเรียนของเด็กหญิงไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เด็กหญิงมองหา บริเวณใกล้เคียงแต่ก็ไม่พบ เห็นแต่กลุ่มของโรงเรียนอื่น เด็กหญิงเดินวนไปเรื่อย ๆ เห็นกลุ่มคนส่วนมากเดินกันไปที่สนามฟุตบอล เด็กหญิงก็เลยคิดว่าครูและเพื่อน ๆ อาจจะอยู่แถวนั้น เมื่อเดินเข้าไปในสนามฟุตบอลของโรงเรียน ดูมันใหญ่กว่าที่โรงเรียนของเด็กหญิง เป็นสนามหญ้า ที่เค้าเอาปูนขาวมาโรยทำเป็นลู่วิ่ง เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มมองเห็นครู และเพื่อน ๆ รออยู่ เด็กหญิงเดินกึ่งวิ่ง เพื่อไปรวมตัว<br /><br />แต่ตอนนี้เด็กหญิง รู้สึกว่าเจ็บเท้า และก็ยังมีเศษดินอยู่ในร้องเท้าด้วย เมื่อถึงที่ทุกคนรอ เด็กหญิงก็ถอดรองเท้า เพื่อเทเศษดินออก ปรากฎว่า มีรอยบวมแดงและเหมือนมีตุ่มน้ำขึ้นที่สันด้านหลังเท้า เด็กหญิงไม่รู้มาก่อนว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เจ็บจนไม่อยากใส่รองเท้าอีกแล้ว จะถอดรองเท้าเดินก็ไม่ถนัด เพราะเด็กหญิงไม่ชินกับการถอดรองเท้าเดิน <br /><br />แต่ตอนนี้ถึงเวลาของเด็กหญิงที่จะต้องวิ่งแล้ว ใส่รองเท้าก็ไม่ได้ เด็กหญิงเลยตัดสินใจถอดรองเท้า เดินไปหาครูเมื่อครูเรียกตัวเพื่อลงแข่ง แต่ก็เดินก่องแก้งกองกอย ไป เพราะเดินไปถนัด หญ้าทิ่มมาทีเท้าของเด็กหญิงโดยตรง บางทีปลายหญ้าก็ทิ่มมาบริเวณหลังสันเท้าที่แผลพึ่งเกิด และบางพื้นก็เป็นดินแข็งเม็ดเล็ก มันเป็นช่วงเวลาที่กระอักกระอ่วนใจของเด็กหญิงมา เริ่มไม่มีสมาธิกับการแข่ง ลืมสิ่งที่ซ้อมมา ไม่มีสมาธิกับสัญญานการแข่งขัน เด็ก ๆ ทุกคนก็ดูเหมือนจะมุ่งมั่นเพื่อวิ่งแข่ง ก็และทุกสิ่งทุกอย่างก็ใหม่หมด คนก็มากมาย <br /> <br />เมื่อสัญญานดังขึ้น เด็กหญิงออกตัวช้าเป็นคนเกือบสุดท้าย การวิ่งครั้งนี้เป็นการวิ่งระยะสั้น แต่เด็กหญิงรู้สึกว่าเส้นทางมันยาวไกลเหลือเกิน ทุกครั้งที่ลงเท้าไปกับพื้นสนามเด็กหญิงก็หวั่นใจกับวิ่งไปยังพื้นดินร้อน เศษดินแข็ง และหนามแหลมที่อาจจะมาทิ่มเท้าของเด็กหญิงๆได้ แต่ก็คิดในใจว่า เอาเถอะไหน ๆ ก็มาถึงนี่แล้วเราต้องทำให้ดีที่สุด ในการแข่งขัน ที่มี 6 ลู่วิ่งเด็กหญิงเข้าเส้นชัยเป็นอันดับที่ 4 ถึงแม้ว่าจะเป็นอันดับที่ไม่เลวนัก แต่ก็ไม่ได้ดี เพราะไม่ได้เหรียญรางวัล เด็กหญิงเดินกลับมาที่จุดที่รวมตัว ตัวแทนโรงเรียน ไม่มีคำพูดจากใครที่จะว่า หรือว่าชมเด็กหญิง เพราะทุกคนกำลังรอฟังสัญญานการแข่งขันครั้งใหม่ <br /><br />เด็กหญิงก็ไม่ได้มีโอกาสบอกครู จนจบการแข่งขัน ทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน เด็กหญิงแทบไม่อยากจะจับเจ้ารองเท้าใหม่กลับบ้าน เพราะโกรธรองเท้าผ้าใบ ที่ทำให้เด็กหญิงเจ็บเท้า และไม่มีสมาธิในชั่วโมงการแข่งขันกับโรงเรียนอื่น บางครั้งการที่เราเตรียมตัวมากเกินไป ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ที่คิดว่าดี การที่คาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเกิน หรือภาคภูมิใจกับอะไรมากเกินไป ก็อาจทำให้เราเสียใจ เพราะทุกสิ่งก็มิได้เป็นดั่งเราคิดเสมอไป เหมือนกับการที่เด็กหญิง ได้รองเท้าที่ใส่จะเป็นผ้าใบอย่างดี เป็นรองเท้าใหม่ แต่ก็พึ่งใส่ได้แค่วันเดียว ไม่เคยได้ทำความคุ้นเคย มันจึงเป็นอีกหนึ่งปัจจัยในหลาย ๆ เรื่อง ที่ทำให้เด็กหญิงต้องแพ้ในการแข่งขันครั้งนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-8136763205365406965?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-60980448743877274062010-01-09T05:20:00.007-08:002010-01-09T05:55:10.438-08:00ที่บ้านของเด็กหญิงเป็นครอบครัวใหญ่ มี ตา ยาย พ่อ แม่ น้องชาย ลุง ป้า ลูกของลุง ซึ่งเป็นผู้หญิง 3 คน ลูกสาวคนเล็กของลุงอายุห่างจากเด็กหญิงเพียงหนึ่งวันเท่านั้น ซึ่งแต่ละคนก็ชอบแนวหนังสือที่แตกต่างกันไป หนังสือที่เด็กหญิงได้อ่านมีหลายประเภท และได้จากหลายคนในบ้าน <br /><br />อย่างตาและยาย จะชอบอ่านหนังสือธรรมมะ ห้องหนังสือของตาที่จะเป็นหนังสือธรรมะ หนังสือที่ระรึกในงานศพ ที่มีกลอนสอนใจดี ๆ มีหนังสือให้เลือกอ่านมากมายเก็บไว้เป็นตู้ ลูกสาวของลุงชอบอ่านหนังสือวัยรุ่น การ์ตูน แฟชั่น ป้า และแม่ จะชอบอ่านนิตยสารรายปักษ์ ที่ออกทุกสัปดาห์ เป็นหนังสือนิยาย ซึ่งเป็นนิยายที่รวมไว้ในหนังสือเล่มเดียว มีขนาดกว้าง ยาว กว่าหนังสือทั่วไป ซึ่งแต่ละเรื่องก็จะแบ่งเป็นตอน ๆ เมื่ออ่านใกล้จะจบตอนก็จะมีเรื่องทิ้งท้ายให้ชวนติดตาม จนเราอยากจะซื้อหนังสือที่จะออกในสัปดาห์หน้า มีทั้งเป็นเนื้อเรื่องนิยายแบบจีน มีการต่อสู้ ท่องยุทธภพ เรื่องเกี่ยวกับท่านชาย เจ้าสัว ผู้มีอิทธิพล แย่งสมบัติ เรื่องเกี่ยวกับ รัก ๆ ใคร่ ๆ ที่เขียนโดยนักเขียนชื่อดังที่สามารถบรรยายภาพอย่างสมจริง จนบางครั้งเด็กหญิงก็รู้สึกอินตามบทบาท สงสารนางเอก หมั่นใส้พระเอก เกลียดนางตัวร้าย หัวเราะความสะเพร่าของ คู่หูตลก ที่ผู้เขียนได้สร้างจินตนาการขึ้น <br /><br />ลุงและพ่อชอบอ่านหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ซึ่งก็จะเป็นหนังสือแนวชาวบ้าน หนังสือของพ่อมีหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นหนังสืออาชญกรรม ที่มีคนฆ่าคนตาย หรือมีอุบัติเหตุ เลือดท่วม ซึ่งเด็กหญิงไม่ค่อยชอบ เพราะสีแดงที่อยู่ในหนังสือ มันมีมากเกินไป เด็กหญิงเห็นทีไรมือไม้อ่อนทุกที หนังสือมิติพิศวงที่พูดกันเรื่องสิ่งลึกลับ หนังสือพระเครื่องพ่อก็ชอบ พ่อชอบซื้อหนังสือแปลก มาเป็นตั้ง ๆ ในเนื้อหาของหนังสือ ก็จะเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นบนโลก เป็นเรื่องของคนที่มีร่างกายผิดปกติ พิธีกรรมที่มีการบูชายัญ เผ่ากินคนที่อยู่ในดินแดนลึกลับ สัตว์ประหลาดที่คนเจอ ยานเอาวกาศที่มีคนถ่ายภาพไว้ได้ เรื่องราวแปลก ๆ เหล่านี้ทำให้เด็กหญิงรู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก ว่าสิ่งเหล่านี้ก็มีเกิดขึ้นจริง ๆ บนโลก <br /><br />เด็กหญิงไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อหนังสือที่ตัวเองอยากได้ จึงอาศัยอ่านของผู้ใหญ่ หนังสือที่อ่านง่าย ๆ ของเด็ก ๆ แรก ๆ ก็เป็นการ์ตูนในหนังสือพิมพ์ เด็กหญิงชอบเพราะมีลายเส้นสวย น่ารัก ดูอ่านง่าย กลับมาจากโรงเรียนเด็กหญิงจะต้องเข้ามาเปิดหนังสือพิมพ์หน้าการ์ตูนก่อน ในบางวันที่กลับมาจากโรงเรียน วันไหนที่ไม่ได้ไปเลี้ยงวัว เด็กหญิงก็จะชอบหมกตัวอยู่ในห้องของตัวเอง บางทีก็ตัดหนังสือพิมพ์หน้าการ์ตูนเก็บไว้อ่าน เพราะหากเก็บทั้งหมดก็คงรกห้องแน่ ๆ และหนังสือพิมพ์ก็ต้องถูกเอาไปขายไปของเก่า ถ้าไม่ตัดไว้กันมันจะถูกรวมไว้ด้วยเป็นที่น่าเสียดาย<br /><br />วันนี้ที่โรงเรียนมีการเปิดห้องสมุดใหม่ ซึ่งใช้ห้องเดียวกับห้องเด็กอนุบาลแต่ว่าแยกกั้นพื้นที่เอาตู้หนังสือมากั้นเอาไว้ มีคนมาบริจาคหนังสือการ์ตูนสำหรับหรับเด็ก หนังสือถูกเรียงไว้เป็นระเบียบ และมีโต๊ะญี่ปุ่นเล็ก ๆ เพื่อรองวางหนังสือให้เด็ก ๆ นั่งอ่าน เป็นครั้งแรกที่เด็กหญิงได้เห็นหนังสือเยอะแยะมากมาย เด็กหญิงเข้าไปครั้งแรกแบบกล้า ๆ กลัว ๆ ครูที่ประจำอยู่ที่ห้องนี้ เด็กหญิงเปิดหนังสืออ่านเงียบ ๆ เปิดหนังสือที่มีรูปภาพสวยงาม สีสันต์สดใส เปิดใจของเด็กหญิงให้เบ่งบาน <br /><br />ทุกตัวอักษรทำให้เด็กหญิงจินตนาการและเชื่อว่าเรื่องที่อ่านเป็นเรื่องจริง เรื่องสัตว์พูดได้ การผจญภัยของเด็กหญิงเรื่องเจ้าชาย เจ้าหญิง นางฟ้า แม่มด เรื่องเด็กชายที่บินได้ เรื่องหุ่นไม้ที่มีความรู้สึกเหมือนคน ทุกเรื่องสนุกสนานในตัวของมันเอง จนเด็กหญิงอดคิดไม่ได้ว่าซักวันอยากจะเขียนเรื่องแบบนี้และวาดรูปแบบนี้ และให้เด็ก ๆ อยากเด็กหญิงอ่านบ้าง คงจะดีไม่น้อย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-6098044874387727406?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-32824716455642117712010-01-09T05:20:00.005-08:002010-01-09T05:55:42.893-08:00ตาของเด็กหญิงเคยเป็นครูใหญ่ หลังจากที่เกษียณแล้ว ก็ออกมาทำอาชีพส่วนตัวคือ ขายประกันชีวิต ซึ่งคนที่เป็นลูกค้าส่วนมาก ก็เป็นคนที่ตารู้จัก เป็นลูกศิษย์ ตาชอบออกไปทำความรุ้จักกับคนใหม่ ๆ และเสนอข้อมูลที่จะเป็นเป็นประโยชน์กับคนคนนั้น อย่างการให้ความรู้เรื่องของการทำประกัน หรือ แนวทางคำสอนตามหลักพระพุทธศาสนา <br /><br />ตาเป็นนักพัฒนา เป็นครู ชอบอ่านหนังสือ ชอบเข้าวัด ฟังธรรม และชอบสอนลูกหลาน และนอกเหนือจากการสอนด้วยวาจาแล้ว ตายังสอนเด็ก ๆ ด้วยการกระทำให้ดู วันหนึ่งตาสั่งจากที่มัดไว้เป็นตับมาจากหมู่บ้านบนเขา และไปตัดไม้ไผ่มาทำโครงหลังคา ตาทั้งผูก ทั้งตอก เพื่อจะสร้างหลังคามุงจาก เด็ก ๆ มายืนมุงดู เด็กหญิงคอยส่งอุปกรณ์ที่ตาต้องการ มองดูแขนของตา ดูเล็ก ผอม แต่แข็งแรง ซึ่งเวลาที่สร้างดูเหมือนว่าตาจะไม่เหนื่อยเลย ตาทำไปเรื่อย ๆ ไม่รีบร้อน ผิดกับเด็กหญิงอยากเห็นศาลาเร็ว ๆ <br /><br />เมื่อสร้างเสร็จ ตาก็ตอกตะปูสร้างม้านั่งอ่านหนังสือ และสร้างตู้หนังสือเพื่อเอาหนังสือธรรมมะ ที่ตามีอยู่มาใส่ไว้ มีทั้งหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ที่ทุกวันแม่จะเอามาจากที่ตลาด และมีน้ำดื่มที่ตั้งเอาไว้ และมีกระบวยตักน้ำกะลา ที่ตาทำเอง บางทีเด็กหญิงก็ช่วยเอาน้ำฝนมาใส่ในในโอ่งดินอันเล็ก ที่หน้าบ้านของเด็กหญิงจะติดถนนทางลูกลัง ก็จะมีคนเดินทางสัญจรผ่านไปมามากมาย และส่วนมากคนเหล่านั้นก็จะมานั่งพักที่ศาลาอเนกประสงค์ที่ตาสร้างไว้ อ่านหนังสือ ดื่มน้ำและก็จากไป ซึ่งนอกจากจะเป็นที่พัก มีน้ำดื่มให้หายเหนื่อยแล้ว ถ้าได้อ่านหนังสือของตาก็จะช่วยให้ชื่นใจอีกด้วย <br /><br />เด็กหญิงได้อ่านหนังสือของตามากมาย ซึ่งเป็นคำสอนของพระให้เราทำดี และผลของการกระทำความชั่ว เรื่องราวของคนตายแล้วฟื้น และเล่าความที่ได้ไปเจอหลังจากที่ตายไปแล้ว คำอุปมาอุปมัย คำกลอน ศีลปฎิบัติ เพื่อยกระดับจิตใจของเราให้สูงขึ้น และวิธีดับจทุกข์ หนทางสู่ความสุข และประสบความสำเร็จ เมื่ออ่านแล้วก็เหมือนน้ำชโลมจิตใจให้ชุ่มชื้น วันหยุดเด็กหญิงจะจมกับอยู่กับหนังสือของตาที่ศาลาอเนอกประสงค์ <br /><br />มีหนังสือเล่มหนึ่งที่อ่านแล้วติดตาติดใจเด็กหญิงมาก เป็นหนังสือเป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้น ไม่คิดว่าจะน่าเกิดขึ้นจริง แต่ไม่แน่ว่าอนาคตมันจะเป็นจริงขึ้นสักวันหากจิตใจของเราได้ถูกราคะ โมหะ ครอบงำจนถึงจุดนั้น เรื่องบรรยายถึงเด็กคนหนึ่งอยู่ในสถานที่แปลกตา เหมือนกับเป็นงานเลี้ยงรื่นเริง ที่ผู้คนแต่งตัวสวยและสง่างาม มีการบรรยายิถึงความหรูหราการใช้ชีวิตที่ฟุ่มเฟือย <br /><br />เมื่อถึงเวลาอันสำคัญมีรายการพิเศษที่ดูเหมือนว่าทุกคนจะรอคอย สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไป เป็นความกระหายอยากที่จะลิ้มรสอาหารรายการพิเศษนี้ อาหารรายการพิเศษถูกลากออกมาวางไว้กลางงาน เมื่อเปิดออก่ ก็กลายเป็นหญิงสาว ที่ถูกมัดไว้ถูกตกแต่งด้วยเครื่องเคียง ผัก และเครื่องเทศ เนื้อเรื่องบรรยายถึงอาการสั่นกลัวของหญิงสาว ที่มิอาจร้องได้ เมื่อประธานเปิดงาน ทุกคนต่างรุมแย่งเพื่อตัดกินร่างของหญิงสาว เด็กที่เป็นตัวเอกในตอนแรก หลังจากที่ได้ลิ้มรสอาหาร ความคิดที่จะสงสารหญิงสาวก็เปลี่ยนไปกลายเป็นความกระหาย และตื่นเต้นกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกผิดชอบ ชั่วดี ก็เปลี่ยนไป <br /><br />เหมือนกับความบาป ความชั่วของเราที่อยู่บนโลก เด็ก ๆ เมื่อเกิดมาก็เป็นผ้าขาว ความคิดใสซื่อบริสุทธิ์ มีความรู้สึกสงสาร และละอายต่อบาป แต่เมื่อใช้ชีวิตอยู่บนโลก สิ่งยั่วใจก็เกิดขึ้นมากมาย จนบางครั้งทำให้เราหลงคิดว่ามันเรื่องปกติที่ทุกคนก็ทำกัน ทำให้ละทิ้งความเชื่อเดิม ๆ จนหมดสิ้น จนเราอาจหล่อหลอม และถูกกลืนกินไปกับความบาปชั่ว จนไม่สามารถถอนตัวขึนได้ แต่หากเรามีสติรู้คิด มองเห็นและรู้เท่าทันกับความบาป ความชั่ว เราก็อาจรอดพ้นและยังคงความรู้สึกบริสุทธิ์ในจิตใจไว้ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-3282471645564211771?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-3003152872218759622010-01-09T05:20:00.003-08:002010-01-09T05:56:17.502-08:00สถานที่ไปเลี้ยงวัว บางทีก็เป็นสวน ที่เจ้าของไม่ค่อยเข้ามาดูแล ทำให้หญ้าสูง การที่พวกวัวเข้าไปกินหญ้า ก็ช่วยทำให้สถานที่ดูไม่รกจนเกินไป เพราะพวกวัวมันก็จะย่ำ จนหญ้าราบไปหมด ซึ่งส่วนใหญ่เจ้าของไร่สวนก็รู้จักยายหมด เพราะยายเป็นเป็นคนใจดี เวลาไปไหน ก็จะมีของฝากไปให้คนที่อยู่ระแวกแถวนั้นทุกที และพวกเค้าก็มักจะมีของให้กลับมาเหมือนกัน นี่หล่ะคือน้ำใจของคนต่างจังหวัด ซึ่งในบางพื้นที่ ผลไม้ที่ขึ้นในสวนของเจ้าของก็มักจะไม่ได้หวงห้าม เพราะไม่ได้ปลูกไว้มากและเพื่อเอาไปจำหน่าย แต่ถ้าเป็นพวกมะม่วง มีการดูแล เอาหนังสือพิมพ์มาห่อ มีการฉีดยาฆ่าแมลงก็อีกอย่าง ที่เราต้องไม่ให้วัวเข้าไปกิน เพราะจะทำให้ของเสียหายและวัวอาจป่วยได้<br /><br />เมื่อเดินทางไปเลี้ยงวัว ความสุขอีกอย่างของเด็กหญิงคือการที่ได้ลิมรสผลไม้ ทั้งต้นประเภทที่ขึ้นเอง อาจเพราะมีพวกนกมาขี้ปล่อยเมล็ดทิ้งไว้ และ ประเภทที่คนตั้งใจปลูก ทำให้การเลี้ยงวัวของเด็กหญิงน่าสนุกขึ้นมาหน่อย เพราะได้ปีนต้นไม้ ได้เก็บกิน ได้ค้นหา ซึ่งผลของต้นแต่ละชนิดมันก็ไม่เหมือนกัน แต่ละชนิดก็จะรสชาติไม่เหมือนกัน เด็กหญิงสังเกตว่าสีสันและกลิ่นของผลก็สามารถทำให้เราเดาได้ว่ามัน สุก ซึ่ง หรือยังดิบ หวาน หรือ เปรี้ยว เช่นหากเป็นสีเขียวแสดงว่ายังไม่สุก และ อาจเปรี้ยว ถ้าเป็นสีเหลือง แสดงว่ามันสุก หวาน และเกือบที่หล่นแล้ว และที่สีคล้ำ ๆ ก็อาจเป็นเพราะสุกมาก หวาน ใกล้จะหล่น และบางทีอาจเน่า<br /><br />ผลไม้ที่พบในสวน ที่ไม่ได้ไม่ได้ถูกดูแลเท่าที่ควร เด็กหญิงก็จะจินตนาการว่า มันเป็นผลไม้ป่า และส่วนมากพวกมันจะลูกเล็ก ๆ ซึ่งหากจะเอาไปวางขายอย่างผลไม้ที่ถูกดูแลอย่างดีเราก็จะเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน และแน่นอนว่าผู้ซื้อ หากมิได้พิจารณาที่ราคาแล้วละก็ ความประทับใจแรกพบ เมื่อยังมิได้ลิ้มลอง ทดสอบรสชาติแล้วละก็ ส่วนมากต้องเลือกผลไม้ที่มีขนาดใหญ่กว่า สีสันต์สวยงามกว่า <br /> <br />ผลไม้ที่เด็กหญิงพบระหว่างการเดินทางไปเลี้ยงวัวก็มีมากมายหลายชนิด อย่างพุทราซึ่งมีขนาดเล็กมาก ซึ่งถ้าจะคว้าเข้าปากก็ต้องดูดี ๆ เพราะมีหนอนอยู่ในลูกพุททราด้วย ยิ่งถ้าร่วงตกจากต้นแล้ว จะหาดีเก็บเอาไปก็ยากเต็มที ลูกหว้า มองภายนอกมันเป็นสีดำ แต่ถ้ากินเข้าไปนาน ๆ ลิ้นของเราจะเป็นสีม่วง รสชาติเปรี้ยว ถ้าเอามาจิ้มกับพริกเกลืออร่อยอย่าบอกใคร ฝรั่งขี้นก เป็นฝรั่งลูกเล็ก ๆ แม่บอกว่าเวลากินฝรั่งห้ามกินเมล็ดไปด้วยเพราะมันจะหล่นไปอยู่ที่ใส้ติ่ง ทำให้ปวดท้องและต้องเข้าโรงพยาบาล บางทีเด็กหญิงก็นึกได้ไม่กิน แต่บางทีก็ทำเป็นลืมเพราะเมล็ดข้าวในของฝรั่งหวานกรอบจนเด็กหญิงอดใจไม่ไหว <br /><br />กระทกรก เป็นพืชตระกูลหญ้า มันจะขึ้นเป็นเถา ลูกเล็ก ๆ เวลาสุกจะเป็นสีเหลืองรูปร่างเหมือนฟักทอง แต่กระทกรกพื้นผิวจะเนียนเงา เนื้อข้างในเป็นเมล็ดที่มีเมือกล้อม รอบ รสชาติ หวาน มะขามเปรี้ยว กินกับกระปิอร่อย เวลาที่มันสุกยายจะชอบเก็บมาปอกเปลือกและปั้น ๆ เก็บไว้เพื่อประกอบอาหาร อย่างแกงส้ม ต้มยำ จะทำให้รสชาติอาหารมีรสเปรี้ยวธรรมชาติ มะขามป้อม ลักษณะกลม ๆ เป็นลูกสีเขียว ๆ เนื้อใสใส เมื่อกินไปแล้วก็ให้รสชาติชื่นใจเมื่อกินน้ำตามก็จะรู้สึหวานที่โคนลิ้น มะขามเทศ ซึ่งมีทั้งประเภทมันและฝาด ถ้าเป็นมะขามเทศมันจะเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ มาก แต่ถ้าฝาด ผู้ใหญ่ก็จะชอบเก็บไปประกอบอาหารเช่น แกงส้ม แกงป่า แกงอ่อม<br /><br />ถ้าผลไม้ที่ต้องการอยู่สูงเกินไปก็จะต้องมีไม้สอยอยู่ใต้ต้นเสมอ ไม้สอยเราก็ทำเองได้ไม่ยาก แค่เรามีไม้ยาว ๆ และ มีเศษไม้ที่แข็ง ๆ สักหน่อย และมีเชือกฟางหรือเถาย์ไม้เพื่อผูกติดเศษไม้กับไม้ยาวเราก็สามารถเอาผลไม้ลงมากินได้แล้ว แต่ก็ไม่ได้ให้อัถรสในการเก็บเท่ากับปีนขึ้นไปเก็บด้วยตัวเอง<br /><br />ใกล้คอกวัวจะมีบ่อน้ำที่พ่อสูบน้ำขึ้นมา เพื่อเอาน้ำใส่ในแท้งก์ใหญ่ เพื่อใช้อาบน้ำ ล้างจาน ถูบ้าน และพ่อก็ใช้มันเพื่อล้างคอกวัว และให้น้ำวัว ซึ่งพ่อจะต้องให้ลอกบ่อ เกือบทุกปีเพราะว่าจะมีตะกอนตกไปทับถมทำให้ตื้นเขิน ที่บ่อมีครื่องสูบน้ำที่พ่อทำบ้านเล็ก ๆ เพื่อใส่เครื่องสูบน้ำ มันอยู่มานานแล้ว บางทีเวลาที่ต้องการใช้มันก็ไม่ยอมร่วมมือ พ่อต้องใส่บู๊ทเพื่อเดินไปซ่อมมันทุกครั้งเพื่อป้องกันไฟดูด น้ำที่สูบจากเครื่องสูบน้ำแรงมาก ซึ่งบางทีถ้าหากเราไปไปถือปลายสายยางที่น้ำออก แทบจะจับกันไม่ไหวทีเดียว และทุกทีที่เปิดน้ำถือสายยาง ตัวก็มักจะเปียก และเด็กหญิงก์ถือว่าเป็นข้ออ้างในการเล่น น้ำเลยทีเดียว ‘<br /><br />เครื่องสูบน้ำนอกจากจะมีบ้านเล็กบังแดด บังฝนให้แล้ว ก็ยังมี ต้นตะขบต้นใหญ่ ที่ปกคลุมอยู่ เด็กหญิงคยเห็นมันตั้งแต่มันกำลังโต ไม่มีลูก จนมันแผ่กิ่งก้านสาขาใหญ่โต ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานไม่เหมือนต้นไม้อื่น ที่กว่าจะโตก็ต้องใช้เวลานาน มีนกนานาชนิดที่ชอบมากินลูกตะขบที่หล่นอยู่ และทั้งที่อยู่บนต้น มีทั้งนกหัวขวาน เพราะมันมีหัวแหลม ๆ มี่ลักษณาเหมือน ขวาน และอีกหลายชนิดที่ไม่รู้จักที่ส่งเสียงดังและไล่จิกตีกันเพื่อป้องกันพื้นที่ของตัวเอง<br /><br />ตะขบ เป็นผลของต้นไม้โตเร็วที่เด็กหญิงชอบ เพราะกิ่งก้านของมันทำให้เด็กหญิงปีนได้สะดวก ลูกของมัน สีสวย มีรสชาติหวาน หอม อร่อย ถึงแม้จะมีเมล็ดเยอะ แต่ก็มิได้เป็นอุปสรรคในการลิ้มลองรสชาติ การที่ได้เด็ดผลตะขบจากต้น ชวนให้จินตนาการว่าหากเด็กหญิงเกิดเป็นเด็กที่อาศัยอยู่ในป่า เด็กหญิงก็คงไม่อดตาย เพราะผลของต้นตะขบช่วยในการดำรงชีวิต แต่คิดไปคิดมา เด็กหญิงก็คงจะไม่หายหิวแน่ เพราะลูกตะขบมันก็เล็กซะเหลือเกิน<br /><br />แต่แล้ววันหนึ่งเป็นวันที่เด็กหญิงเสียใจที่สุดเมื่อกลับมาจากที่โรงเรียน เมื่อมาเปิดคอกวัวเพื่อเอาวัวไปกินหญ้าเหมือนเคย เหลือบไปเห็นซากต้นตะขบที่เหลือแต่ตอ และกิ่งก้านของมันถูกฟันเรียบอยู่ที่พื้น น้ำตาของเด็กหญิงเอ่อ รู้สึกเสียดายจับใจ ใครกันนะมาล้มต้นไม้ที่เด็กหญิงชอบที่สุด ต้นตะขบที่เด็กหญิงปีนป่าย และเป็นพื้นที่แอบสังเกตนกนานาชนิดที่มาจิกกินตะขบ <br /><br />วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเลี้ยงวัว เด็กหญิงวิ่งกลับไปที่บ้านไปตามพ่อทั้งน้ำตาว่า ใครมาตัดต้นไม้ต้นโปรดของเด็กหญิง พ่อมองมาที่เด็กหญิงอย่างประหลาดใจที่เด็กหญิงโกรธและร้องให้ วิ่งกลับมาบ้านเพื่อมาถามหาข้อเท็จจริง เด็กหญิงถามว่าทำไมต้องตัดต้นตะขบทิ้งด้วย เด็กหญิงไม่เข้าใจว่าต้นตะขบทำอะไรผิด และทำไมมันถึงต้องตาย ทั้ง ๆ ที่มันมีประโยชน์ต่อพวกนก และและเด็กหญิงก็ชอบมันที่สุด<br /><br />พ่ออธิบายบาย กิ่งของมันใหญ่มาก และถ้าหากปล่อยให้มันโตกว่านี้ก็อาจเป็นอันตรายต่อเครื่องอุปกรณ์เครื่องใช้ที่อยู่ใต้ต้นของมัน ซึ่งก็คือเครื่องสูบน้ำ เพราะถ้ากิ่งตะขบมันใหญ่มากแล้ว หากมันหักลงมา ก็อาจทำให้เครื่องมือเสียหายได้ แม่มองเด็กหญิงอย่างคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระที่สุด บอกว่าเรื่องแค่นี้ทำไมต้องโมโห ทำไมต้องร้องให้ด้วย ไปเลี้ยงวัว เสียงแม่ตะโกนไล่ เด็กหญิงจึงเดินหนีไปที่คอกวัว ยังรู้สึกเสียดายต้นไม้ของตัวเอง ต้นตะขบที่เคยปีนไม่มีอีกแล้ว <br /><br />เหตุผลในการดำรงอยู่ของต้นตะขบอาจจะไม่เพียงพอมากกว่าเหตุผลของพ่อ ซึ่งก็เป็นเหตุให้มันต้องถูกกำจัด แต่ถ้าหากเรามัวแต่เสียใจเสียดายกับสิ่งที่เคยได้ ประโยชน์ที่ผ่านมา มันก็จะเป็นการยากที่จะทำใจ แต่ถ้าหากเราคิดว่าทุกอย่างมีระยะเวลาของมันเองก็อาจทำให้เราสบายใจขึ้นได้ บางทีประสบการณ์ที่เราได้รับก็สามารถเปลี่ยนแปลง และช่วยให้เรามีวิจารณญานในการตัดสินใจ เพื่อให้เกิดผลลัพย์ที่น่าพึงพอใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-300315287221875962?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-44115704255123418182010-01-09T05:20:00.001-08:002010-01-09T05:56:47.338-08:00ช่วงวันเสาร์-วันอาทิตย์ เป็นวันที่เด็กหญิงและน้องชายไม่ได้ไปโรงเรียน วันหยุดเวลาที่ใช้ส่วนมากก็จะดูทีวี การได้ดูทีวี ได้ดูการ์ตูน เป็นสิ่งที่เด็กหญิงชอบมาก โดยเฉพาะน้องชายตัวแสบ นั่งดูได้ทั้งวันติดต่อกันไม่ต่ำกว่า 5 ชั่วโมง หากแม่ไม่ไล่ให้ไปทำอย่างอื่นซะก่อน<br /><br />พ่อชอบเช่าวีดีโอมาดู เวลาที่เข้าไปติดต่อธุระในตัวอำเภอ เรื่อง วัว เด็กหญิงเคยตามพ่อไปในร้านวีดีโอ เข้าไปในร้าน มีหนังสาระพัดชนิด เป็นม้วนสีดำ และมีเนื้อเรื่องบนสันของวีดีโอ มาครั้งหนึ่งพ่อเช่าครั้งละหลายสิบม้วน พ่อชอบเช่าวีดีโอเรื่องสัตว์เลี้ยงหรือสัตว์ป่า การผจญภัย มาให้ดู มีอยู่ครั้งหนึ่งพ่อเอาหนังเรื่องทาร์ซานมาให้ดู เป็นเจ้าป่า ชอบโหนเถาวัลย์ไปมา แล้วก็ตบปากตัวเอง ร้อง โฮ่ ฮี้ โฮ่ ฮิ้ว และที่น่าสนใจไปกว่านั้น ทาร์ซานมีบ้านบนต้นไม้ ความอยากมีบ้านบนต้นไม้ก็ติดอยู่ในใจของเด็กหญิงและน้องชายเรื่อยมา<br /><br />งานอดิเรกของครอบครัวเราคือ ดูทีวี พ่อชอบดูข่าว แล้วมาวิจารย์กับลูกค้าที่มาซื้อของในร้าน ส่วนแม่ก็ชอบดูทุกรายการ ไม่ว่าจะเป็นเกมส์โชว์ ละครทีวี ตลก หรือแม้กระทั่ง มวย หรือ กีฬาชนิดไหน ๆ แม่ก็ชอบทั้งนั้น ส่วนน้องชายชอบดูการ์ตูนมาก ๆ โดยเฉพาะเช้าวันเสาร์ วันอาทิตย์ คนถือครองรีโมทก็คือ น้องชายตัวแสบ ถ้าหากไปแหยมละก็ บ้านแตกแน่ ๆ ส่วนเด็กหญิงถึงแม้จะชอบดูการ์ตูน แต่ก็โดนขัดใจบ่อย ๆ เพราะต้องตามใจน้องชาย จะดูการ์ตูนผุ้หญิง เจ้าน้องชายก็จะดูการ์ตูนผู้ชาย ดูกะแม่ก็ต้องตามใจแม่ ถ้าดูกะพ่อก็ต้องดูตามใจพ่อ <br /><br />สรุปคือ เด็กหญิงดูได้หมดทุกโปรแกรมทีวี แต่ที่ขาดไม่ได้ จริง ๆ ไม่ว่าจะอยู่มุมไหนของบ้าน ทำการบ้านอยู่ในห้อง หลังจบข่าวช่อง 7 ต้องมานั่งหน้าแป้นรอดูการ์ตูน 3 นาทีให้ได้ ที่มีเพลงสโลเกนหลังจบการ์ตูนว่า “ช่องเจ็ดสี ทีวีเพื่อคุณ” ไม่งั้นนอนไม่หลับแน่ ๆ สถานที่ก็ไม่ใช่ที่ปกติ จะนั่งเอาหน้าสอดอยู่ที่ซีกบันได ซึ่งทำมุมเฉียง ๆ เห็นทีวีได้ตรงมุม ๆ ซึ่งให้ความรู้สึกดีมาก เหมือนได้ลักลอบได้แอบดู<br /><br />ถ้าหากแม่เห็นก็จะโดนดุ เพราะเป็นเวลาที่ควรอยู่ในห้อง ทำการบ้าน หรือ หลับ ตอนนั้นแม่ชอบบอกว่า เรายังเด็กเกินไปที่จะนอนดึก ดูทีวี เป็นเด็กเป็นเล็กควรผักผ่อนให้เพียงพอ ก็รอว่าเมื่อไหร่ เราจะโตซักที จะได้ไม่มีใครบังคับให้นอน ให้กิน หรือทำอะไร แต่บางครั้ง แม่ก็บอกว่า เราโตเกินที่จะมาดูการ์ตูนได้แล้ว ก็ยังไม่รู้จนบัดนี้ ว่า ในความคิดของแม่ อายุเท่าไหร่คือยังเล็ก และอายุเท่าไหร่คือโตแล้ว มันเป็นช่วงต่อที่แบ่งแยกได้ยากจริง ๆ <br /><br />นอกจากดูทีวีในวันเสาร์และวันอาทิตย์แล้ว ก็มีที่แห่งหนึ่งที่สนุกมาก ๆ อยู่ไม่ไกล ก็คือสวนหลังบ้าน<br />ที่หลังบ้านตาและยายปลูกต้นไม้ไว้หลายชนิด มีทั้งต้นมะละกอ ต้นกล้วย ต้นมะพร้าว ต้นมะม่วง ต้นฝรั่ง เวลาหญ้าขึ้นเยอะ ๆ สองพี่น้องไม่ต้องเอาพวกวัวไปเลี้ยง แต่ปล่อยมันไว้ในสวน โดยมี รั้วลวดหนามคอยกั้น ไม่ไห้พวกมันเลยเขตไปบ้านคนอื่นโดยเราไม่รู้ แต่พวกวัวมันก็ฉลาด มันทำรูลอดลวดหนาม หรือไม่ก็กระโดดข้ามรั้วลวดหนาม ในด้าน เตี้ย ๆ ได้เลย <br /><br />คนทั่วไปที่ไม่เคยเลี้ยงวัวคงไม่รู้หรอกว่าพวกวัวมันดื้อมาก ฉลาดมาก แค่ไหน พอจับมันได้ มันก็ทำหน้าตาเฉย ๆ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่มันก็ไม่ได้ฉลาดไปกว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เท่าไหร่เลย ดูเหมือนมีการชิงไหวชิงพริบกันตลอดเวลา เด็กหญิงชอบเลี้ยงวัวในสวน เพราะไม่ต้องมาดูแลพวกวัวตลอดเวลา จะวิ่ง จะเล่นอะไร ที่ไหนก็ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-4411570425512341818?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-11673390417678415342010-01-09T05:19:00.001-08:002010-01-09T05:57:14.923-08:00คอกวัวนอกจากจะเป็นที่พักของวัวแล้ว ยังเป็นบ้านเหมือนบ้านของสัตว์เล็กหลากหลายชนิด เวลาว่าง ๆ เด็กหญิงชอบเข้าไปในเล่นแถวคอกวัว ไปสังเกตุมองดูพฤติกรรมของสัตว์เล็ก ๆ อย่างเช่นมด ซึ่งมีอยู่หลากหลายชนิด ดูพวกมันช่างขยันขันแข็ง เดินต่อแถว ขนลากอาหารกันเป็นเส้นยาว ดูเหมือนว่าพวกมันสื่อสารกันด้วยหนวดเล็ก ๆ <br /><br />เด็กหญิงเคยแกล้งมันโดยเอาอะไรไปกั้นเส้นทาง ทำให้การทำงานของพวกมันชะงักซักพัก เมื่อไม่มีเส้นทางเดินพวกมันก็ป่วน ต้องเดินกลับไปเส้นทางเดิม ดูวุ่นวายดีแท้ และซักพักก็จะมีเจ้าตัวหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมา สำรวจ และหาเส้นทางใหม่ เพื่อมาต่อเส้นทางเดิม นับว่าเป็นความพยายามและพวกมันก็มีความฉลาด ที่จะแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว<br /><br />ที่คอกวัวมีรังผึ้งหลวงอยู่รังหนึ่งเป็นรังที่ใหญ่มาก บางทีก็จะมีน้ำผึ้งไหลเยิ้มออกมาจากรัง เด็กหญิงเคยลิ้มรสน้ำผึ้งที่ยายซื้อมาผสมยา มันช่างหวานหอม เลยอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเรารังผึ้งหลวงรังนั้น เอามาเฉพาะแต่น้ำหวานใส่ลงในขวดเก็บน้ำผึ้งก็คงจะดีไม่น้อยเลย คิดอยู่ได้ไม่นาน ยายก็หาคนมาเอารังผึ้งไป เพราะกลัวว่าพวกผึ้งมันอาจจะทำร้ายวัวได้ หากยังปล่อยให้รังอาศัยของพวกผึ้งยังอยู่ และเพิ่มจำนวนที่คอกวัวนี้ ตอนที่มีคนมาเอารังมัน เราต้องเอาวัวไปไว้ทีอื่น เพราะผึ้งมันอาจบินมาต่อยทำให้เจ็บปวดได้ <br /><br />คนเอารึงผึ้ง ก็ก่อไฟด้านล่างเพื่อพัดควันไปรมพวกผึ้งให้วิงเวียนและงง ไม่สามารถต่อสู้ปกป้องรังของมันได้ เมื่อพวกผึ้งมึนงงได้ที่แล้ว ก็ได้เวลาเอาพวกมันลงมาจากขื่อที่พวกมันอยู่ทั้งรัง เอาลงมาไว้ในถังที่เตรียมไว้ เด็กหญิงวิ่งตามไปดู อยากดูก็อยากดูกลัวก็กลัว เพราะเด็กหญิงเคยมีประสบการณ์โดนผึ้งต่อยมาครั้งหนึ่ง ซึ่งก็เจ็บน่าดู บวมแดงให้เพื่อนล้ออยู่หลายวัน <br /><br />เมื่อบิดดูข้างในก็จะเห็นตัวอ่อนของผึ้งอยู่เป็นรู ๆ สีขาว ๆ คนเอารังผึ้งบอกว่าเอาไปทำอาหารได้ แต่เด็กหญิงก็ไม่รู้ว่าเอาไปทำกินอย่างไร คนเอารังผึ้งบิส่วนน้ำหวานส่งให้ เด็กหญิงตามันวาว ที่จะได้ลิ้มรสน้ำหวานจากรังสด ๆ แต่ก็ไม่รู้จากินยังไงได้เลยเอาเข้าปากไปทั้งรัง ดูดเอาน้ำหวานจนหมดรสแล้วก็คายรังออกมา รสชาติมันช่างหวานเจ็บคอจริง ๆ <br /><br />ตอนนี้พวกเราได้น้ำหวานจากรังผึ้งแล้ว แต่คิดถึงพวกผึ้งที่มีนับหลายพันชีวิตที่ต้องเสียบ้านของมัน เพราะน้ำผึ้งที่มันสะสมเอาไว้ และด้วยมันไม่รู้ว่าการสร้างบ้านของมันทำให้วัวต้องเสี่ยงอันตรายจากเหล็กไนของมัน พวกเราก็ต้องเลือกวัวและเลือกที่จะแย่งชิงน้ำหวานของพวกมัน พวกเราไม่ได้ใส่ใจชีวิตความเป็นอยู่ของมันมาก แต่ถ้าหากว่าพวกมันพูดได้ หรือสื่อสารกันได้เราจะเลือกที่จะเจรจาหรือว่าเลือกที่จะใช้ความแข็งแกร่งของเราเพื่อการดำรงชีวิตของเราเอง<br /><br />ที่ด้านข้างคอกวัว มีปลวก ขนดินมาทำลัง ขนาดความกว้างก็ใหญ่มาก ความสูงเกือบท่วมหัวของเด็กหญิง บางคนเคยพูดว่า ถ้าบ้านไหนมีจอมปลวกขึ้นจะมีโชคลาภ จอมปลวกมีประโยชน์หลายอย่าง ครูบอกว่าดินจอมปลวกสามารถเอามาปั้นดินได้ดีเพราะเมื่อเอามานวดก่อนปั้น ดินจอมปลวกเหนียวและเกาะตัว ไม่แตกเมื่อปั้นเสร็จแล้ว <br /><br />ส่วนตาชอบขุดดินจอมปลวก ไปเพราะพันธุ์ปลูกต้นไม้ตาบอกว่ามันช่วยให้ต้นไม้งอกงามดี ส่วนพวกวัวชอบมาเลียจอมปลวก อาจเป็นเพราะมันเค็มดีคล้ายอาหารเสริม ยายก็คงจะเห็นว่าพวกวัวชอบก็เลยมาถากจอมปลวกเตรียมเอาไว้ เวลาที่พวกวัวเดินผ่านไปมันก็จะได้ลิ้มชิมรสชาติจอมปลวกใหม่ ๆ อยู่เสมอ<br /><br />เมื่อก่อนเด็กหญิงเคยสงสัยว่า พวกแมลงเม่ามาจากไหนกัน เวลาที่คืนไหนฝนทำท่าจะตก จะมีแมลงเม่าบินมาเล่นไฟนีออนเยอะมาก บางทีต้องปิดไฟนีออนนอกบ้าน เพราะมันบินเข้าบ้านเยอะมากจนต้องอยู่ไม่ได้ ต้องหนีเข้ามุ้งเพื่อไม่ให้มันบินผ่านหน้าไปมา เด็กหญิงเคยจุดเทียนไข เพื่อให้ความสว่างแทนหลอดนีออน ปรากฎว่าจุดได้ไม่นาน ก็เหมือนมีอะไรมาทำให้เทียนดับจนต้องจุดใหม่ ปรากฎเห็นเป็นซากของแมลงเม่าปีกไหม้นอนตายอยู่ <br /><br />คิดถึงสุภาษิตคำไทย ที่บอกว่า “แมงเม่าบินเข้ากองไฟ” มันคงไม่รู้ว่าร้อน แต่เห็นไฟ สีสวย และอบอุ่น ก็บินเข้าไปตายกันทั้งหมด นึกภาพได้เลย ขนาดเป็นเทียนแบบนี้ยังทำให้ปีกไหม้ได้ขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นกองไฟ คงไม่เหลือซากแน่ว่าเป็นแมงเม่า<br /><br />บางคืนที่แมงเม่าบินออกมาเล่นไฟนีออน แต่เด็กหญิงยังไม่อยากปิดไฟนอน ก็มานั่งพิจารณาเจ้าแมงเม่าปีกอ่อน เวลาที่มันบินชนอะไร ปีกมันก็จะหลุดออกมา พวกแมงเม่าปีกหลุดก็จะเดินต่อแถวกัน เด็กหญิงก็จะช่วยให้มันเดินต่อกันเป็นทางรถไฟ และพมองดูอย่างภาคภูมิใจว่ามันต่อแถวกันตามที่เด็กหญิงช่วยจัดการให้ เหล่าแมงเม่าปีกหักเมื่อเดินต่อตูดกันได้ซักพัก เมื่อเดินไป เดินไป บางกลุ่ม บางคู่ที่ก็เจอรูที่ไม้กระดาน พวกมันก็พากันแทรกเดินหายไปข้างล่าง พอถึงตอนเช้าแมงเม่าที่มีอยู่เยอะแยะก็หายไปหมด เหลือแต่ปีกที่ทิ้งไว้ จะว่าพวกคางคกกินไปหมดก็ไม่น่าจะใช่ ก็เป็นคำถามเรื่อยมา ก็ไม่เป็นแมงเม่าตัวไหนอีกเลยยกเว้นไอ้เจ้าตัวที่ตายแล้ว <br /><br />ตอนเช้าเด็กหญิงต้องมากวาดปีกแมงเม่า กวาดไปก็บ่นไปเพราะปีกแมงเม่าที่เปียกน้ำทำความสะอาดยากจริง ๆ ปีกแมงเม่าทับถมกันเป็นเศษปีกแมงเม่ากองใหญ่ แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่าที่เห็นตัวมันพวกมันเป็นกองใหญ่ ยายเคยเอากะละมังใส่น้ำมาวางไว้ใต้ไฟนีออน ได้ผลพวกแมลงบินตกลงมาแล้วไปไหนไม่ได้ พวกมันนอนหงายท้องกองอยู่บนน้ำที่ใส่ไว้ เมื่อเห็นเด็กหญิงจะขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งขนแขน ขนหัว คนคอ ชวนกันลุกจนรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่ขมวดเข้าหากัน อาจเป็นเพราะรู้สึกขยะแขยงและกลัวเพราะพวกมันมีกันมากเกินไป <br /><br />เด็กหญิงนั่งพิจารณาพวกมันไป ขนก็ลุกไป ขาของพวกมันยุบยับไปหมด เด็กหญิงนึกสงสัยว่าพวกมันมาจากไหน จนในที่สุดวันหนึ่งเด็กหญิงก็รู้ว่าพวกมันเป็นใคร เมื่อไปขุดจอมปลวก เจอเจ้าตัวหนึ่งที่ลักษณะเหมือนกับแมลงเม่า มันมีปีก และส่วนท้องก็เป็นปล้อง ๆ ลาย ๆ แตกต่างกับพวกปลวกซึ่งมีปากน่ากลัวแข็งแรง และตัวเล็กกว่ามาก แต่เมื่อพิจารณาดูแล้ว ก็มีส่วนคล้ายกันอยู่หลายส่วน จนพ่อเล่าให้ฟังว่าพวกนีก็คือพวกปลวกที่โตเต็มวัย มันจะมีปีกงอกขึ้นมา และเมื่อวันไหนฝนจะตก พวกมันก็จะออกมาเล่นไฟ จับคู่กัน ผลัดปีก และสืบเผ่าพันธุ์ต่อไป <br /><br />บางทีเด็กหญิงก็แปลกใจในการสื่อสารทำความเข้าใจของพวกมัน ว่ามันทำได้อย่างไร ที่จะเข้าใจกัน หรือว่าเหมือนกับที่หลายคนบอกว่ามันดำรงชีวิตอยู่ได้ก็ด้วยสัญชาติญานของพวกมัน สัตว์ทุกชนิดก็มีวิธีการดำรงชีวิตที่แตกต่างกันออกไป ตามสภาพสังคม ตามลักษณะทางกายภาพ <br /><br />น่าแปลกว่า ไม่มีสัตว์ชนิดไหนลุกขึ้นมาเพื่อปฎิวัติแบบแผนการใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่ ๆ และดูเหมือนว่าพวกมันไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง และสามารถเลือกใช้รูปแบบชีวิตได้เหมือนกับคน หรือว่า อาจจะมีแต่ว่าเราไม่รู้ เพราะเราไม่สามารถสื่อสารกับพวกมันได้ คิดถึงมนุษย์ต่างดาวบางทีพวกเค้าอาจจะเฝ้าสังเกตมองเราอยู่เหมือนกับที่เรามองดู มด แมลง และกำลังหาวิธีที่จะสื่อสารกับเรา หรือต้องการทดสอบ หรือแย่งชิงผลประโยชน์ เหมือนที่เราทำกับพวกแมลงก็เป็นได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-1167339041767841534?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-76459820295109067812010-01-09T05:18:00.004-08:002010-01-09T05:57:46.156-08:00คุณลุง คุณป้า ไม่ได้เป็นญาติของเรา แต่เป็นคนที่พ่อและแม่เคารพนับถือ ได้รู้จัก และคบหามานานกับครอบครัว เพราะด้วยความชอบคุยของพ่อและความรอบรู้ของคุณลุง ทำให้เป็นที่ชอบพออัธยาศัยซึ่งกันและกัน คุณลุงและคุณป้า เคยอาศัยอยู่ที่กรุงเทพ แต่พอเกษียณ ท่านทั้งสองก็มาทำสวน คุณลุงเคยเป็นทหารเก่า ผิวคล้ำ ใบหน้าคมคาย ขาไม่ค่อยดี เวลาเดินจะต้องมีไม้เท้านำ และต้องยกขาขวาเหยียด ๆ เพราะไม่สามารถงอเข่าขวาได้ <br /><br />ทุกครั้งที่เจอ คุณลุงจะใส่กางเกงสเล็ค สีเขียวขี้ม้า ใส่รองเท้าหนังขัดมันแว็บ ซึ่งการแต่งตัวก็จะแปลกจากคนทั่วไปในหมู่บ้านที่หากเป็นคนที่ทำสวน ทำไร่ ก็จะใส่เสื้อผ้าดำ ๆ แล้วก็เหม็น ๆ และใส่รองเท้าแตะ คุณป้าดูสวยมาก ผิวขาวใบหน้ารูปไข่ คิ้วโค้งโก่งเหมือนคันศร เส้นเล็ก ทำให้นึกถึงนางในวรรณคดีที่คุณครูเคยเล่าให้ฟัง ทำให้เด็กหญิง คิดไปว่า คุณลุงและคุณป้าอาจจะเป็นอดีตดาราที่หนีชีวิตสังคมเมืองมาใช้ชีวิตในบ้านป่าก็เป็นได้ <br /><br />ในเวลาช่วงเย็น ฟ้าเป็นสีแดง และเป็นช่วงที่เอาวัวเข้าคอกแล้ว ก็เป็นเวลาที่คุณลุงกะคุณป้ามาที่บ้าน พ่อจะดีใจหัวเราะร่วนเพราะจะได้สนทนากับคนที่ชอบพอกัน เรื่องที่คุยกัน ก็จะเป็นเรื่องการเมือง เรื่องวิทยาการ เรื่องมนุษย์ต่างดาว และอีกหลายเรื่อง เด็กหญิงชอบเข้าไปนั่งฟังทำตาแป๋ว กลอกตาไปยังคนที่พูด และก็ชอบถามคำถามสาระพัดในเรื่องที่คุยกัน จนบางครั้งโดนแม่ดุว่าพูดมาก แต่ดูเหมือนว่าพ่อจะพอใจที่เด็กหญิงสนใจใคร่รู้ คุณลุง คุณป้าบอกว่าเด็กหญิงเป็นเด็กฉลาด ทำให้เด็กหญิงรู้สึกภาคภูมิใจมาก คิดไว้ในใจว่าถ้าจะเป็นคนฉลาดต้องตั้งคำถามเยอะ ๆ แต่ต้องรู้จักการะเทศะด้วยจะได้ไม่โดนดุ<br /><br />ครั้งหนึ่งคุณลุงนั่งที่ม้านั่งไม้ยาวหน้าบ้าน หันหน้ามาทางเด็กหญิง แล้วปลายขากางเกงถลกขึ้นทำให้มองเห็นข้อเท้าของคุณลุงทั้งสองข้างซึ่งทำให้เด็กหญิงประหลาดใจมากเพราะว่า สีของขาคุณลุงไม่เหมือนกันเลย สีข้างหนึ่งขาวมาก แตกต่างจากสีขาอีกข้างของคุณลุง เด็กหญิงไม่อาจละสายตาไปจากปลายขากางเกงของคุณลุงได้ คุณลุงมองกลับไปที่เด็กหญิง และหัวเราะอย่างชอบใจ เมื่อรู้เหตุที่เด็กหญิงนั่งเงียบ พลางถลกขากางเกงให้สูงขึ้น เด็กหญิงยิ่งตาโต เพราะพื้นผิว เหมือนกับหยวกกล้วยอย่างไงอย่างงั้น พร้อมเรียกให้เด็กหญิงเข้าไปหาแล้วถามว่าอยากจับมั้ย เด็กหญิงส่ายหัว แต่ตายังจ้องไปที่ขาของคุณลุงไม่กระพริบ <br /><br />คุณลุงชวนอีกครั้ง เด็กหญิงหันไปสบตาพ่อ พ่อก็หัวเราะร่วนเหมือนอย่างเคย เด็กหญิงหันไปมองหน้าคุณลุงอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าคุณลุงอนุญาตจริง ๆ คุณลุงพยักหน้า เด็กหญิง จึงเอานิ้วชี้ไปจิ้มดู รู้สึกว่าขาผิวหยวกกล้วยของคุณลุงแข็งมาก แล้วคุณลุงก็เล่าวีรกรรม ที่ได้ขาหยวกกล้วยมา ตั้งแต่นั้นมาเด็กหญิงก็รู้แล้วว่าทำไมคุณลุงถึงงอเข่าไม่ได้เพราะว่าขาของคุณลุงเป็นขาปลอมนั่นเอง และนั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เด็กหญิงได้สัมผัสกับขาปลอม<br /><br />บ้านคุณลุงคุณป้า อยู่ไกลมากประมาณ 3 กิโลเมตรจากบ้านของเด็กหญิง คุณลุง คุณป้า ชวนเด็กหญิงและน้องชายไปที่บ้านในวันเสาร์ ครั้งแรกที่เด็กทั้งสองได้เดินทางด้วยจักรยานกันตามลำพัง ซึ่งในตอนแรกการเดินทางก็เต็มไปด้วยความสนุกและน่าตื่นเต้น เด็กหญิงขี่จักรยานคันใหญ่ ส่วนน้องชายก็ขี่จักรยานคันเล็ก เด็กหญิงมองดูน้องชายปั่นด้วยความขบขัน เพราะด้วยเป็นจักรยานคันที่เล็กกว่า การปั่นต้องซอยขาถี่ ๆ เพื่อให้วิ่งทันจักรยานของเด็กหญิง <br /><br />น้องชายขี่ปั่นไปฉวัดเฉวียน ด้วยความคะนองพร้อมร้องท้าเด็กหญิงว่า แข่งขันมั้ย เด็กหญิงไม่ตอบแต่ซอยเท้าปั่นถี่ขึ้น และด้วยล้อที่ใหญ่และสูงกว่าทำให้จักรยานเครื่อนที่ด้วยความรวดเร็วกว่าจักรยานของเด็กชาย แต่เด็กชายก็ไม่ลดละ พยายามปั่นตามให้ทัน เมื่อปั่นหนีมาไกลเด็กหญิงก็รู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะแล้ว จึงลดความเร็ว แล้วหันไปยิ้มอย่างเยาะเย้ย เด็กชาย ว่า เห็นมั้ยฉันเร็วกว่า <br /><br />แต่เด็กชายดูเหมือนจะไม่รู้เมื่อปั่นเข้ามาใกล้ ก็ยิ่งเร่งความเร็วเพื่อที่จะออกหน้าเด็กหญิงไปก่อน เด็กหญิงปั่นเอื่อย ๆ ไปเรื่อย ๆ ก็สามารถตีคู่กับจักรยานของน้องชาย และหัวเราะกระหยิ่มยิ้มย่องในใจว่าจะเอาชนะเด็กชายเมื่อไหร่ก็ได้ ขี่ไปเรื่อย ๆ จนถึงเชิงเขาแรงที่ปั่นชักจะน้อยลงเพราะเป็นทางขึ้นเขา จนเด็กทั้งสองต้องพากันลงเดินเพื่อจูงจักรยาน เมื่อเดินกันสองคนข้างทางก็เป็นป่าเขา ก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีอะไรโผล่มาจากข้างทางหรือปล่าว ถ้ามีเสือเราจะปั่นจักรยานหนีได้ทันหรือป่าว เด็กหญิงคิดในใจ แต่เจ้าน้องชายตัวดี ก็ปากพร่อยออกมาว่า บนเขานี้มีสัตว์อะไรบ้าง จะมีลิง มีช้าง มีกวาง มีงู มีเสือหรือปล่าว <br /><br />เด็กหญิงก็ตอบกลับไปว่าไม่รู้ แต่ยิ่งเร่งจูงจักรยานให้ถึงเนินให้เร็วที่สุด เจ้าน้องชายยังเจื้อยแจ้ว ร้องเพลงช้าง ช้าง มันน่าตีนัก ถ้าเจ้าพวกสัตว์พวกนั้นมันได้ยินแล้วมันออกมาจะทำอย่างไร พอถึงเนินเด็กหญิงกระโดดขึ้นจักรยานทันที แต่เจ้าน้องชายปั่นนำหน้าไปเสียก่อนแล้ว เด็กหญิงใจเสียรีบขี่ปั่นตามไปอย่างรวดเร็ว พอถึงทางลาด รถก็เคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว จนที่ปั่นรู้สึกว่ามันปั่นง่ายมาก เด็กหญิงจึงยกขาขึ้น แล้วเหยียบจักรยานด้านหน้า ลมปะทะใบหน้า แต่เส้นทางลงก็มีหลุมมีบ่อเล็ก ๆ บางทีจักรยานก็ตกหลุม ทำให้จักรยานกระเด้งขึ้นอย่างแรง แต่โชคดีดีเด็กหญิงบังคับจักรยานไม่ให้ล้มได้ ส่วนเจ้าน้องชายการที่จักรยานเครื่อนที่ได้เร็วตามทางลาดเขาลงมา นับเป็นเรื่องสนุก เด็กชายร้องโห่ฮาป่า เหมือนกับทาร์ซาน โห่ โห่ ฮิ้ววววววว นำหน้าเด็กหญิงไป<br /><br />ซักพักก็มาถึงบ้านของคุณลุง คุณป้า ซึ่งทางเข้าไปในไร่ก็เขียนว่า “ไร่กัปตัน” เด็กทั้งสองจูงจักรยานเดินเข้าไปเพราะต้องเปิดประตูก่อน เมื่อพ้นประตูก็ปิดและขี่เข้าไปอีกซักพัก เสียงเห่ากรรโชกอย่างแรงมาจากโรงรถเก่าของคุณลุง และมีหมาสองสามตัววิ่งออกมาพร้อมกับเห่าเสียงดัง พวกเรายืนตัวลีบ มองหน้ากันเลิกลัก เพราะไม่คิดว่าจะมีใครมาต้อนรับนอกจากคุณลุงกับคุณป้า <br /><br />เสียงคุณป้าตะโกนออกมาบอกให้พวกหมาหยุดเห่า จากที่ท่าทางไม่เป็นมิตรของพวกมันก็หงอยลง ซักพักพวกมันเริ่มกระดิกหางและเข้ามาเดินดม วนรอบตัวเราซักพักคุณป้าก็ออกมา พร้อมกับบอกว่าเดี๋ยวคุณลุงมาเพราะเข้าไปในสวน คุณป้าวางเค็กผลไม้สีสวย และน้ำหวานสีแดงใส่น้ำแข็งไว้ที่ศาลา เพื่อต้อนรับเรา พลางถามว่าเหนือ่ยมั้ย เราทั้งสองแย่งกันพูดถึงประสบการณ์ขี่จักรยานลงเขามื่อตะกี้ที่ผ่านมา คุณป้าดูตกใจ พลางสอนว่าที่หลังอย่าทำนะ ค่อย ๆ ขี่เพราะมันอันตราย เด็กหญิงและเด็กชายรับคำแต่ในใจคิดว่าเดี๋ยวขากลับต้องลองอีกเพราะยังสนุกอยู่<br /><br />คุณลุงเดินกระเผลกออกมาจากสวน พร้อมกับหมาสองตัว ดูท่าว่าพวกหมาจะแบ่งกลุ่มเพื่อดูแลพิทักษ์คุณลุงกับคุณป้า คุณลุงทักทายพวกเราพลางชี้ชวนให้ดูขนุนที่เอาออกมาจากสวน พลางบอกว่านี่ไงขนุนพันธุ์ที่เอามาจากสวนหลังบ้านของเด็ก ๆ และบอกว่าเดี๋ยวให้พวกเราไปเอาชมพู่ไปฝากยายที่บ้าน เด็กหญิงและเด็กชายสนุกที่ได้ชมสวนของคุณลุงซึ่งมีผลไม้หลายชนิดแปลก ๆ ที่ไม่ได้มีตามสวนของชาวบ้านทั่วไป ที่เด็กหญิงประทับใจที่สุดก็น่าจะเป็นน้อยโหน่ง สีแดงที่ลูกใหญ่ รสคล้ายกับลูกน้อยหน่า แต่ไม่ได้มีเปลือกขลุขละเหมือนน้อยหน่า และพืชพันธุ์ไม้แปลก ๆ ที่คุณลุงสรรหามาปลูก <br /><br />คุณลุงเล่าเรื่องที่มาของพันธุ์ไม้อยากออกรสชาติ อยู่ได้ซักพักใหญ่ ๆ พวกเราก็ขออนุญาตลากลับ คุณลุงคุณป้าสำทับว่าให้มาเที่ยวอีกเพราะว่าอยู่กันสองลุงป้า บางทีก็เหงาอยากให้มีเด็ก ๆ มาเล่นที่บ้านบ้าง เราทั้งสองรับคำ สวัสดีและขึ้นรถจักรยานถีบกลับ เจ้าพวกหมาวิ่งตามเราออกไปจนถึงประตูรั้วของสวนเหมือนกับไปส่งแทนนายเจ้าของบ้านมาครั้งนี้เด็กหญิงรู้สึกเหมือนว่าได้ผจญภัยครั้งใหญ่เลยทีเดียวได้พบได้เจออะไรแปลก ๆ ใหม่ ๆ ระหว่างทาง คุณลุงคุณป้าก็ใจดี เด็กหญิงและน้องชาย คิดไว้ว่าโอกาสหน้าจะต้องมาอีกให้ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-7645982029510906781?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-34399418866901841462010-01-09T05:18:00.003-08:002010-01-09T05:58:13.430-08:00วันสงกรานต์ ที่บ้านทุกปี มีการเตรียมเพื่อต้อนรับวันปีใหม่ไทย ซึ่งในวันนี้จะมีญาติพี่น้อง ลุง ป้า น้า อา จะมารวมตัวเพื่อมารดน้ำดำหัว ตาและยาย ตามประเพณีไทย ดังนั้นก่อนวันงานก็ต้อง ด้วยการทำความสะอาดครั้งใหญ่ ด้วยการจัดเก็บข้าวของ มีการทำเอาพระพุทธรูปที่ห้องพระออกมาทำความสะอาด ปัดฝุ่นตู้โต๊ะ กวาดหยากไย่ เช็ดถูกระจก ขัดพื้นบ้าน เก็บของ หนังสือให้เป็นระเบียบเรีบบร้อย เพื่อจัดการให้เป็นสถานที่สำหรับการทำกิจกรรมทำบุญใหญ่ <br /><br />งานนี้ถึงเหนื่อยแต่ก็สนุก เพราะทุกคนช่วยกันทำความสะอาด อย่างเวลาขัดพื้นไม้ เมื่อถูบ้านเอาฝุ่นออกไปรอบหนึ่งแล้วยายก็ไปตัดใบตองแห้ง แล้วเอามาขัดกับพื้นไม้ จะทำให้เนื้อไม้เงา และถ้าจะให้เงามากก็ต้องเพิ่มน้ำหนักขณะที่ถู และถ้าจะถูให้สนุก และทำให้พื้นเงาเร็ว โดยเอาใบตองแห้งมามัดรวมกัน แล้วผูกเชือกยาว ให้อีกคนนั่งบนใบตอง แล้วมีอีกคนหนึ่งลาก ได้ผลพื้นเป็นเงา และลื่นถ้าหากใส่ถุงเท้าเดินอาจหกล้มได้ง่าย ๆ เลย <br /><br />และวันนี้ก็เป็นวันที่บ้านของเด็กหญิงได้ทำบุญใหญ่ในวันสงกรานต์ ที่บ้านจึงยุ่งกันใหญ่ เพราะตาเป็นผู้มีอิทธิพลในหมู่บ้าน ตามีลูกทั้งหมด 4 คน มีลูกชาย 1 คน และลูกสาวสามคน แม่ของเด็กหญิงเป็นคนสุดท้อง และได้มีส่วนร่วมกับกิจกรรมของหมู่บ้านหลายอย่าง และนอกจากนั้นตาก็ทำหน้าที่เป็นมัคทายกที่วัดอีกด้วย แน่นอนว่าทำให้ตาเป็นคนกว้างขวางในย่านนี้ <br /><br />ยายเตรียมอาหารเพื่อจะถวายพระหลายอย่าง หนึ่งในนั้นที่ต้องทำทุกครั้งคือขนมจีนน้ำยา น้ำยาปลาช่อนของยายอร่อยมื้ก น้ำยาข้นเต็มไปด้วยเนื้อปลาช่อน ตอนทำขนมจีนเด็กหญิงช่วยยายแกะเนื้อปลา เอาก้างออก และก็จะตำเนื้อปลาในครกให้แหลก ยายบอกว่าเวลาตำครกต้องตำให้เสียงหนัก ๆ ซอยถี่ ๆ เพราะนั่นแสดงถึงว่าเราเป็นคนขยันขันแข็ง ไม่หยิบโหย่ง และเวลาทำน้ำยาขนมจีนยายจะไม่หวงเครื่องมีเท่าไหร่ใส่ไปจนหมด จึงทำให้น้ำยาขนมจีนของยายเข้มข้น<br /><br />ในงานเลี้ยงพระ ซึ่งส่วนมากจะนิมนต์พระเป็นเลขคี่ และหลังจากที่พระสวดประกอบพิธีสงฆ์ ทำการกรวดน้ำเสร็จ ผู้ใหญ่ก็จะเตรียมอาหารเพื่อถวายพระ เมื่อพระฉันท์เพลเสร็จแล้ว ตาก็นำลูกหลานถวานสังฆทาน และ ลุงก็จะขับรถไปส่งพระที่วัดกถวายพระแล้ว ผู้ จากนั้น ก็จะยกสำรับที่พระฉันท์เสร็จแล้วมาเตรียมผู้ใหญ่ ป้าจะแยกอาหารที่ไม่เผ็ดสำหรับให้เด็ก ๆ กินกัน วันนี้จะมีอาหารดี ๆ แพง ๆ เยอะแยะไปหมดจนเด็กหญิงเลือกกินไม่ถูกเลยทีเดียว <br /><br />จากนั้นจะมีการอาบน้ำให้ผู้สูงอายุ เป็นการทำความเคารพให้ความสำคัญ มีคนแก่ ๆ ในหมู่บ้านมานั่งเรียงกันเพื่อให้ลูกหลานขัรดน้ำดำหัว ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีตาและยาย ตาจะเอาพระที่อยู่ในห้องพระมารดน้ำด้วย โดยให้เด็กหญิงช่วยเตรียมเตรียมขันสแตนเลสขัดเงาวับมาใส่น้ำอบ น้ำปรุง และแป้ง และเตรียมก้านมะยม ตรงยอดอ่อน มาเพื่อให้ไว้ให้พวกเราพรมน้ำให้พระพุทธรูป เด็กหญิงไม่ชอบก้านมะยม เพราะเห็นทีไรนึกถึงตอนที่โดนก้านมะยมตีทุกที<br /><br />เมื่อรดน้ำเสร็จก็ถึงเวลาของเด็ก ๆ อย่างเด็กหญิง วันนี้นอกจากเป็นวันรวมญาติแล้วยังเป็นวันรวมเด็ก ๆ ด้วย รู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง ที่มารวมกันได้เล่นน้ำอย่างสนุกสนาน สาดคนที่ผ่านไปมาอย่างสนุกสนาน ถึงเวลาถ่ายรูป ลุงเรียกทุกคนให้มารวมกันเพื่อถ่ายรูป เด็กหญิงตัวเล็กกว่าใคร แต่โดนดันมาอยู่ข้างหลังสุด ต้องเขย่งเท้า กระโดดเหยง ๆ พ่อของเด็กหญิงเห็นก็อดเอ็นดู อุ้มขึ้นมา แล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ จุดสูงสุด เด็กหญิงกลัวมากแต่ก็รู้สึกดีที่ได้อยู่บนที่สูง ๆ เป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานของทุกคนที่หนึ่งปีจะมีหนึ่งครั้ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-3439941886690184146?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2630352867135273701.post-42515289103928406942010-01-09T05:18:00.001-08:002010-01-09T05:58:42.337-08:00วันนี้กลับจากโรงเรียนช้า เด็กหญิงไม่ได้ไล่วัวไปเลี้ยง แต่ยายก็ต้อนเอาวัวไปผูกไว้ที่สวนข้างโรงเรียนแล้ว เมื่อถึงเย็นเด็กหญิงก็ไปช่วยต้อนวัวกลับ เมื่อไปถึง วัวเกือบทุกตัวถูกปล่อยหมดแล้ว ยกเว้นเจ้าปุย ที่ยายบอกให้เด็กหญิงไปแก้เชือก และยายและน้องชาย กำลังจะไล่วัวตัวอื่น ๆ กลับบ้าน ไม่ได้ถูกผูกไว้ เมื่อไปถึง เด็กหญิงก็สังเกตว่า เจ้าปุยมันเดินวนต้นไม้ที่ผูกไว้ จนเกือบจะติดกับต้นไม้ เมื่อเห็นมันเห็นเด็กหญิง มันก็ทำท่าฟึดฟัด เด็กหญิงก็ไม่สนใจกับอาการที่ผิดปกติของมันมากนัก ก็เข้าไปแก้เชือกให้เจ้าปุย และดูเหมือนว่ามันจะนิ่งรอให้เด็กหญิงค่อย ๆ ปลอดเชือกออกจากต้นไม้ช่วยให้มันพ้นพันธนาการ เจ้าปุยดูสงบนิ่ง ดูเหมือนว่ามันจะรู้ว่าเด็กหญิงมาช่วยแก้มัดให้มัน<br /><br />รอจนเด็กหญิงแก้เชือกที่มันเดินไปพันต้นไม้ได้หมด มันสะบัดหัวไปมา ทำจมูกฟึดหัด หันมามองเด็กหญิงตาขวาง เด็กหญิงก็ยังไม่คิดว่าจะมีอันตรายอะไร เมื่อเห็นอาการที่อกตัญญูที่ไม่เห็นคุณความดีของเด็กหญิงที่มาช่วยแก้มัดให้มัน ปากก็เริ่มพูดว่าทำไมต้องทำตาขวาง ทำเหมือนโมโหด้วย อุตสาห์มาช่วยแก้มัดให้ รู้งี้ไม่แก้มัดซะก็ดี <br /><br />เจ้าปุยได้ยินคงยิ่งโมโห เพราะว่าตอนนี้เหลือมันตัวเดียวกับเด็กหญิง เพราะฝูงวัว ยายและน้องชายไปหมดแล้ว ที่ช้าเพราะเด็กหญิงช่วยแก้มัดให้มันช้า ด้วยความไม่สบอารมณ์ มันหันหัวมาทางเด็กหญิง และวิ่งเข้ามาอย่างเร็วที่ร่างของเด็กหญิง เด็กหญิงทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าเจ้าปุยมันจะวิ่งมาปะทะตนเองแบบนี้ ไม้เรียวที่มีก็เป็นแค่เศษไม้ ที่คิดได้ตอนนี้คือวิ่งหนีให้เร็ว แต่ด้วยพื้นดินเป็นดินที่ถูกไถ ไม่เรียบ วิ่งไปไม่กี่ก้าวเด็กหญิงก็สะดุ้ดล้มลง <br /><br />เจ้าปุยที่วิ่งตามมา เอาหัวดันจนเด็กหญิงตัวลอย และตกมาที่พื้น คว่ำหน้า ในความรู้สึกตอนนี้เหมือนมันหันกลับมา และมันก็กระโดดเหยียบ ๆ นับครั้งไม่ถ้วน จนมันสาแก่ใจ แล้ววิ่งหนีไป เด็กหญิงร้องให้จ้า เพราะตกใจกับสิ่งที่เจ้าวัวปุยทำ เมื่อลุกขึ้นมาได้ หน้าตาของเด็กหญิงเต็มไปด้วยฝุ่นดิน ตอนนี้เด็กหญิงไม่คิดที่จะต้อนเจ้าปุยกลับบ้านแล้ว หันไปร้องถามเจ้าปุยด้วยความโมโหว่า ทำไมต้องทำแบบนี้ จะกลับไปฟ้องพ่อ ให้ขายแกไปเลย เด็กหญิงพูดไปด้วยความโมโห แล้วหันหลังเดินร้องไห้กลับบ้าน ไม่สนเจ้าปุยที่ตอนนี้มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มองมาทางเด็กหญิงด้วยหางตา ปากก็เคี้ยวหญ้าตุ้ย ๆ <br /><br />เด็กหญิงเจ็บแปลบที่แขนจับใจ เดินกำแขนกลับบ้าน เมื่อไปถึงบ้าน ทุกคนตกใจที่เห็นสถาพของเด็กหญิง ที่ทั้งตัวเปื้อนฝุ่น ถามคำถามฟังไม่ได้ศัพย์ เด็กหญิงไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ มีเสียงร้องคนหนึ่งบอกว่าดูเหมือนว่าแขนจะหัก ต้องพาไปหาหมอ มีเสียงให้ความเห็นมามากมายว่าไม่ต้องเอาไปโรงพยาบาล ไปหาหมอน้ำมันดีกว่า เด็กหญิงได้ฟังยิ่งกลัว น้ำตาไหลไม่หยุด เพราะเจ้าปุย ไอ้วัวบ้าตัวเดียวแท้ ๆ ที่ทำให้เด็กหญิงเจ็บแบบนี้ <br /><br />ซักพักได้ยินเสียงรถมาจอดเพื่อจะพาเด็กหญิงไปหาหมอ ซึ่งไปหาหมอน้ำมัน เพราะตาเคยมีประสบการ์แขนหัก ไปหาหมอที่โรงพยาบาล ทำให้ตาแขนโก่งงอไม่ได้ คราวนี้มีหลายเสียงที่มีประสบการณ์แขนหัก แล้วไปหาหมอน้ำมันและหายเป็นปกติ เมื่อไปถึงบ้านหมอน้ำมัน หมอก็มาจับแขนดูบอกว่ากระดูกป่นหมดเลยนะเนี่ย แต่ไม่เป็นไร ว่าแล้วก็เป่าแขน ดึงแขนเด็กหญิงอยู่สองสามที เด็กหญิงก็เจ็บแทบขาดใจ ซักพักอาการก็เริ่มดีขึ้น หมอน้ำมันบอกว่ากระดูกเข้าที่แล้วแต่ว่าต้องรักษาต่อเนื่อง ว่าแล้วก็เอาน้ำมันมะพร้าวทาที่แขนและพันผ้ารอบแขนไว้ พลางบอกว่าต้องมาหาอีก แต่ก็ให้น้ำมันกลับไป เอาไปทาทุกวันจะได้หายเร็ว ๆ เสร็จแล้วพวกผู้ใหญ่ก็ลาหมอน้ำมันกลับ<br /><br />คืนแรกของการแขนหักเป็นอะไรที่ทรมานสำหรับเด็กหญิง จะนอนพลิกซ้ายพลิกขวาก็ลำบาก ความเจ็บบรรเทาทุเลา แต่ความแค้นของเด็กหญิงที่มีต่อเจ้าปุยยิ่งคลุกกรุ่น พรุ่งนี้เด็กหญิงจะไปบอกให้พ่อขายเจ้าปุย จะไม่ให้อยู่ที่คอกวัวนี้ ถ้ามันอยู่เด็กหญิงก็จะไม่ออกไปเลี้ยงวัวอีก วางแผนไว้ในใจจนหลับไป เด็กหญิงหยุดไม่ไปโรงเรียน 1 อาทิตย์ เพราะยังเจ็บอยู่มาก ต้องหัดกินข้าวมือซ้าย แปลงฟันมือซ้าย เพราะว่าแขนขวาเป็นข้างที่เจ้าปุยกระโดดเหยียบจนหัก <br /><br />เวลาผ่านไป 1 เดือนเด็กหญิงก็หายสนิททุกคนบอกว่าเป็นเพราะว่ากระดูกของเด็กประสานตัวเร็วถึงทำให้หายเร็วแบบนี้ เด็กหญิงก็ชินกับการใช้แขนซ้ายในการช่วยเหลือตัวเองมากขึ้น จนสามารถเขียนหนังสือมือซ้าย แต่เมื่อต้องฝึกการใช้มือขวา เพื่อให้หายเร็วยิ่งขึ้น ทักษะการใช้มือซ้ายก็หยุดชะงัก <br /><br />และด้วยอันตรายที่เด็กหญิงอาจจะได้รับอีกพ่อก็ตัดสินใจขายวัวทั้งฝูง และเป็นช่วงเวลาที่เด็กหญิงจะต้องเข้าเรียนระดับมัธยมต้น ซึ่งหากจะฝากความหวังให้เด็กหญิงเลี้ยงวัว เด็กหญิงก็ต้องเสียเวลาทั้งไปและกลับไม่สามารถเลี้ยงวัวเหมือนเดิมได้ <br /><br />เวลาผ่านไปทำให้เด็กหญิงต้องมานั่งคิดว่า ที่จริงแล้วเจ้าวัวมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ มีอารมณ์โกรธ มันเองก็คงไม่สนุกนัก ที่ต้องมีคนมาคอยบงการให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ ไปกินที่นู่น ไปกินที่นี่ โดยเฉพาะ เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเด็กหญิง ทั้ง ๆ ที่นับกันแล้ว กำลังของเด็กหญิงก็ไม่อาจเทียบเท่ากำลังของฝูงวัวได้เลย อาจเพราะมันเป็นสัตว์ ไม่ยังไม่รู้อำนาจของการต่อรอง แม้เพียงไม้เรียวเล็ก ๆ ก็สามารถควบคุมฝูงวัวได้ แต่หากเมื่อมันลืมกฎ ความโกรธเข้าบังตามันก็ไม่สนถึงแม้ว่าไม้เรียวจะใหญ่แค่ไหน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2630352867135273701-4251528910392840694?l=girlandcow.blogspot.com' alt='' /></div>MeOmeehttp://www.blogger.com/profile/18158150770570046949noreply@blogger.com1